Δράττοντας την ευκαιρία από τις ανόητες όσο και εγκληματικές συνεχιζόμενες προκλήσεις των αμερικανοσιωνιστών, το Ιράν φαίνεται να βάζει οριστική ταφόπλακα σε αυτή τη φάση της εκεχειρίας, η οποία υπάρχει κατ’ όνομα μόνο πλέον.
Η στάση της Ιρανικής πλευράς
Όσοι έχουν γνωστούς μέσα στο Ιράν, γνωρίζουν ότι η εκεχειρία καθόλου δημοφιλής δεν είναι. Το ποτήρι της υπομονής του υπέροχου Ιρανικού λαού ξεχείλισε με τα εγκλήματα της 28ης Φεβρουαρίου (δολοφονία του Ανώτατου Ηγέτη μαζί με την οικογένειά του, δολοφονίες εκατοντάδων αμάχων στη Μινάμπ, τη Λαμέρντ και αλλού…) – αν υποθέσουμε ότι δεν είχε ήδη ξεχειλίσει με τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη και το Λίβανο. Οι χυδαίες όσο και ηλίθιες δηλώσεις του Τραμπ περί “εξαφάνισης ενός μεγάλου πολιτισμού” απλά αυξάνουν την οργή. Έχοντας δει στην πράξη τις δυνατότητες των ενόπλων δυνάμεων της χώρας τους, οι Ιρανοί δεν θα ικανοποιηθούν με τίποτα λιγότερο από την παραδειγματική τιμωρία των ενόχων και την πραγματική ισοπέδωση του εχθρού. Κάθε φορά που ανακοινώνεται ένα μικρό βήμα προς συμφωνία – ακόμη και αν αυτή συναφθεί με τους όρους του Ιράν – ο λαός βγαίνει εξαγριωμένος στους δρόμους και τις πλατείες, αψηφώντας τον κίνδυνο, και απαιτεί τη συνέχιση των στρατιωτικών επιχειρήσεων.
Από τη μεριά της, η ηγεσία της χώρας καθόλου δεν φαίνεται να έχει διαφορετικές διαθέσεις από το λαό της. Απλά για λόγους περισσότερο προπαγανδιστικούς συμμετέχει στη φάρσα των διαπραγματεύσεων, με τους δικούς της όρους όμως. Αν αρνιόταν εξαρχής τις διαπραγματεύσεις, θα καθιστούσε δυσκολότερη τη στήριξή της από τους λαούς του κόσμου – τουλάχιστον από τα λιγότερο συνειδητά τμήματά τους. Θα έδινε επίσης δικαιολογία σε αμφίβολους συμμάχους της Ισλαμικής Δημοκρατίας να διαχωρίσουν ανοιχτά τη θέση τους. Συμμετέχοντας στη “χορογραφία” απλά στερεί επιχειρήματα από εχθρούς και ψεύτικους φίλους, που τίποτα δεν θα επιθυμούσαν περισσότερο από το να μπορούσαν να παρουσιάσουν την Ιρανική ηγεσία σαν “αδιάλλακτη” και “υπεύθυνη” για τη συνέχιση του πολέμου.
Αυτό δε σημαίνει ότι η παύση των στρατιωτικών επιχειρήσεων αρέσει στην ηγεσία του Ιράν, θρησκευτική, πολιτική και στρατιωτική. Όλοι τους έχουν – πέρα από τους λόγους που έχουν όλοι οι Ιρανοί, που από μόνοι τους θα ήταν υπεραρκετοί – και προσωπικούς λόγους να θέλουν την εκμηδένιση του αντιπάλου, έχοντας χάσει συγγενείς και φίλους στις προηγούμενες επιθέσεις. Είναι ευτύχημα για το Ιράν αλλά και για όλη την ανθρωπότητα, το ότι η χώρα κυβερνιέται ακόμη από τη γενιά που ατσαλώθηκε στη φωτιά της αντίστασης στο Σάχη, της επανάστασης και του επιβεβλημένου πολέμου.
