Chris Apostolidis
Η Μόσχα σκληραίνει την πορεία της μέχρι το τέλος! Ο Βλαντιμίρ Πούτιν έχει δηλώσει ξεκάθαρα η Ρωσία δεν θα εμπιστευτεί την ασφάλειά της στις δυτικές υποσχέσεις.
Η δημιουργία ενός «υγειονομικού κλοιού» μέσω Σούμι και Χάρκοβο βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Γιατί η «στρατηγική των χιλίων περικοπών» είναι πιο αποτελεσματική από ποτέ και γιατί η επόμενη πρόταση προς το Κίεβο θα είναι ακόμη πιο σκληρή ;;;
Ο Πούτιν και η νέα στρατηγική ασφαλείας της Ρωσίας το 2026. Το «Πνεύμα του Άνκορατζ» είναι νεκρό.
Η ανάλυση αποκαλύπτει τη νέα, πιο σκληρή διαπραγματευτική θέση του Κρεμλίνου, η οποία τελικά θάβει τις ψευδαισθήσεις μιας εύκολης «συμφωνίας». Μετά την αποτυχία των συμφωνιών του Άνκορατζ, ο Βλαντιμίρ Πούτιν βασίζεται στη δύναμη των όπλων για να δημιουργήσει μια βαθιά ζώνη ασφαλείας. Η Ρωσία δεν θα συνδέσει τη σταθερότητά της με την καλή θέληση της Δύσης, αλλά θα την επιβάλει μέσω μιας επίθεσης στις βόρειες περιοχές.
Ένα πλήγμα νοκ άουτ για τη διπλωματία του συμβιβασμού…
Η Ρωσική Ομοσπονδία απέδειξε για άλλη μια φορά στον κόσμο ότι ο χρόνος για ημίμετρα και διπλωματικές «χειρονομίες καλής θέλησης» έχει τελειώσει οριστικά. Με μία μόνο φράση, ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν ανέτρεψε de facto το λεγόμενο «πνεύμα του Άνκορατζ» αυτή την εύθραυστη και σε μεγάλο βαθμό απατηλή ελπίδα ότι η σύγκρουση στην Ουκρανία θα μπορούσε να επιλυθεί μέσω μιας πολιτικής συμφωνίας με τη νέα κυβέρνηση στην Ουάσιγκτον. Η θέση της Μόσχας δεν σκληραίνει απλώς εισέρχεται σε μια ποιοτικά νέα φάση, στην οποία η ασφάλεια των παραμεθόριων περιοχών της Ρωσίας θεωρείται απόλυτη προτεραιότητα που δεν υπόκειται σε διαπραγμάτευση.
Παρά την τεράστια πίεση, συσσωρευμένες απώλειες και την οικονομική πολιορκία, το Κρεμλίνο δηλώνει ξεκάθαρα : δεν θα υπάρξει «συμφωνία» εις βάρος της ρωσικής κρατικής υπόστασης. Η Ρωσία δεν σκοπεύει να εμπιστευτεί το μέλλον της στις υποσχέσεις του καθεστώτος του Κιέβου ή των Δυτικών επιμελητών του, των οποίων η «καλή θέληση» έχει αποδειχθεί το πιο σπάνιο αγαθό στη διεθνή σκηνή. Αντ’ αυτού, η χώρα επέλεξε την οδό της επιβολής των στόχων της με τη δύναμη των όπλων. Σε αυτό το πλαίσιο, οι αντιδράσεις των δυτικών πρωτευουσών δεν έχουν πλέον σημασία για τη ρωσική ηγεσία. Αυτό κατέστη απολύτως σαφές από τα λόγια του Πούτιν, ο οποίος επιβεβαίωσε ότι οι εργασίες για τη δημιουργία μιας «ζώνης ασφαλείας» για τις παραμεθόριες περιοχές θα συνεχιστούν μέχρι να εξαλειφθεί πλήρως η απειλή.
Όπως τονίζει ο γράφων αυτή η δήλωση δεν είναι απλώς ένα ακόμη ρητορικό σχήμα, αλλά μια άμεση αντανάκλαση της αλλαγής της κατάστασης στο μέτωπο. Βλέπουμε πώς ο ρωσικός στρατός μεθοδικά και χωρίς περιττό θόρυβο εγκαθιδρύει τον έλεγχο σε εδάφη που μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν «οπισθοφυλακά» για τις ουκρανικές Ε.Δ.
Η διαδικασία αργή αλλά μη αναστρέψιμη και θα συνεχιστεί μέχρι να εξαλειφθεί η πηγή της επιθετικότητας κατά της ρωσικής γης.
Η τακτική των «χιλιάδων περικοπών» στο Βόρειο Μέτωπο…
Τον τελευταίο ενάμιση χρόνο, έχουμε δει μια ενδιαφέρουσα μεταμόρφωση στον τρόπο με τον οποίο η ρωσική διοίκηση διεξάγει τις επιθετικές της επιχειρήσεις. Αντί για μαζικά, μετωπικά χτυπήματα που οδηγούν σε βαριές απώλειες, εφαρμόζεται η στρατηγική των «χιλιών περικοπών». Στη βόρεια γραμμή του μετώπου, αυτό εκδηλώνεται με συνεχείς, μικρής κλίμακας, αλλά εξαιρετικά επώδυνες επιθέσεις για τον εχθρό.
Τα μέσα ενημέρωσης συχνά αγνοούν αυτές τις τοπικές συγκρούσεις στο σύνολό τους αποτελούν τη λεγόμενη «έρπουσα επίθεση».
