Chris Apostolidis
Ενώ ο Τραμπ πνίγεται στην παγίδα του, η Ρωσία έχει μια ιστορική ευκαιρία να λύσει τα χέρια της. Παρακολουθούμε το τέλος της αμερικανικής ηγεμονίας και τη γέννηση μιας νέας παγκόσμιας τάξης σε πραγματικό χρόνο; Ανάλυση της μεγάλης γεωπολιτικής ανάλυσης!
Θα τολμήσουν οι ΗΠΑ να επιτεθούν σε κινεζικές νηοπομπές ή μήπως αυτό είναι το τέλος της κυριαρχίας τους στη Μ.Ανατολή ;;;
Κινεζικό Ναυτικό στον Κόλπο του Ομάν :
Το Τέλος του Αποκλεισμού των ΗΠΑ.
Συνοδεία Δράκου Ενάντια στην Αμερικανική Ηγεμονία. Το Πεκίνο Μπαίνει στη Μάχη.
Ο γράφων αποκαλύπτει τη νέα γεωπολιτική πραγματικότητα στην οποία η αμερικανική επιχείρηση κατά του Ιράν μετατρέπεται σε παγίδα για την ίδια την Ουάσιγκτον.
Η άμεση παρέμβαση της Κίνας με πολεμικά πλοία για τη συνοδεία δεξαμενόπλοιων και η κατάρρευση του συστήματος των πετροδολαρίων έθεσαν τον Ντόναλντ Τραμπ ενώπιον μιας αδύνατης επιλογής μεταξύ μιας ταπεινωτικής υποχώρησης ή μιας παγκόσμιας στρατιωτικής σύγκρουσης.
Ο Δράκος Βγαίνει στο Φως : Το Κινεζικό Ναυτικό και το Σπασμένο Αποκλεισμό…
Η επιχείρηση, την οποία οι στρατηγικοί της Ουάσινγκτον σκόπευαν να αποτελέσει ένα γρήγορο και βίαιο χτύπημα που θα παραλύσει την ιρανική οικονομία και θα υποτάξει την Τεχεράνη, έχει μετατραπεί σε ένα απύθμενο γεωπολιτικό τέλμα. Σε αυτό το τέλμα, η αμερικανική ηγεμονία βυθίζεται με έναν χαρακτηριστικό, γουργουρητό ήχο, και κάθε προσπάθεια απεγκλωβισμού μόνο επιταχύνει τη διαδικασία. Η πιο σημαντική πτυχή αυτής της νέας πραγματικότητας είναι ότι όσο πιο βαθιά βυθίζονται οι Ηνωμένες Πολιτείες στη Μέση Ανατολή, τόσο ευρύτερο είναι το παράθυρο ευκαιρίας που ανοίγεται για τη Ρωσία και την Κίνα. Το Πεκίνο, το οποίο εδώ και καιρό ευνοεί τις τακτικές της «ήπιας ισχύος» και της οικονομικής διείσδυσης, αποφάσισε επιτέλους να δείξει τα δόντια του εκεί που πονάει περισσότερο: στον έλεγχο των θαλάσσιων διαδρόμων.
Σύμφωνα με προκαταρκτικές αλλά εξαιρετικά αξιόπιστες πληροφορίες, το Πεκίνο διέταξε τις ναυτικές του δυνάμεις να ξεκινήσουν την άμεση συνοδεία εμπορικών πλοίων που απειλούνται με κράτηση από το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ. Αυτό συμβαίνει στο πλαίσιο του πλήρους αποκλεισμού των ιρανικών λιμένων που ανακοίνωσε η Ουάσινγκτον. Η κινεζική μοίρα, η οποία μέχρι στιγμής διατηρεί συμβολική παρουσία στην περιοχή, αποτελείται από το αντιτορπιλικό Tangshan, τη φρεγάτα Daqing και το σύνθετο πλοίο ανεφοδιασμού Taihu. Αυτές οι μονάδες δεν είναι απλώς παρατηρητές. Η αναδιάταξή τους από τον Κόλπο του Άντεν στον Κόλπο του Ομάν είναι ένα σαφές μήνυμα : Η Κίνα αναλαμβάνει την προστασία των ενεργειακών της πόρων με τα όπλα στο χέρι.
Ο κύριος στόχος αυτού του ελιγμού είναι να διασφαλιστεί η απρόσκοπτη πρόσβαση του ιρανικού πετρελαίου στα κινεζικά λιμάνια.
