Αρκετά Πια !- Η Ελλάδα που σε κάνει να ζητάς συγγνώμη που ζεις

Υπάρχει μια λέξη που δεν λέγεται στα τηλεοπτικά στούντιο, δεν χωράει στα γραφήματα των οικονομολόγων και δεν εμφανίζεται στις κυβερνητικές ανακοινώσεις για «ανάπτυξη» και «επενδύσεις».
Είναι η λέξη που ψιθυρίζεται στις οικογένειες τα βράδια, όταν τελειώνει ο μήνας πριν τελειώσουν τα χρήματα.

Δεν αντέχουμε άλλο.

Αυτό το άρθρο είναι γι’ αυτή τη λέξη.

Η αριθμητική της εξαθλίωσης

Ας μιλήσουμε με αριθμούς, επειδή οι αριθμοί δεν έχουν κομματική ταυτότητα.

Ο κατώτατος μισθός στην Ελλάδα αγγίζει τα 830 ευρώ μικτά,χωρίς κρατήσεις.
Στο χέρι, 709,29.
Ένα ενοίκιο στην Αθήνα για ένα μέτριο διαμέρισμα 600-800 ευρώ.
Μόνο με το ενοίκιο τελείωσαν τα χρήματα!
Λογαριασμός ρεύματος 100-170 ευρώ τον μήνα, επειδή η ενέργεια στην Ελλάδα έχει γίνει πολυτέλεια.
Σούπερ μάρκετ ό,τι απομένει. Που συνήθως ποτέ δεν φτάνει.

Κάντε την πράξη μόνοι σας. Βγαίνει αρνητικό.

Κι όμως κάθε μήνα εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες κάνουν αυτή την πράξη και προσπαθούν να βγουν θετική  κόβοντας από το φαγητό, από τη θέρμανση, από τα φάρμακα, από τα όνειρα των παιδιών τους.
Κόβοντας από τον εαυτό τους, από την ζωή τους.

Αυτό δεν είναι λιτότητα. Είναι ακρωτηριασμός αργός και συστηματικός.

Φτώχεια με ΦΠΑ

Η Ελλάδα έχει ένα από τα υψηλότερα ποσοστά φορολόγησης βασικών αγαθών στην Ευρώπη.
ΦΠΑ 24% σε είδη που σε άλλες χώρες θεωρούνται αναγκαία.
Εισαγωγές που σηκώνουν στους ώμους τους οι μισθωτοί, ενώ η μεγάλη κεφαλαιακή περιουσία χαίρεται φορολογικές εξαιρέσεις που θα ζηλέψει επαγγελματίας φοροτεχνικός.

Στην Ελλάδα του 2025, ένας εργαζόμενος με μισθό 1.000 ευρώ πληρώνει σχεδόν τα μισά του σε φόρους και εισφορές  άμεσους και έμμεσους.
Ο ίδιος εργαζόμενος αγοράζει ψωμί με ΦΠΑ, πληρώνει ρεύμα με ΦΠΑ, αγοράζει φάρμακα με συμμετοχή, μετακινείται με καύσιμα που φορολογούνται επανειλημμένα.

Στην ουσία, δεν δουλεύει για τον εαυτό του.
Δουλεύει για το κράτος και το ίδιο κράτος που αδυνατεί να βρει έναν γιατρό, ένα νοσοκομείο που να λειτουργεί, ένα σχολείο που να μην διαλύεται.

Αυτό δεν είναι κοινωνικό συμβόλαιο. Είναι απάτη με νομική κατοχύρωση.

Η ακρίβεια δεν είναι φυσικό φαινόμενο

Το αγαπημένο επιχείρημα της κυβερνητικής ρητορικής ,η ακρίβεια είναι μεγάλο πρόβλημα.
Τι να κάνουμε εμείς;

Τι να κάνετε; Να πάψετε να  κυβερνάτε.

Σε χώρες με παρόμοιες πληθωριστικές πιέσεις, κυβερνήσεις επέλεξαν να επιβάλουν έκτακτη φορολόγηση στα υπερκέρδη των ενεργειακών εταιρειών.
Να επιδοτήσουν άμεσα τους πιο ευάλωτους.
Να ελέγξουν καρτέλ τιμών στα βασικά αγαθά.
Να προστατεύσουν τον μισθό από τη διάβρωση του πληθωρισμού.

Η ελληνική κυβέρνηση επέλεξε να ανακοινώσει «παρεμβάσεις» που δεν φτάνουν στο ταμείο κανενός εργαζόμενου, και δεν παρουσιάζει φιλολαϊκό προφίλ με φωτογραφίες από υπουργεία.

Η ακρίβεια στην Ελλάδα δεν είναι μόνο οικονομικό φαινόμενο.
Είναι πολιτική επιλογή που πληρώνεται από αυτούς που έχουν τα λιγότερα.

Πείνα χωρίς όνομα

Υπάρχει μια νέα κατηγορία φτώχειας που δεν μετριέται στις επίσημες στατιστικές αυτοί που εργάζονται και πεινούν.