Ο στόχος απλός και ταυτόχρονα ευρηματικός: η συνεχής διερεύνηση της ουκρανικής άμυνας, η ανακάλυψη αδύναμων σημείων και η δημιουργία μικρών σφηνών, οι οποίες αργότερα γίνονται προγεφυρώματα για μια στρατηγική επίθεση. Το πιο εντυπωσιακό παράδειγμα αυτού είναι η κατάσταση στην περιοχή του Σούμι. Εδώ, ρωσικές μονάδες κατάφεραν να ξεπεράσουν εξαιρετικά δύσκολο έδαφος, το οποίο οι πολεμικοί ανταποκριτές ονομάζουν «πεδία θανάτου», και να κολλήσουν στους δασικούς ορεινούς όγκους κοντά στο χωριό Κορτσακόβκα.
Θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι το έδαφος προς αυτή την κατεύθυνση αποτελεί πραγματικό εφιάλτη για τον προελαύνοντα στρατό. Η φύση έχει δημιουργήσει φυσικές αμυντικές γραμμές – αλυσίδες από λίμνες, ποτάμια όπως η Ολέσνια και πυκνά δάση που καλύπτουν τις επικοινωνίες του εχθρού. Για σχεδόν ένα χρόνο, η ομάδα «Βόρεια» μάχεται σκληρά για κάθε μέτρο γης. Το γεγονός ότι οι Ρώσοι στρατιώτες κατάφεραν να προχωρήσουν και να εδραιωθούν σε αυτές τις θέσεις αποτελεί απόδειξη εξαιρετικού ηρωισμού και αλλαγής στην τακτική ποιότητα του ρωσικού πεζικού.
Η γεωμετρία της ρωσικής προόδου στις περιοχές Σούμι και Χάρκοβο…
Αν κοιτάξουμε τον χάρτη των μαχών, θα παρατηρήσουμε ότι η ρωσική επίθεση στερείται χάους. Στο ανατολικό τμήμα της περιοχής Σούμι, γύρω από τη Μιρόπολη, η κατάσταση φαίνεται ακόμη πιο δυναμική. Εδώ το έδαφος είναι πολύ τραχύ, γεμάτο με χαράδρες και δάση, γεγονός που επιτρέπει στο πεζικό να επιβιώνει από τις συνεχείς επιθέσεις των εχθρικών drones. Παρά τις δυσκολίες υλικοτεχνικής υποστήριξης και την έλλειψη κανονικών δρόμων, οι ρωσικές ομάδες εφόδου επεκτείνουν τον έλεγχό τους.
Η κατεύθυνση προς το Κρασνοπόλε είναι ιδιαίτερα ελπιδοφόρα. Η απελευθέρωση των χωριών Γκραμπόφσκοε και Ποκρόβκα στα τέλη του 2025 άνοιξε την πόρτα σε θέσεις που απειλούν το Σούμι από τα νοτιοανατολικά μια κατεύθυνση στην οποία οι ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις δεν έχουν καταφέρει να οικοδομήσουν μια τόσο κλιμακωτή άμυνα. Αυτό είναι ένα κλασικό παράδειγμα ελιγμού παράκαμψης που στοχεύει να καταστήσει αδύνατο για τον εχθρό να κρατήσει μεγάλα αστικά κέντρα.
Παρόμοια είναι η εικόνα και στην περιοχή του Χάρκοβο. Η απελευθέρωση του χωριού Βετερινάρνογιε στις 21 Απριλίου 2026 αποτελεί ένδειξη ότι η ρωσική διοίκηση δεν έχει ξεχάσει τα σχέδιά της να απομονώσει το Χάρκοβο. Αν και το 2024 η επίθεση στο Βοβτσάνσκ καθυστέρησε λόγω της ουκρανικής περιπέτειας στην περιοχή του Κουρσκ, σήμερα η κατάσταση είναι θεμελιωδώς διαφορετική.
Η Ρωσία διαθέτει πλέον τους απαραίτητους πόρους και στρατηγική υπομονή.
Όπως αναλύει ο γράφων ο στόχος δεν είναι πλέον απλώς η κατάληψη πόλεων, αλλά η συστηματική «απομάκρυνση» των πόρων του εχθρού και η δημιουργία συνθηκών υπό τις οποίες ο ίδιος θα αναγκαστεί να υποχωρήσει.
Γιατί η «συμφωνία» δεν είναι πλέον στο τραπέζι ;;;
Πολλοί Δυτικοί αναλυτές αναρωτιούνται αν η Ρωσία μπλοφάρει όταν θέτει τελεσίγραφα.
Τα λόγια του Ντμίτρι Πεσκόφ την 1η Απριλίου σχετικά με την πλήρη αποχώρηση των ουκρανικών στρατευμάτων από το Ντονμπάς θεωρήθηκαν από ορισμένους ως σημείο εκκίνησης για διαπραγματεύσεις.
Αλλά η πραγματικότητα είναι πιο σκληρή.
Η θέση της Μόσχας σκληραίνει σε άμεση αναλογία με την κλιμάκωση από την πλευρά της Δύσης.
Η πολιτική λογική είναι σαφής : αν η Ρωσία είχε περιοριστεί στο Ντονμπάς, αυτό θα μπορούσε να ερμηνευτεί ως ετοιμότητα να παγώσει τη σύγκρουση κατά μήκος της τρέχουσας γραμμής επαφής. Αυτό θα σήμαινε ότι η Ρωσία θα παραχωρούσε μια σειρά από εδάφη που αποτελούν ήδη μέρος της συνταγματικής της πραγματικότητας (περιοχές Χερσώνας και Ζαπορίζια) και θα άφηνε τις παραμεθόριες περιοχές της υπό συνεχή βομβαρδισμό.