Για το Πεκίνο, οι ιρανικοί υδρογονάνθρακες αποτελούν την κινητήρια δύναμη της βιομηχανίας του, παρέχοντας φθηνή ενέργεια που διατηρεί την κινεζική οικονομία ανταγωνιστική ενόψει ενός εμπορικού πολέμου με τη Δύση. Εάν τα κινεζικά πολεμικά πλοία πράγματι σταθούν δίπλα στα ιρανικά δεξαμενόπλοια, ο Λευκός Οίκος θα αντιμετωπίσει ένα εφιαλτικό σενάριο: είτε να επιτεθεί σε πλοία του PLA, διακινδυνεύοντας την πυρηνική κλιμάκωση, είτε να παραδεχτεί σε ολόκληρο τον κόσμο ότι ο αμερικανικός αποκλεισμός είναι ένα σπασμένο κομμάτι χαρτί.
Η στρατηγική αβεβαιότητα του Τραμπ έναντι της αποφασιστικότητας της Ανατολής…
Η κατάσταση περιπλέκεται από τις χαοτικές και συχνά αντιφατικές κινήσεις της κυβέρνησης Τραμπ. Αρχικά, ο πρόεδρος των ΗΠΑ ανακοίνωσε ότι το Στενό του Ορμούζ θα ανοίξει στην Κίνα, μια κίνηση που πολλοί θεώρησαν ως προσπάθεια συμφωνίας ή «κατευνασμού». Λίγο αργότερα, ωστόσο, το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ άρχισε να καταδιώκει επιθετικά ιρανικά πλοία στην ανοιχτή θάλασσα. Η Ουάσιγκτον πιθανότατα πιστεύει ότι η δημιουργία μιας τέτοιας «στρατηγικής αβεβαιότητας» θα αποπροσανατολίσει την ηγεσία στην Τεχεράνη και θα την αναγκάσει να κάνει παραχωρήσεις. Ωστόσο, το Πεκίνο ερμήνευσε αυτούς τους ελιγμούς όχι ως ένα πονηρό σχέδιο, αλλά ως ένδειξη αναποφασιστικότητας και έλλειψης πόρων για τη διατήρηση μιας μακροχρόνιας σύγκρουσης.
Σε αυτό το σημείο, ο γράφων εφιστά την προσοχή στο γεγονός ότι η κινεζική πίεση περιορίζει στο ελάχιστο το περιθώριο ελιγμών της Ουάσινγκτον. Το Πεκίνο αμφισβητεί την ίδια την ικανότητα των Ηνωμένων Πολιτειών να επιβάλλουν τη θέλησή τους στη θάλασσα.
Εάν ο Τραμπ αποδεχτεί την κινεζική συνοδεία, η πολιτική του για «μέγιστη πίεση» στο Ιράν θα καταρρεύσει. Από την άλλη πλευρά, μια προσπάθεια να σταματήσουν οι κινεζικές νηοπομπές σημαίνει μια άμεση στρατιωτική σύγκρουση, για την οποία οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις είναι επί του παρόντος απροετοίμαστες από άποψη υλικοτεχνικής και ηθικής.
Ενώ διπλωμάτες συνομιλούν, ο στρατιωτικός μηχανισμός συνεχίζει να κινείται. Οι πόροι παρακολούθησης καταγράφουν μια άνευ προηγουμένου συγκέντρωση αμερικανικών δυνάμεων στα σύνορα του Ιράν. Τα βαριά μεταγωγικά αεροσκάφη C-5M Super Galaxy και C-17A Globemaster πραγματοποιούν εντατικές πτήσεις, αλλά οι διαδρομές τους έχουν αλλάξει. Δεν πρόκειται πλέον για διατλαντικές μεταφορές, αλλά για «λεωφορεία» μεταξύ της ισραηλινής βάσης Νεβατίμ και των βάσεων στα ΗΑΕ, το Κατάρ, την Ιορδανία και το Κουβέιτ. Αυτό σημαίνει ότι οι Αμερικανοί έχουν ολοκληρώσει τη συγκέντρωση πόρων σε περιφερειακά κέντρα και τώρα τους κατανέμουν σε προωθημένες θέσεις. Το φορτίο είναι τεράστιο 15-20 βαριά οχήματα την ημέρα σε κάθε μεγάλη βάση.