Αποτέλεσμα όλων των παραπάνω είναι ότι όλοι οι εμπλεκόμενοι από την πλευρά του Ιράν – από τον ανώτατο ηγέτη, μεγάλο Αγιατολλάχ Σεγιέντ Μοτζταμπά Χοσεϊνί Χαμενεΐ μέχρι τις μανάδες που έπαιρναν τα παιδιά τους και σχημάτιζαν ανθρώπινες ασπίδες γύρω από τις γέφυρες που είχε απειλήσει ότι θα καταστρέψει ο Τραμπ – περίμεναν με ανυπομονησία τη στιγμή που οι αμερικανοσιωνιστές θα τους δώσουν τη δικαιολογία να ξαναρχίσουν τα πλήγματα σε πλήρη κλίμακα – και να κλιμακώσουν περαιτέρω, αφού έχουν κατ’ επανάληψη δηλώσει ότι έχουν πολλά ακόμη βέλη στη φαρέτρα τους, τα οποία ο εχθρός ούτε καν υποψιάζεται.
Η τελευταία φάση της κλιμάκωσης
Η στιγμή αυτή, αν δεν έχει ακόμη φτάσει, πλησιάζει ολοταχώς.
Μετά την κατάρριψη ενός ελικοπτέρου των ΗΠΑ από Ιρανικό drone προχθές (9/6), ο Τραμπ, που μέχρι την προηγούμενη εκλιπαρούσε τον Νετανιάχου να μην προκαλέσει το Ιράν, δήλωσε ότι αυτό “πρέπει υποχρεωτικά να απαντηθεί”. Τόσο η διατύπωση όσο και η καθυστέρηση (η δήλωση έγινε πολλές ώρες αφού η κατάρριψη είχε διαρρεύσει και ο Τραμπ γελοιοποίησε για μια ακόμη τον εαυτό του γράφοντας ότι “μόλις ενημερώθηκε” για το “συμβάν” το οποίο όλη η υφήλιος πλέον γνώριζε) έδειξαν τη δύσκολη θέση στην οποία βρίσκεται ο κλόουν που θα ήθελε να είναι πλανητάρχης: Το να μην απαντήσει σε ένα τέτοιο άμεσο πλήγμα θα σήμαινε παραδοχή της αδυναμίας του, ενώ η απάντηση καταλάβαινε ότι θα επισύρει οδυνηρές συνέπειες. Τελικά επέλεξε να πλήξει μικρής σχετικά σημασίας πολιτικούς στόχους, ονομάζοντάς τους βέβαια “στρατιωτικές εγκαταστάσεις”: Δύο ντεπόζιτα νερού και κάποιους τηλεπικοινωνιακούς πύργους.
Η απάντηση του Ιράν ήταν άμεση και – όπως μπορούσε να αναμένεται – επώδυνη: Πλήθος πληγμάτων σε στόχους τόσο των ΗΠΑ όσο και του σιωνιστικού μορφώματος. Στο τελευταίο επλήγη κυρίως η αεροπορική βάση Ραμάτ Νταβίντ. Των πρώτων επλήγησαν μία σειρά βάσεις (18 στόχοι τουλάχιστον), με σημαντικότερη ίσως τη βάση Μουουάφακ Σάλτι στο Άζρακ της Ιορδανίας, στην οποία επλήγησαν, μεταξύ άλλων, θωρακισμένα υπόστεγα που στεγάζουν F-35. Η λογοκρισία δεν έχει επιτρέψει ακόμη να μάθουμε (και πιθανόν να μην το μάθουμε ποτέ) αν και πόσα αεροσκάφη επλήγησαν επί του εδάφους, κρίνοντας όμως από τον τύπο των πυραύλων που χρησιμοποιήθηκαν για το συγκεκριμένο πλήγμα (Οι υπερ-υπερηχητικοί Χαιμπάρ Σεκάν, με μεγάλου βάρους εκρηκτική κεφαλή), το πιθανότερο είναι ότι υπήρξαν και τέτοιες απώλειες, πιθανότατα σημαντικές.
Οι Ιρανικές αρχές, μετά τις λελογισμένης κλίμακας τιμωρητικές επιθέσεις προειδοποίησαν ανοιχτά ότι τυχόν νέο σφάλμα θα έχει πολύ βαρύτερες συνέπειες. Αυτές οι προειδοποιήσεις – που τηρούνται απαρέγκλιτα – αποτελούν πάγια πρακτική του Ιράν για μια σειρά λόγους (οι σχετικές επιταγές του Κορανίου δεν είναι ο λιγότερο σημαντικός από αυτούς τους λόγους, αλλά δεν είναι και ο μόνος).
