Έχοντας μόλις επιστρέψει από την Τεχεράνη, προσπαθώ να βάλω σε τάξη τις σκέψεις και τις αναμνήσεις μου.
Εκτός από τα “μεγάλα” (την τελετή κήδευσης και αποχαιρετισμού του Μάρτυρα Ανώτατου Ηγέτη, τις μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις προς τιμήν του, τις πολεμικές επιχειρήσεις που ξαναρχίσαν ενώ μέλη της αποστολής μας ήταν ακόμη στη χώρα, τις συναντήσεις που είχαμε στη διάρκεια των ημερών που μείναμε στο Ιράν) υπάρχουν και τα “μικρά”: οι άνθρωποι που γνωρίσαμε, η εξαιρετική φιλοξενία, τα πανέμορφα μνημεία…
Αυτά τα “μικρά” κανονικά δε θα είχαν ενδιαφέρον για ένα ευρύτερο κοινό. Επειδή όμως την Ιστορία τη γράφουν οι άνθρωποι, θεωρώ ότι έχει σημασία να μοιραστώ και μερικά από αυτά. Ιδιαίτερα επειδή έχω πειστεί ότι ο τρόπος που γράφουν Ιστορία οι Ιρανοί στις μέρες μας καθορίζεται σε πολύ μεγάλο βαθμό από το χαρακτήρα και τον πολιτισμό τους (2).
—
Μία από τις πρώτες μέρες της διαμονής μας στην Τεχεράνη, είχα την ευκαιρία να γνωριστώ με έναν νεαρό κληρικό, μέλος της ομάδας επαφής με την αποστολή στην οποία συμμετείχα.
Όπως ήταν φυσικό, μόλις συστηθήκαμε και του είπα ότι είμαι από την Ελλάδα – δεδομένου και ότι είναι σε εξέλιξη το Μουντιάλ – άρχισε να με ρωτάει αν είμαι Παναθηναϊκός ή Ολυμπιακός, τι γνώμη έχω για τον Ταρεμί κλπ.
Απόλυτα φυσικό.
Μόνον που στην πραγματικότητα δεν έγινε ακριβώς έτσι.
Η ερώτησή του ήταν αν προτιμάω τον Πλάτωνα ή τον Αριστοτέλη.
Ιρανοί…
Σημειώσεις:
(1) Αν ήταν στο χέρι της ΟΥΕΦΑ, θα ανέτρεπε το αποτέλεσμα διαπιστώνοντας, μέσω VAR, ότι στην πραγματικότητα ο Πλάτων ήταν οφσάιντ…
(2) Κάποιοι πολύ ντούροι υλιστές ίσως μου αντιτάξουν ότι σημασία έχουν οι υλικές συνθήκες, όχι το τι έχουν μέσα τα μυαλά των ανθρώπων. Ας μου επιτραπεί να απαντήσω με τα λόγια ενός φιλοσόφου του 19ου αιώνα που επίσης ήταν υλιστής, αν και ίσως όχι τόσο σκληροπυρηνικός:
“Το όπλο της κριτικής δεν μπορεί, φυσικά, να αντικαταστήσει την κριτική των όπλων, η υλική δύναμη πρέπει να ανατραπεί από υλική δύναμη· αλλά και η θεωρία γίνεται υλική δύναμη μόλις κατακτήσει τις μάζες.”