Πράγματι, κύμα ανησυχίας προκάλεσε ιδιαίτερα η προειδοποίηση ότι η απάντηση της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο θα είναι «σκληρή».
Σύμφωνα με τον Erdoğan, γίνεται προσπάθεια να ανάψει «φωτιά διχόνοιας» στη Μεσόγειο και ειδικά στο νησί της Κύπρου, αφήνοντας να εννοηθεί ότι εξωτερικοί παράγοντες επιδιώκουν αναδιάταξη ισορροπιών.
Η φρασεολογία αυτή αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα σε μια περίοδο που το Κυπριακό παραμένει άλυτο, οι ενεργειακοί σχεδιασμοί επανέρχονται στο προσκήνιο και οι στρατιωτικές παρουσίες στην Ανατολική Μεσόγειο αυξάνονται.
Αναλυτές εκτιμούν ότι η Άγκυρα επιχειρεί να συνδέσει το Κυπριακό με το ευρύτερο πλαίσιο περιφερειακής ασφάλειας, ώστε οποιαδήποτε κίνηση γύρω από το νησί να παρουσιάζεται ως ζήτημα υπαρξιακό, και όχι απλώς διμερής διαφορά.
Ιδιαίτερο βάρος δόθηκε και στην επικείμενη σύνοδο ηγετών του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα.
Ο Erdoğan δήλωσε ότι οι προετοιμασίες έχουν ενταθεί ώστε η σύνοδος να αποτελέσει «ορόσημο στην ιστορία του ΝΑΤΟ», ενώ χαρακτήρισε σημαντική την προοπτική συμμετοχής του Donald Trump.
Για την Ελλάδα, το μήνυμα είναι σαφές: η Τουρκία επιδιώκει να κεφαλαιοποιήσει τον ρόλο της ως αναντικατάστατου συμμάχου σε μια εποχή πολλαπλών κρίσεων — από τη Μέση Ανατολή έως τη Μαύρη Θάλασσα.
Επιθετική ρητορική για Ισραήλ, Γάζα, Λίβανο και Μεσόγειο
Στο ίδιο πλαίσιο, ο Τούρκος Πρόεδρος υιοθέτησε εξαιρετικά σκληρή γλώσσα κατά του Ισραήλ, κατηγορώντας το για αποσταθεροποίηση της περιοχής, για επιχειρήσεις στον Λίβανο και για προσπάθεια μεταφοράς της κρίσης και στη Μεσόγειο.
Όπως ξεκαθάρισε, για την Τουρκία ολόκληρη η Μέση Ανατολή είναι δυνάμει δικό της ζωτικός χώρος, σημειώνοντας πως το στρατηγικό βάθος «εκτείνεται στο Χαλέπι, τη Δαμασκό και τη Βηρυτό».
Για Ελλάδα και Κύπρο, αυτό σημαίνει ότι η Άγκυρα δεν αντιμετωπίζει πλέον τα μεσογειακά ζητήματα ως απομονωμένες θαλάσσιες διαφορές, αλλά ως μέρος ενός ενιαίου γεωπολιτικού θεάτρου που εκτείνεται από τη Γάζα μέχρι τη Λευκωσία.
«Δυστυχώς, οι κρίσεις και οι πόλεμοι συνεχίζονται αμείωτες στην περιοχή μας.
Από τη Γάζα μέχρι τον Λίβανο, όπου κι αν στραφούμε, ερχόμαστε αντιμέτωποι με τις σπαρακτικές κραυγές των καταπιεσμένων.
Από την ίδρυσή του, το Ισραήλ απειλεί συνεχώς την ειρήνη, την ηρεμία, την ευημερία και την ασφάλεια στην περιοχή μας.
Η κατοχή της Παλαιστίνης και η γενοκτονία κατά των Παλαιστινίων συνεχίζονται συστηματικά.
Σκεφτείτε τη Γάζα, όπου 73.000 αθώοι άνθρωποι σφαγιάστηκαν μπροστά στα μάτια του κόσμου.
Αυτή η γενοκτονία συνεχίζεται, τόσο από άποψη σφαγών όσο και από άποψη απάνθρωπης απομόνωσης.
Το Ισραήλ, το οποίο διέπραξε την πιο αιματηρή γενοκτονία στην ανθρώπινη ιστορία, επιτέθηκε ταυτόχρονα στο Ιράν και, μη αρκούμενο σε αυτό, άρχισε να καταλαμβάνει τον Λίβανο.
Παρά τις αντιδράσεις των χωρών της περιοχής, κυρίως της Τουρκίας, το Ισραήλ αρνείται να αποσυρθεί από τον Λίβανο και συνεχίζει τις αιματηρές επιχειρήσεις του εκεί.
Από τις 2 Μαρτίου, ο αριθμός των νεκρών στον Λίβανο έχει φτάσει τους 3.700 και ο αριθμός των τραυματιών έχει φτάσει τους 11.400.
Το Ισραήλ εμπλέκεται ταυτόχρονα σε μια σκοτεινή προσπάθεια αποσταθεροποίησης των αφρικανικών χωρών και της Μεσογείου.
Κανείς δεν πρέπει να εμπλακεί σε μια τέτοια περιπέτεια. Κυνηγάνε όνειρα.
Η απάντησή μας στην Ανατολική Μεσόγειο θα είναι σκληρή» υποστήριξε ο Τούρκος πρόεδρος.
Παράλληλα, ο Erdoğan προσπάθησε να εμφανιστεί υπεράνω της κρίσης που ταλανίζει το CHP, δηλώνοντας ότι η κυβέρνηση δεν θα εμπλακεί στη μάχη για την ηγεσία και τις εσωκομματικές συγκρούσεις.
Ωστόσο, οι σφοδρές επιθέσεις του κατά στελεχών της αντιπολίτευσης και οι αναφορές σε «μίζες» και «παρακμή» δείχνουν ότι το εσωτερικό πολιτικό μέτωπο παραμένει εξαιρετικά πολωμένο.
Σε κάθε περίπτωση, για Ελλάδα και Κύπρο, το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι μόνο τι λέγεται δημόσια, αλλά αν η ρητορική θα συνοδευτεί από κινήσεις αποτροπής, ναυτικές δραστηριότητες ή νέες διεκδικήσεις γύρω από την Κύπρο και τις θαλάσσιες ζώνες της περιοχής. Και αυτό είναι το στοιχείο που μετατρέπει τις εξελίξεις από διπλωματική αντιπαράθεση σε δυνητικό παράγοντα αποσταθεροποίησης για ολόκληρη την Ανατολική Μεσόγειο