Από τη μεριά του, ο διασκεδαστής του Λευκού Οίκου που αρέσκεται να υποδύεται τον Τζον Γουέην, δε θα μπορούσε να δεχτεί το πλήγμα χωρίς να απαντήσει. Έχοντας μπροστά του και τις εκλογές του Νοεμβρίου στις οποίες είναι πολύ πιθανό να χάσει την πλειοψηφία και στις δύο αίθουσες του κογκρέσου και να καταστεί έτσι όμηρος (στην καλύτερη των περιπτώσεων) των πολιτικών του αντιπάλων, επιδιώκει, όσο κι αν αυτό γίνεται όλο και πιο δύσκολο και επικίνδυνο, να προβάλλει τουλάχιστον στους τελευταίους εναπομείναντες ποδοσφαιρικού τύπου οπαδούς του την εικόνα της δύναμης. Πέρα όμως από το προσωπικό/πολιτικό του αδιέξοδο, έχει και πολύ σοβαρότερα προβλήματα. Η χώρα του, που έχει μπει σε χωρίς επιστροφή πορεία παρακμής, επιβιώνει πλέον οικονομικά μόνον μέσω της παντοειδούς πειρατείας. Όσο μπορεί να υπαγορεύει ληστρικούς όρους έστω και σε έναν συνεχώς μειούμενο αριθμό “συμμάχων”, μπορεί – κακήν κακώς – να βγάζει το μήνα. Όταν όμως παραδεχτεί ότι από παγκόσμιος νταβατζής η χώρα του έχει μετεξελιχθεί σε παγκόσμιο καρπαζοεισπράκτορα, κανείς πλέον δε θα θέλει και δε θα μπορεί να συνεχίσει να πληρώνει φόρο υποτελείας (με πιθανή εξαίρεση ημεδαπών “ηγετών”). Όπως έλεγε ένας φίλος, “Ένας νταβατζής που τρώει σφαλιάρες δε μπορεί να συνεχίσει να κάνει το νταβατζή“.
Υποχρεώθηκε λοιπόν να ρίξει μερικές ντουφεκιές στο γάμο του Καραγκιόζη (μόνο που στην περίπτωση αυτή, ο μόνος Καραγκιόζης είναι ο ίδιος). Ντουφεκιές που έδωσαν στους Ιρανούς την πολυπόθητη δικαιολογία να προχωρήσουν σε παραπέρα τιμωρία για τα εγκλήματά του.
Οι τελευταίες εξελίξεις
Απ’ όσο γνωρίζουμε μέχρι αυτή τη στιγμή, η σημερινή απάντηση του Ιράν περιλαμβάνει ολοκληρωτικό κλείσιμο των στενών του Ορμούζ – πλέον ανακοινώθηκε ότι δεν επιτρέπεται η διέλευση μη Ιρανικών πλοίων (πετρελαιοφόρων, εμπορικών και άλλων) και ότι όποιο πλοίο αποπειραθεί να διασχίσει τα στενά θα πληγεί.
Οι αναρτήσεις του Εμπραχίμ Ζολφαγαρί, του εκπροσώπου του Χάταμ αλ Ανμπιγιά του οποίου η δημοφιλία διεθνώς έχει σπάσει κάθε προηγούμενο ρεκόρ, αφήνουν να εννοηθεί ότι επίκειται κλείσιμο και του Μπαμπ αλ Μάνταμπ (νοτίου άκρου της Ερυθράς Θάλασσας) μέσω του οποίου διακινείται μέχρι σήμερα μία ποσότητα πετρελαίου που διοχετεύεται με αγωγούς από τον Περσικό στην Ερυθρά. Αν κλείσει το Μπαμπ αλ Μάνταμπ ο μόνος δρόμος που θα παραμένει θα είναι η διώρυγα του Σουέζ, από την οποία όμως δε μπορούν να περάσουν τα σουπερτάνκερ με τα οποία διακινείται το μεγαλύτερο μέρος των υγρών καυσίμων. Το επόμενο βήμα βέβαια θα ήταν να πληγούν οι ίδιοι οι αγωγοί (αυτός που διασχίζει την Αραβική χερσόνησο και ο μικρότερος που διασχίζει τη Φουτζέϊρα παρακάμπτοντας τα στενά του Ορμούζ). Αυτό είναι κάτι για το οποίο φαίνεται ότι είναι έτοιμο το Ιράν – αν χρειαστεί – αν και μπορούμε να υποθέσουμε ότι θα το κρατήσει για το επόμενο στάδιο κλιμάκωσης (που μπορεί όμως να είναι απλά ζήτημα ημερών πλέον).
