Ξαφνικά τα δυτικά μέσα ανακάλυψαν ότι υπάρχουν ουρές στα βενζινάδικα του Ιράν. Δεν ξέρω ποια διάνοια το σκέφτηκε πρώτη, αμέσως όμως τα παπαγαλάκια έσπευσαν να αναμεταδώσουν την είδηση.
Μαζί βέβαια με την καταπληκτική ερμηνεία: Οι Ιρανοί – λέει – τρομοκρατήθηκαν από τις νέες κυρώσεις Τραμπ (για τις οποίες κρατάνε τις κοιλιές τους που τους έχουν πονέσει από τα γέλια) και έτρεξαν στα βενζινάδικα να γεμίσουν τα ντεπόζιτά τους. Ίσως ξέχασαν ότι η βενζίνη είναι ντόπιο προϊόν και κανένας αποκλεισμός του Τραμπ, κανένα πακέτο “κυρώσεων από την κόλαση (σαν αυτές που έθεσαν σε κίνηση τη Ρωσική οικονομία και κατέστρεψαν αυτές που τις επέβαλλαν) δε μπορεί να ανακόψει τη ροή της. Τι ξέρουν όμως από αυτά οι Ιρανοί;
Εδώ αποδεικνύεται πόσο χρήσιμο είναι να έχεις ταξιδέψει σε μια χώρα για να καταλάβεις τι συμβαίνει σε αυτήν.
Προσωπικά είχα το προνόμιο να ταξιδέψω στο Ιράν (Τεχεράνη και Ισφαχάν) τις δύο προηγούμενες εβδομάδες.
Η αλήθεια είναι ότι ουρές πράγματι υπάρχουν στα βενζινάδικα στο Ιράν. Απλά είναι άσχετες με τις απειλές του Τραμπ. Υπήρχαν και πριν από αυτές.
Η τιμή της βενζίνης στο Ιράν την περασμένη εβδομάδα ήταν 60 λίτρα το ευρώ. Δηλαδή κάτι παραπάνω από ενάμισι λεπτό το λίτρο. Απ’ ότι μου είπαν, κατά καιρούς ανεβαίνει στα διόμισι λεπτά.
Με αυτές τις τιμές, καταλαβαίνει κανείς ότι δε θα μπορούσε να ζήσει βενζινάς. Δεν ξέρω πώς ακριβώς δουλεύει το σύστημα – πιθανόν να είναι κρατικά τα βενζινάδικα. Πάντως φαίνεται να μην είναι αρκετά για να καλύψουν ικανοποιητικά τη ζήτηση. Μπορεί λοιπόν να παίρνεις τζάμπα τη βενζίνη, αλλά χρειάζεται να περιμένεις στην ουρά.
Την περασμένη εβδομάδα, μετά την ομιλία μου σε συγκέντρωση στην πανεπιστημιούπολη του Ισφαχάν, οι οργανωτές “φορτώθηκαν” σε έναν νεαρό φοιτητή να με πάει στο ξενοδοχείο μου. Αφού επισκεφτήκαμε καθ’ οδόν το νεκροταφείο των μαρτύρων, με πήγε. Καθ’ οδόν, πέρασε από ένα βενζινάδικο για να γεμίσει, καθώς το ντεπόζιτό του κόντευε να αδειάσει. Όταν είδε την ουρά, έφυγε για να μη με υποχρεώσει να περιμένω μαζί του. Παρ’ όλο που του είπα ότι δεν έχω λόγο να βιάζομαι, προτίμησε να ρισκάρει να μείνει στο δρόμο (ο δείκτης έδειχνε εντελώς άδειο ντεπόζιτο), παρά να υποβάλλει τον καλεσμένο σε ελάχιστη ταλαιπωρία.
Αυτός είναι ο χαρακτήρας των Ιρανών.
Και αυτή είναι η αλήθεια για τις ουρές στα βενζινάδικα του Ιράν, στα οποία κανείς δε θα είχε λόγο να τρέξει επειδή φταρνίστηκε ένας ηλίθιος στην άλλη άκρη του κόσμου.
Αυτοί που έχουμε λόγο να γεμίσουμε τα ντεπόζιτά μας είμαστε όσοι ζούμε σε χώρες της δύσης.