Που έχουν δουλειά και δεν μπορούν να αγοράσουν φαγητό για το τέλος του μήνα. Που κόβουν γεύματα, που στέλνουν τα παιδιά τους στους παππούδες «για να φάνε καλά», που αρνούνται τα ψώνια του σούπερ μάρκετ και επιλέγουν τα φθηνότερα τα λεγόμενα «προϊόντα πείνας.

Ο ΕΝΦΙΑ στέλνει ειδοποίηση.
Ο λογαριασμός ρεύματος στέλνει ειδοποίηση.
Η εφορία στέλνει ειδοποίηση.

Κανείς δεν στέλνει ειδοποίηση για τον εργαζόμενο που δεν τρώει μεσημέρι για να πληρώσει όλα τα παραπάνω.

Αυτός ο άνθρωπος δεν έχει πρόσωπο στην ελληνική πολιτική.
Έχει μόνο αριθμό φορολογικού μητρώου.

Το ρεύμα που σβήνει το μέλλον

Ενεργειακή φτώχεια.
Μια έκφραση που πριν από μια δεκαετία ακουγόταν εξωτική.
Σήμερα αφορά εκατοντάδες χιλιάδες νοικοκυριά που κόβουν τη θέρμανση τον χειμώνα, που αναρωτιούνται αν θα ανοίξουν το κλιματιστικό το καλοκαίρι, που παρακολουθούν τον μετρητή σαν χρονόμετρο βόμβας.

Η Ελλάδα είναι χώρα με αφθονία ηλιακής ενέργειας.
Τα αιολικά πάρκα πολλαπλασιάζονται.
Η «πράσινη μετάβαση» εξηγείται με λαμπρές τελετές και αναρτήσεις στα social media. Και ο πολίτης πληρώνει ρεύμα ακριβότερο από ποτέ.

Δεν είναι παράδοξο. Είναι σύστημα.
Ένα σύστημα που παράγει κέρδος για λίγους και λογαριασμό για πολλούς  και επικοινωνεί ως «ανάπτυξη».

Η γενιά που φεύγει  και έχει δίκιο

Κάθε χρόνο η Ελλάδα αδειάζει από γιατρούς, μηχανικούς, επιστήμονες, νέους ανθρώπους που σπούδασαν εδώ με δημόσιο χρήμα και εργάζονται αλλού  επειδή δεν αγαπούν αυτόν τον τόπο, αλλά επειδή αυτός ο τόπος αρνείται να τους αγαπήσει πίσω με κάτι από αξιοπρεπή μισθό, προοπτική, σεβασμό.

Αυτό δεν ονομάζεται brain drain στα ελληνικά δελτία ειδήσεων.
Ονομάζεται ευκαιρίες στο εξωτερικό σαν να είναι επιλογή χαράς και όχι ανάγκη επιβίωσης.

Κάθε νέος που φεύγει είναι μια καταδίκη σε αυτή τη χώρα, γραμμένη με σώμα αντί με μελάνι.

Αρκετά αλλά όχι ως συνθηματολογία

Η λέξη «αρκετά» είναι εύκολη. Τη λένε όλοι.
Την ουρλιάζουν στα συλλαλητήρια, την ψιθυρίζουν στις κουζίνες, την πληκτρολογούν σε σχόλια που κανείς δεν διαβάζει.
Αλλά «αρκετά» χωρίς κατεύθυνση είναι θυμός που εξατμίζεται.

Αυτό που χρειάζεται δεν είναι απλώς οργή  είναι μνήμη, επιμονή και απαίτηση. Απαίτηση για λογοδοσία σε εκείνους που αποφάσισαν ότι η ακρίβεια είναι φυσική καταστροφή, ότι ο φτωχός πρέπει να είναι ευγνώμων, ότι ο πολίτης αρκείται στην «τζάμπα παραλία».

Η αλλαγή δεν έρχεται από μόνη της.
Έρχεται από ανθρώπους που σταματούν να δέχονται ότι αυτά είναι τα φυσιολογικά  και αρχίζουν να ρωτούν γιατί.

Γιατί;

Γιατί σε μια χώρα με τόσο πλούτο ήλιο, θάλασσα, τουρισμό, αγροτική παραγωγή, μυαλά  τόσοι άνθρωποι ζουν στα όρια;

Γιατί το κράτος εισπράττει τόσο και αποδίδει τόσο λίγο;

Γιατί κάθε σκάνδαλο που ξεσπά εξατμίζεται πριν φτάσει σε δικαστήριο;

Γιατί οι μισθοί παγώνουν και τα κέρδη μεγαλώνουν;

Γιατί αυτοί που αποφασίζουν για τη ζωή μας δεν ζουν ποτέ αυτή τη ζωή;

Αυτές δεν είναι ρητορικές ερωτήσεις.
Είναι ερωτήσεις που περιμένουν απάντηση  και αυτή η απάντηση δεν θα δοθεί αν εμείς δεν την απαιτήσουμε.