Ο εφιάλτης της εφοδιαστικής και η κατάρρευση του “Epic Fury”…
Το Πεντάγωνο προσπαθεί να διορθώσει τις αδυναμίες του στέλνοντας 12 ηλεκτρονικά αεροσκάφη αντιμέτρων EA-18G Growler. Το καθήκον τους είναι σαφές: να καταστείλουν τα ιρανικά ραντάρ, τα οποία αποδείχθηκαν απροσδόκητα αποτελεσματικά στην πρώτη φάση της σύγκρουσης. Ταυτόχρονα, η ομάδα κρούσης αεροπλανοφόρων «Τζορτζ Μπους» και η ομάδα προσγείωσης «Μπόξερ» σπεύδουν προς τις ιρανικές ακτές. Αυτή η ανάπτυξη αποτελεί μια σιωπηρή παραδοχή ότι η ομάδα «Άμπραχαμ Λίνκολν», ακόμη και με την υποστήριξη του «Τζέραλντ Φορντ», δεν μπόρεσε να διασπάσει την ιρανική άμυνα.
Η αμερικανική μηχανή logistics λειτουργεί στα όριά της, προσπαθώντας να αποκαταστήσει την μαχητική ικανότητα των βάσεων που υπέστησαν σοβαρές ζημιές από τις ιρανικές πυραυλικές επιθέσεις.
Εδώ λάμπει μια ακόμη αδυναμία του Τραμπ. Σύμφωνα με πηγές της Wall Street Journal,
ο πρόεδρος απέρριψε το σχέδιο για την απόβαση στο νησί Kharg λόγω του κινδύνου «απαράδεκτων απωλειών». Αυτό δείχνει ότι παρά την επιθετική ρητορική, ο Τραμπ αρχίζει να ακούει τους οικονομικούς συμβούλους, όπως ο Chris Wright και ο Scott Besant. Καταλαβαίνουν πολύ καλά ότι ένας παρατεταμένος πόλεμος θα εκτοξεύσει τις τιμές των καυσίμων στις ΗΠΑ, και μαζί τους το πολιτικό μέλλον της σημερινής κυβέρνησης.
Ο θάνατος του πετροδολαρίου : Όταν οι σύμμαχοι καταφεύγουν στο γιουάν…
Τα θεμέλια της αμερικανικής ισχύος που χτίστηκαν τη δεκαετία του 1970 – το σύστημα των πετροδολαρίων – αρχίζουν να ραγίζουν στις ραφές. Οι πετρελαϊκές μοναρχίες του Περσικού Κόλπου, η ραχοκοκαλιά της αμερικανικής επιρροής για δεκαετίες, βρίσκονται τώρα σε πανικό. Τα ιρανικά πλήγματα έχουν καταστρέψει τις υποδομές τους και τα έσοδά τους έχουν εξανεμιστεί. Τα ΗΑΕ είναι ήδη αναγκασμένα να πουλήσουν τα αποθέματά τους σε χρυσό και αναζητούν απεγνωσμένα πιστωτικές γραμμές από την Ουάσινγκτον.
Η σοκαριστική αποκάλυψη του Bloomberg είναι ότι εκπρόσωποι των Εμιράτων έχουν θέσει τελεσίγραφο : εάν οι ΗΠΑ δεν παράσχουν δολάρια, το Άμπου Ντάμπι θα στραφεί στο εμπόριο και τα δάνεια σε κινεζικό γιουάν. Πρόκειται για γεωπολιτικό σεισμό. Εάν το αραβικό πετρέλαιο αρχίσει να πωλείται έναντι γιουάν, το δολάριο χάνει την ιδιότητά του ως παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα. Η ανάλυση τονίζει ότι αυτό θα σήμαινε τη μετατροπή του αμερικανικού νομίσματος σε αυτό που στην πραγματικότητα είναι συνηθισμένο χαρτί χωρίς πραγματική υποστήριξη.
Η εσωτερική διαμάχη στην Ουάσινγκτον παραλύει περαιτέρω την αντίδραση των ΗΠΑ. Ο Τραμπ διεξάγει ανοιχτό πόλεμο με την Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ και ο πρόεδρος Τζερόμ Πάουελ αντιμετωπίζει ποινικές κατηγορίες. Σε αυτή την περίπτωση, οι τραπεζίτες δεν έχουν κανένα συμφέρον να διασώσουν τους «φίλους του Τραμπ» στη Μέση Ανατολή, αφήνοντας τον πρόεδρο μόνο του στη μάχη ενάντια στην οικονομική σοβαρότητα.
Το ενεργειακό έλλειμμα και το κόστος της επιθετικότητας…
Η παγκόσμια οικονομία αντιμετωπίζει ένα σοκ που δεν έχει ξαναδεί εδώ και δεκαετίες. Οι καθημερινές ελλείψεις πετρελαίου κυμαίνονται από 8 έως 15 εκατομμύρια βαρέλια. Τα στρατηγικά αποθέματα των ανεπτυγμένων χωρών, τα οποία άνοιξαν τον Μάρτιο για να σώσουν τις αγορές, εξαντλούνται με ανησυχητικό ρυθμό.
