Οι κανόνες …
Τις μέρες που πέρασαν, στην Τεχεράνη τα μέτρα ασφαλείας είχαν “χτυπήσει κόκκινο”. Έχοντας φιλοξενούμενους από όλον τον κόσμο, οι αρχές του Ιράν ένοιωθαν ότι είναι υπεύθυνες για την ασφάλειά τους. Με κάποια πράγματα δεν παίζεις. Ακολουθείς τους κανόνες κατά γράμμα.
Και βέβαια, η χώρα βρίσκεται σε πόλεμο (δεν νομίζω να υπάρχουν πολλοί στο Ιράν που να μην καταλάβαιναν ότι η υπογραφή του Τραμπ έχει λιγότερη αξία από το χαρτί στο οποίο μπήκε) και είναι βέβαιο ότι μέσα στα εκατομμύρια επισκεπτών που είχαν έρθει για να τιμήσουν τον Μάρτυρα μεγάλο Αγιατολλάχ Σεγιέντ Αλί Χοσσεινί Χαμενεΐ, θα είχαν παρεισφρύσει και όχι λίγοι πράκτορες.
Πηγαίνοντας από το αεροδρόμιο στο ξενοδοχείο μας, σταματήσαμε σε μπλόκα με SUV που είχαν πάνω στο κουβούκλιο πολυβόλα. Φτάνοντας στο ξενοδοχείο, είδαμε ότι εκατέρωθεν της κάθε μίας από τις πόρτες υπήρχαν δύο ένοπλοι φρουροί, με όπλα που έμοιαζαν με καλάσνικοφ (πιθανόν όμως να είναι Ιρανικής κατασκευής) στα χέρια. Για να μπούμε στο ξενοδοχείο, έπρεπε κάθε φορά να περάσουμε ότι κουβαλούσαμε (τσάντες, σακούλες, βαλίτσες κλπ) από μηχάνημα με ακτίνες, να αφήσουμε κινητά, ρολόγια κλπ σε ένα καλαθάκι και να περάσουμε από ανιχνευτή μετάλλων.
Μέσα στο λόμπι του ξενοδοχείου, υπήρχαν ανάμεσα στους επισκέπτες και πολλοί υπεύθυνοι για την ασφάλεια (αστυνομικοί; στρατιωτικοί; φρουροί;), πιθανολογώ επίσης ένοπλοι.
Παρά τα πανταχού παρόντα όπλα πάντως, η περιρρέουσα ευγένεια σε έκανε να νοιώθεις ασφάλεια, όχι απειλή από αυτά.
Τη μέρα μετά την άφιξή μας, μας πήραν με ένα πούλμαν χωρίς να μας διευκρινίσουν που πάμε. Μας είχαν πει όμως να αφήσουμε στα δωμάτιά μας κινητά και ρολόγια. Υπέθετα ότι θα πάμε στη μεγάλη Μοσάλα όπου ήταν εκτεθειμένες σε δημόσιο προσκύνημα οι σοροί του Σεγιέντ Αλί Χαμενεΐ και των μελών της οικογένειάς τους. Ο χώρος που μας πήγαν όμως ήταν διαφορετικός.
Τα μέτρα ασφαλείας εκεί ήταν πολλαπλάσια. Τελικά μπήκαμε σε μία συνεδριακή αίθουσα, όπου είδαμε ένα πανώ που έλεγε ότι γίνεται διεθνής συνδιάσκεψη για την κληρονομιά του Μάρτυρα.
Καταλάβαμε γιατί υπήρχαν όλα αυτά τα μέτρα ασφαλείας όταν είδαμε να προσέρχεται στο πόντιουμ ο Πρόεδρος της Ισλαμικής Δημοκρατίας, Μασούντ Πεζεσκιάν. Μετά από αυτόν μίλησε ο Ζιάντ Ναχάλε, Γ.Γ. της Παλαιστινιακής Ισλαμικής Τζιχάντ. Αυτόν ακολούθησε ο Ουσάμα Χαμντάν, μέλος του Π.Γ. της Χαμάς. Στη συνέχεια πήραν το λόγο υψηλόβαθμοι σιίτες κληρικοί, αλλά και ο Γ.Γ. του Ισπανικού Κ.Κ.
Ήταν φυσικό, με τέτοιους υψηλούς προσκεκλημένους, πολλοί από τους οποίους είναι “σημαδεμένοι με σταυρό στη κούτελο” να υπάρχουν αυτά τα μέτρα ασφαλείας. Προσωπικά τα είχα ξαναζήσει, πάλι στην Τεχεράνη, πριν από 20 χρόνια όταν είχα επισκεφτεί το προεδρικό μέγαρο.
… και η εξαίρεση
Υπάρχει όμως μια ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια. Οι Ιρανοί δεν είναι τυπολάτρες. Για αυτό το λόγο, υπήρχε μία κατηγορία επισκεπτών που εξαιρείτο από όλα αυτά τα μέτρα ασφαλείας. Οι επισκέπτες αυτοί, κυκλοφορούσαν παντού – στο δρόμο, στο ξενοδοχείο, ακόμη και στο συνεδριακό κέντρο, μερικά μέτρα από τον Πεζεσκιάν, τον Ναχάλε και τον Χαμντάν, με περασμένο στο ζωνάρι τους το παραδοσιακό μαχαίρι. Δεν έτυχε να δω πώς περνούσαν τα μηχανήματα, αν και πολύ θα το ήθελα.
Ανάμεσα στην κατά γράμμα τήρηση των κανονισμών ασφαλείας και στο σεβασμό προς τις παραδόσεις των συγκεκριμένων υψηλών προσκεκλημένων τους, για τους Ιρανούς η επιλογή ήταν μάλλον αυτονόητη.
Οι εν λόγω προσκεκλημένοι, που έχουν κερδίσει με το αίμα τους το δικαίωμα να κυκλοφορούν όπως επιβάλλουν οι προαιώνιες παραδόσεις τους, όχι οι σύγχρονοι κανόνες, ήταν βέβαια οι “πολεμιστές με τις παντόφλες”.
Τα λιοντάρια της Υεμένης!