Πέρα από τον ενεργειακό στραγγαλισμό, σύμφωνα με το ιρανικό πρακτορείο Tasnim,
«Κατά τη διάρκεια δύο κυμάτων επιχειρήσεων, οι γενναίοι πολεμιστές της Αεροδιαστημικής Δύναμης και οι ήρωες του Ναυτικού του IRGC, τις πρώτες πρωινές ώρες σήμερα (Πέμπτη), έπληξαν και κατέστρεψαν δεκαοκτώ σημαντικούς στόχους που ανήκαν στον σατανικό αμερικανικό στρατό στις αεροπορικές βάσεις Ali Salem και Ahmad al-Jaber, καθώς και στις αεροπορικές βάσεις Sheikh Issa», ανέφερε το IRGC σε ανακοίνωσή του.
Επίσης, ο Ιρανικός Στρατός ανέφερε σε ανακοίνωσή του ότι μετά την παραβίαση της εκεχειρίας και την εισβολή του αμερικανικού τρομοκρατικού στρατού σε περιοχές στο νότιο τμήμα της χώρας, ο στρατός της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν στόχευσε τον Πέμπτο Στόλο της χώρας στο Μπαχρέιν με διάφορους τύπους καταστροφικών drones.
Σε αυτό το κύμα επιθέσεων με στρατιωτικά drone, οι κεραίες επικοινωνίας και οι εγκαταστάσεις ραντάρ του συστήματος αεράμυνας Patriot του Πέμπτου Στόλου έγιναν στόχος.
Μπορεί να ανακοπεί η κλιμάκωση και να συναφθεί συμφωνία ειρήνης;
Εδώ και δύο μήνες, ο Τραμπ κάθε δεύτερη μέρα δηλώνει ότι επίκειται συμφωνία και μάλιστα τάχιστα – και βέβαια με άνευ όρων συνθηκολόγηση των Ιρανών. Κάθε φορά διαψεύδεται, για να επαναλάβει τις φανφαρονικές δηλώσεις μετά από δύο μέρες, με ακόμη μεγαλύτερο στόμφο. Πλέον κανείς δεν τον παίρνει στα σοβαρά και όλο και λιγότεροι υποκρίνονται ότι το κάνουν.
Όλα δείχνουν ότι, αργά ή γρήγορα, οι ΗΠΑ θα αναγκαστούν να αποδεχθούν τους όρους του Ιράν και να υπογράψουν μία εξευτελιστική γι αυτές συμφωνία, που θα σημαίνει ουσιαστικά την υπογραφή του πιστοποιητικού θανάτου τους ως υπερδύναμης.
Αφού δε θα μπορέσουν να το αποφύγουν, το μικρότερο κακό γι αυτές θα ήταν να το κάνουν το ταχύτερο για να αποφύγουν περισσότερες απώλειες. Με τη λογική αυτή, και ο Χίτλερ όταν έγινε φανερό ότι δε μπορούσε να νικήσει, “θα μπορούσε” να συνθηκολογήσει πριν την ολοκληρωτική καταστροφή της χώρας και του στρατού του. Δεν το έκανε όμως. Δε βλέπω λόγο να πιστέψουμε ότι η συμμορία του Τραμπ και των καραγκιόζηδων που έχει μαζέψει γύρω του θα δείξουν μεγαλύτερη σοφία.
Τόσο για λόγους που σχετίζονται με την προσωπικότητα αυτών που κάθονται σε ηγετικές θέσεις στις ΗΠΑ, όσο και επειδή θα πρόκειται για τεκτονική αλλαγή για την οποία κανείς στις ΗΠΑ δεν είναι έτοιμος, πιστεύω ότι θα συνεχίσουν να σύρονται στην ολοένα και μεγαλύτερη κλιμάκωση μέχρι να φτάσουν να έχουν απώλειες που ούτε θα μπορούν να αποκρύψουν ούτε να τις δεχτεί ο λαός τους. Δεν ξέρω αν αυτό θα γίνει ως συνέπεια απόπειρας απόβασης και πανωλεθρίας επί του εδάφους, με τη βύθιση πλοίων τους ή με άλλον τρόπο. Μένει να το δούμε.