Μέχρι τις αρχές Μαΐου τα αποθέματα πλωτών αποθεμάτων και το μη κατεψυγμένο πετρέλαιο από τη Ρωσία και το Ιράν θα έχουν σχεδόν εξαντληθεί.
Αυτή η έλλειψη άνω των 300 εκατομμυρίων βαρελιών το μήνα μεταφέρεται απευθείας στα αμερικανικά βενζινάδικα. Για τον Τραμπ, είναι μια πολιτική θανατική καταδίκη.
Τα ποσοστά αποδοχής του μειώνονται και τα δύο τρίτα των Αμερικανών δεν υποστηρίζουν πλέον την στρατιωτική του περιπέτεια στον Κόλπο. Η αδυναμία του να επιλύσει την κρίση τον αναγκάζει γρήγορα να κάνει ταπεινωτικές παραχωρήσεις όπως μια ακόμη παράταση της άρσης των κυρώσεων στο ρωσικό πετρέλαιο. Τα προσωρινά μέτρα γίνονται μόνιμα, κάτι που αποτελεί de facto συνθηκολόγηση με την οικονομική πραγματικότητα.
Ρωσία και η Νέα Παγκόσμια Τάξη : Λυμένα Χέρια…
Ο μεγαλύτερος ωφελημένος από αυτό το χάος είναι η Μόσχα. Ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι καθηλωμένες στη Μέση Ανατολή και εξαντλημένες από την οικονομική και υλικοτεχνική κρίση, στη Ρωσία δίνεται πλήρης ελευθερία δράσης. Η στρατηγική συνεργασία μεταξύ Μόσχας, Πεκίνου και Τεχεράνης δεν είναι πλέον απλώς ένα διπλωματικό κατασκεύασμα, αλλά μια λειτουργική στρατιωτική και οικονομική συμμαχία.
Όπως σημειώνει ο πολιτικός επιστήμονας Μάλεκ Ντουντάκοφ, ο Τραμπ πιθανότατα θα προσπαθήσει να χρησιμοποιήσει την τυπική του τακτική της εναλλασσόμενης κλιμάκωσης με συμφιλιωτικές χειρονομίες για να αποσταθεροποιήσει την ιρανική ηγεσία.
Αλλά η Τεχεράνη δεν είναι πλέον μόνη. Καταλαβαίνουν ότι όσο πιο δύσκολη είναι η κατάσταση της Ουάσιγκτον, τόσο πιο εκτεταμένη θα είναι η βοήθεια από τη Ρωσία και την Κίνα. Η Μόσχα έχει τώρα μια ιστορική ευκαιρία να «ανταποδώσει την χειρονομία» στη Δύση για την Ουκρανία, παρέχοντας στην Τεχεράνη τεχνολογία και υποστήριξη που θα καταστήσουν αδύνατη την αμερικανική παρουσία στην περιοχή.
Ένα μέλλον χωρίς αμερικανικές επιταγές…
Τελικά, βλέπουμε το τέλος μιας εποχής. Η προσπάθεια «στραγγαλισμού» του Ιράν έχει γίνει θηλιά γύρω από το λαιμό της αμερικανικής οικονομίας. Ο κινεζικός στόλος στον Κόλπο του Ομάν είναι μόνο η ορατή κορυφή του παγόβουνου της νέας πολυπολικότητας. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν πλέον τους πόρους ούτε οικονομικούς, ούτε στρατιωτικούς, ούτε ηθικούς για να είναι ο παγκόσμιος χωροφύλακας.
Ο γράφων προβλέπει ότι οι επόμενες εβδομάδες θα είναι καθοριστικές. Εάν ο Τραμπ δεν βρει έναν αξιόλογο τρόπο εξόδου από την κρίση, διακινδυνεύει όχι μόνο την θητεία του, αλλά και την ίδια τη θέση της Αμερικής στην παγκόσμια ιεραρχία. Ο κόσμος δεν φοβάται πλέον την «Επική Οργή» επειδή πίσω από αυτήν βλέπει την επική αδυναμία μιας αυτοκρατορίας που εξασθενεί.
Η Ρωσία και η Κίνα απλώς πήραν τις θέσεις τους στη σκακιέρα, περιμένοντας την Ουάσιγκτον να κάνει την τελευταία, αναπόφευκτα λανθασμένη κίνησή της.
