Οι Έλληνες πολίτες βιώνουν μια πρωτοφανή φτωχοποίηση. Ο πληθωρισμός απλώς «αναδιανέμει» τον πλούτο από τις τσέπες των καταναλωτών στα κρατικά ταμεία και στα θησαυροφυλάκια των καρτέλ, με την απόλυτη ανοχή, αν όχι συνενοχή της κρατικής μηχανής.
Η επιμονή της κυβέρνησης να μην αγγίζει τον Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης (ΕΦΚ) στα καύσιμα, επιβάλλοντας στην ουσία μια ληστρική διπλή φορολογία (ΦΠΑ πάνω στον ΕΦΚ), και η σκανδαλώδης κωλυσιεργία στην επιβολή συστημάτων καταγραφής εισροών-εκροών στα διυλιστήρια, αποτελούν τον πυρήνα του προβλήματος. Το αποτέλεσμα; Τα καύσιμα μετατρέπονται σε είδος πολυτελείας, εκτοξεύοντας το μεταφορικό κόστος και, κατ’ επέκταση, τις τιμές όλων των βασικών αγαθών.
Η ακρίβεια συνεχίζει να καλπάζει ανεξέλεγκτη. Τα επίσημα στοιχεία από 4.534 πρατήρια σε όλη την επικράτεια για τις πρώτες ημέρες του Μαρτίου 2026 είναι αποκαλυπτικά και επιβεβαιώνουν την καθήλωση των τιμών σε δυσθεώρητα επίπεδα:
Αμόλυβδη 95 οκτανίων: Μέση τιμή στα 1,884 €/λίτρο.
Αμόλυβδη 100 οκτανίων: Έχει σπάσει προ πολλού το φράγμα των 2 ευρώ, αγγίζοντας τα 2,083 €/λίτρο.
Diesel κίνησης: Ακολουθεί κατά πόδας στα 1,865 €/λίτρο, γεγονός που χτυπάει απευθείας στην καρδιά της εφοδιαστικής αλυσίδας.
Αυτό το αυξημένο μεταφορικό κόστος περνάει αυτόματα στο ράφι. Η κυβέρνηση, ωστόσο, αρνείται πεισματικά να μειώσει τη φορολογία, εξασφαλίζοντας υπερπλεονάσματα εις βάρος της επιβίωσης των νοικοκυριών, ενώ την ίδια στιγμή αφήνει τα διυλιστήρια στο απυρόβλητο, χωρίς ουσιαστικό έλεγχο εισροών-εκροών.
Η Καταρρακωμένη Ψυχολογία του Έλληνα Καταναλωτή
Τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν από την ετήσια γενική συνέλευση της “Ελληνικής Επιτροπής ECR” (βάσει δεδομένων της NielsenIQ) αποτελούν κόλαφο για το αφήγημα της ευημερίας. Παρά τις κυβερνητικές προβλέψεις ότι η ελληνική οικονομία θα ξεπεράσει τον μέσο όρο ανάπτυξης της Ευρωζώνης (1,2%) το 2026, η κοινωνία στενάζει.
Το 52% των Ελλήνων δηλώνει οικονομικά χειρότερα σε σχέση με πριν, ποσοστό χαοτικά υψηλότερο από το 32% παγκοσμίως.
Ένα συντριπτικό 63% δηλώνει ότι τα χρήματά του φτάνουν αυστηρά και μόνο για τα βασικά είδη επιβίωσης (έναντι 41% παγκοσμίως).
Μόλις το 3% των καταναλωτών δηλώνει ότι μπορεί να ξοδεύει ελεύθερα.
Η σωρευτική επιβάρυνση είναι μεγάλη, η μέση ετήσια πληθωριστική επίδραση στην Ελλάδα την περίοδο 2004-2025 άγγιξε το +48,8%. Το ενεργειακό κόστος (δείκτης ηλεκτρισμού, φυσικού αερίου και θερμικής ενέργειας) έχει εκτοξευθεί κατά 120 μονάδες σε σχέση με το 2006, συνθλίβοντας το διαθέσιμο εισόδημα.
Η αποτύπωση των δεδομένων του 2025 είναι ενδεικτική της συντριπτικής πίεσης που δέχεται η κοινωνία:
-
Ιλιγγιώδης τζίρος: Ο συνολικός τζίρος των σούπερ μάρκετ άγγιξε το αστρονομικό ποσό των 19,323 δισ. ευρώ (+5,7%). Αυτά τα δισεκατομμύρια δεν είναι χρήματα που περίσσευαν στους Έλληνες, αλλά χρήματα που υφαρπάχθηκαν μέσω των ανατιμήσεων.
-
Ακριβαίνει η ίδια η επιβίωση: Τα τρόφιμα και ποτά –τα απολύτως αναγκαία για να ζήσει μια οικογένεια– αυξήθηκαν σε τζίρο κατά +6,8%, ενώ τα προϊόντα πάγκου (fresh&bulk) εκτοξεύτηκαν στο +10,1%. Ο κόσμος πληρώνει κυριολεκτικά χρυσάφι για να βάλει τα βασικά στο τραπέζι του.
-
Η απελπισία της Ιδιωτικής Ετικέτας: Τα προϊόντα Private Label αναπτύχθηκαν περαιτέρω κατά +6,1%, φτάνοντας σε μερίδιο το 24,4%. Αυτό δεν είναι επιλογή, είναι η αγωνιώδης και αναγκαστική αναζήτηση των Ελλήνων για τη φθηνότερη δυνατή λύση, θυσιάζοντας συχνά την ποιότητα για να μπορέσουν να γεμίσουν το καλάθι.
-
Το τέλος των προσφορών: Την ίδια στιγμή που το ολιγοπώλιο θησαυρίζει, οι προσφορές (προωθητική ένταση) στα επώνυμα προϊόντα μειώθηκαν δραματικά, καταρρέοντας από το 64,4% τον Ιανουάριο του 2025 στο 39,6% τον Δεκέμβριο. Τα σούπερ μάρκετ δείχνουν το σκληρό τους πρόσωπο, αφήνοντας τους καταναλωτές εντελώς ανυπεράσπιστους απέναντι στις «καθαρές» και ωμές αυξήσεις.
Αυτό το ντόμινο της φτωχοποίησης έχει άμεσο αντίκτυπο στην πραγματική οικονομία των μικρομεσαίων. Ενώ στο κανάλι του χονδρεμπορίου (Cash & Carry) η αύξηση της αξίας πωλήσεων κατά 4,6% δείχνει μια προσπάθεια των επαγγελματιών να στοκάρουν, ο κλάδος της εστίασης (HORECA) εμφανίζει πτώση τζίρου κατά 1%. Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: ο κόσμος κόβει πλέον κάθε μικρή καθημερινή έξοδο και απόλαυση, γιατί τα χρήματά του εξαντλούνται στους λογαριασμούς του ρεύματος, στη βενζίνη των 2 ευρώ και στα ταμεία των σούπερ μάρκετ.
Οι διεθνείς γεωπολιτικές εξελίξεις και η κρίση στη Μέση Ανατολή προσθέτουν επιπλέον αβεβαιότητα, όμως η ρίζα του ελληνικού προβλήματος είναι εγχώρια. Όσο η κυβέρνηση αρνείται να πατάξει την αισχροκέρδεια στην πηγή της, στα διυλιστήρια και στην ενέργεια, και όσο επιμένει να αντλεί τεράστια έσοδα μέσω της άδικης έμμεσης φορολογίας στα καύσιμα, τα νούμερα ανάπτυξης θα παραμένουν απλώς λογιστικά τρικ.