«Είναι προτιμότερο να τερματίσουμε τον πόλεμο τώρα, καθώς βρισκόμαστε σε θέση ισχύος». Η φράση ανήκει στον πρόεδρο του Ιράν Μασούντ Πεζεσκιάν, ο οποίος πρόσθεσε ότι «όλος ο κόσμος αναγνωρίζει τη νίκη μας».
Eνας πρόεδρος που ζητά λήξη εχθροπραξιών, κάνοντας λόγο για νίκη, δείχνει πώς μετρά η Τεχεράνη τους έξι μήνες του αμερικανοϊσραηλινού πολέμου κατά του Ιράν. Τι συμβαίνει όμως πραγματικά στο πεδίο;
Στη θάλασσα η Τεχεράνη διατηρεί μερικώς κλειστά τα Στενά του Ορμούζ απ’ όπου περνούσε προπολεμικά το 20% του παγκόσμιου πετρελαίου, ενώ η Ουάσινγκτον επιβάλλει ναυτικό αποκλεισμό στα ιρανικά λιμάνια. Ο Ντόναλντ Τραμπ ανάρτησε στο Truth Social χάρτη των Στενών με τίτλο «Νέο αμερικανικό έδαφος». Πρόκειται μάλλον για το πρώτο «αμερικανικό έδαφος» όπου το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ κινείται στα κρυφά. Σύμφωνα με το αμερικανικό μέσο ενημέρωσης Axios, οι αμερικανικές δυνάμεις οργανώνουν μυστικές, νυχτερινές νηοπομπές, διοχετεύοντας στη διεθνή αγορά έως 10 εκατομμύρια βαρέλια ημερησίως.
Απαντώντας στις δηλώσεις Τραμπ, ο αρχηγός του ιρανικού στρατού Αμίρ Χατάμι απείλησε ότι το Ιράν θα «σπάσει τα πόδια» του Τραμπ, έχοντας ήδη επικηρύξει κάθε Αμερικανό στρατιώτη στο έδαφος του Ιράν με 30.000 δολάρια (διπλάσια εάν εξοντωθεί από γυναίκα). Ελλείψει αμερικανικών χερσαίων δυνάμεων η απειλή μοιάζει περισσότερο συμβολική, ενώ οι 17
Αμερικανοί στρατιώτες που έχασαν τη ζωή τους σκοτώθηκαν εκτός συνόρων, στην Ιορδανία και στο Ιράκ.
Το τελεσίγραφο
Στο Truth Social ο Τραμπ προανήγγειλε μια «οικονομική D-Day», με παραπομπή στην απόβαση της Νορμανδίας, προειδοποιώντας πως «χώρες που προσφέρουν σωσίβιο στο Ιράν θα αντιμετωπίσουν τεράστιες συνέπειες». Ακολούθως, ο υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ Σκοτ Μπέσεντ υποσχέθηκε «τις πιο αυστηρές κυρώσεις στην Iστορία», προβλέποντας πως «θα ρίξουμε αυτό το καθεστώς».
Στο ίδιο ύφος, ο αρχηγός του ιρανικού γενικού επιτελείου Αλί Αμπντολαχί διεμήνυσε ότι οι ένοπλες δυνάμεις «θα απαντήσουν με συντριπτικές κινήσεις». Λίγες μέρες νωρίτερα, οι «Financial Times» επικαλούμενοι πηγές κοντά στην ιρανική ηγεσία ανέφεραν ότι το Ιράν εξετάζει χτυπήματα σε αμερικανικούς στρατιωτικούς στόχους στην Ευρώπη. Παράλληλα, ο υπουργός Εξωτερικών του Ιράν Αμπάς Αραγτσί σχολίασε στο μέσο κοινωνικής δικτύωσης X ότι οι οικονομικές απειλές του Τραμπ αποτελούν «αντιπερισπασμό» για το αμερικανικό «χρέος-ρεκόρ».
Η Κίνα (αγοραστής του 80% των ιρανικών θαλάσσιων εξαγωγών πετρελαίου) αντέδρασε στις δηλώσεις Τραμπ μέσω του εκπροσώπου του κινεζικού υπουργείου Εξωτερικών Λιν Τζιάν, ο οποίος ξεκαθάρισε πως «οι κυρώσεις δεν βοηθούν», βαρύνοντας το κλίμα ενόψει της επίσκεψης του Κινέζου προέδρου Σι Τζινπίνγκ στον Λευκό Οίκο τον Σεπτέμβριο.
Oι αντιδράσεις
Η στρατιωτική πίεση αναδιατάσσει πλέον τις αμερικανικές δυνάμεις. Το αεροπλανοφόρο «Abraham Lincoln» επιστρέφει από τη Μέση Ανατολή δίνοντας τη θέση του στο «George Washington», που αναχώρησε από την Ιαπωνία αφήνοντας τον Ειρηνικό χωρίς αμερικανικό αεροπλανοφόρο. Οπως εξήγησε στο αμερικανικό δίκτυο CNN ο απόστρατος υποναύαρχος Αντριου Λουαζέλ, η Ουάσινγκτον αποδυναμώνει προσωρινά την παρουσία της έναντι της Κίνας προκειμένου να καλύψει το κενό στο Ιράν.
Η αλλαγή τακτικής των ΗΠΑ εκλαμβάνεται ως παραδοχή αδιεξόδου. Ο Ιμράν Μπαγιούμι, αναλυτής του αμερικανικού Atlantic Council, δήλωσε στο βρετανικό BBC ότι η μετατόπιση σε οικονομικές απειλές αποτελεί «αναγνώριση πως οι ΗΠΑ έχουν σχεδόν κολλήσει σε αυτό τον πόλεμο». Από τη Βαγδάτη ο Μοχάμαντ Μπαγκέρ Γκαλιμπάφ, πρόεδρος της ιρανικής Βουλής κι επικεφαλής διαπραγματευτής, ζήτησε ωστόσο σχέδια αντιμετώπισης των «άδικων κυρώσεων».
Στο ισραηλινό σκέλος, η αμερικανική εφημερίδα «The New York Times» αποκάλυψε ότι η Μοσάντ σχεδίαζε επί χρόνια να εγκαταστήσει στην εξουσία τον πρώην Ιρανό πρόεδρο Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ. Το σχέδιο ναυάγησε τον Φεβρουάριο και ο Μ. Αχμαντινετζάντ τέθηκε σε κατ’ οίκον περιορισμό από τους Φρουρούς της Επανάστασης, τον επίλεκτο κλάδο των ιρανικών ενόπλων δυνάμεων.
«Ο Τραμπ πιστεύει πως ο οικονομικός πόλεμος αποτελεί εναλλακτική του πολέμου» σημείωσε στο Al Jazeera ο Αλί Βαέζ, αναπληρωτής διευθυντής για τη Μέση Ανατολή στην ομάδα μελέτης κρίσεων International Crisis Group, προσθέτοντας πως «στην πραγματικότητα αποτελεί το προοίμιό του». Η «Επική Οργή» των όπλων παραμένει σε παύση, η οικονομική οργή των αποκλεισμών συνεχίζεται από τον Απρίλιο και τώρα εξαγγέλλεται η κλιμάκωσή της. Καθώς τα πυρομαχικά λιγοστεύουν, το ερώτημα που εγείρεται είναι ποια «οργή» θα ακολουθήσει στην αμερικανική πολιτική.
ΠΗΓΗ DOCUMENTO










































