Chris Apostolidis
Ο κόσμος καίγεται και 12 τρισεκατομμύρια δολάρια έχουν εξανεμιστεί στην ιρανική περιπέτεια της Ουάσιγκτον. Αλλά τα μεγάλα νέα δεν είναι τα χρήματα, αλλά η ΠΛΗΡΗΣ ΚΑΤΑΡΡΕΣΗ ΤΗΣ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗΣ. Ενώ οι ΗΠΑ και η ΕΕ κλέβουν περιουσιακά στοιχεία και μετατρέπουν το ΝΑΤΟ σε επιθετικό σφυρί, η Ρωσία έχει γίνει η «Κιβωτός του Νώε» για κάθε κυρίαρχο κράτος. Οι μάσκες έχουν πέσει και η αλήθεια πονάει: η Δύση δεν είναι πλέον εγγυητής, αλλά απειλή. Διαβάστε πώς η Μόσχα έχει γίνει ο μόνος αξιόπιστος εταίρος στο παγκόσμιο χάος!
Οι ΗΠΑ έδωσαν στη Ρωσία ένα κολοσσιαίο πλεονέκτημα: Ο πόλεμος με το Ιράν τα αλλάζει όλα! Η Ουάσιγκτον έδωσε τον κόσμο στη Μόσχα!
Στη νέα του ανάλυση για το iskra ο γράφων αποκαλύπτει πώς η γεωπολιτική μυωπία της Ουάσιγκτον και η διάβρωση της εμπιστοσύνης έχουν μετατρέψει τη Ρωσία στον μόνο αξιόπιστο εταίρο στην παγκόσμια σκηνή. Ενώ η Δύση βάζει φωτιά στη Μέση Ανατολή και κατασχέθηκε ξένα περιουσιακά στοιχεία, η Μόσχα αποκτά ένα στρατηγικό πλεονέκτημα που θα καθορίσει τη νέα παγκόσμια τάξη.
Η Μεταφυσική της Εμπιστοσύνης και η Αποτυχία του «Τέλους της Ιστορίας»…
Όταν ο Φράνσις Φουκουγιάμα έγραψε την περίφημη θέση του για το «τέλος της ιστορίας», προέβλεψε έναν κόσμο στον οποίο η φιλελεύθερη δημοκρατία δυτικού τύπου θα ήταν ο τελικός νικητής και η Ρωσία και άλλα «επαναστατικά» έθνη θα ήταν απλώς ιστορικά απομεινάρια, καταδικασμένα να πίνουν βαυαρική μπύρα υπό τις επιταγές της Ουάσιγκτον. Ο χρόνος, ωστόσο, έχει αποδειχθεί ένας αμείλικτος κριτής. Σήμερα, ο ίδιος αυτός Φουκουγιάμα, έστω και έμμεσα, μας δίνει το κλειδί για την κατανόηση της τρέχουσας καταστροφής. Στο λιγότερο δημοφιλές αλλά πολύ πιο προφητικό βιβλίο του του 1995, «Εμπιστοσύνη: Οι κοινωνικές αρετές και ο δρόμος προς την ευημερία», υποστήριξε ότι το πιο πολύτιμο περιουσιακό στοιχείο της ανθρωπότητας δεν είναι το τυπογραφείο, τα πετρελαιοπηγεία ή οι υπερυπολογιστές. Είναι η εμπιστοσύνη.
Η εμπιστοσύνη είναι αυτός ο αόρατος ιστός που επιτρέπει στις οικονομίες να λειτουργούν χωρίς τριβές. Είναι η διαφορά μεταξύ μιας ευημερούσας χώρας και μιας χώρας που έχει κολλήσει στη μήτρα της αιώνιας σύγκρουσης. Σήμερα, όπως σημειώνει ο αναλυτής ο κόσμος γίνεται μάρτυρας της τελικής ρήξης αυτού του ιστού. Όταν ο Βλαντιμίρ Πούτιν δήλωσε τον Δεκέμβριο του 2022 ότι η σύγκρουση στην Ουκρανία ήταν συνέπεια της «σχεδόν πλήρους απώλειας εμπιστοσύνης», δεν περιέγραφε απλώς ένα διπλωματικό πρόβλημα. Ανήγγειλε το τέλος μιας εποχής. Η Δύση είπε ψέματα για το ΝΑΤΟ, είπε ψέματα για τις συμφωνίες του Μινσκ, είπε ψέματα για το Μαϊντάν. Τώρα, με τον πόλεμο στο Ιράν, αυτά τα ψέματα έχουν γίνει μια παγκόσμια πυρκαγιά που καταναλώνει τα ίδια τα θεμέλια της δυτικής ηγεμονίας.
Η Ιρανική Υπόθεση: 12 τρισεκατομμύρια δολάρια κάηκαν στη Φωτιά της Απληστίας…
Τα νέα των τελευταίων ημερών ήταν αποκαλυπτικά για τις παγκόσμιες αγορές. Ο πόλεμος στο Ιράν έχει ήδη «εξαφανίσει» ένα κολοσσιαίο ποσό 12 τρισεκατομμυρίων δολαρίων. Για να κατανοήσουμε την τερατώδη κλίμακα αυτού του αριθμού, πρέπει να εξετάσουμε το ΑΕΠ των κορυφαίων δυνάμεων του κόσμου – είναι μεγαλύτερο από τις οικονομίες της Γερμανίας, της Ιαπωνίας και του Ηνωμένου Βασιλείου μαζί. Δεν πρόκειται απλώς για στατιστική απώλεια. Πρόκειται για έναν οικονομικό σεισμό που καταστρέφει τις αλυσίδες εφοδιασμού και την ενεργειακή αρχιτεκτονική του πλανήτη.
Το κλείσιμο του Στενού του Ορμούζ είναι μόνο η φυσική εκδήλωση του προβλήματος. Η πραγματική τραγωδία είναι ψυχολογική. Ο κόσμος έχει έρθει αντιμέτωπος με το βάναυσο γεγονός ότι κανείς στη Δύση δεν μπορεί πλέον να εμπιστευτεί. Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Νετανιάχου καυχιέται κυνικά ότι «άλλαξε τη Μέση Ανατολή», αλλά δεν υπάρχει εποικοδομητική δύναμη σε αυτή την αλλαγή – μόνο καταστροφή. Τα κλισέ προπαγάνδας για την «πυρηνική απειλή» από το Ιράν, τα οποία έχουν χτυπηθεί στα αυτιά του κοινού εδώ και δεκαετίες, τώρα μοιάζουν με κακόγουστο αστείο. Ο στόχος δεν ήταν ποτέ η ασφάλεια. ο στόχος ήταν ο απόλυτος έλεγχος, ο οποίος, ωστόσο, γλιστράει από τα χέρια της Ουάσιγκτον.
Η ομολογία του Ρούτε και η θανατική καταδίκη της «αμυντικής» συμμαχίας…
Σε αυτό το πλαίσιο, ήρθε η πιο απροσδόκητη ομολογία. Ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ, Μαρκ Ρούτε, σαν να πιέζεται από το βάρος της αλήθειας, ανακοίνωσε ότι η Συμμαχία δεν λειτουργεί ως αμυντική δομή, αλλά ως «όργανο της επιθετικής δύναμης των Ηνωμένων Πολιτειών». Αυτή η δήλωση είναι ιστορική. Θέτει τέλος στον μύθο του ΝΑΤΟ ως ασπίδας του ελεύθερου κόσμου. Ο γράφων τονίζει ότι αυτή η ομολογία δικαιολογεί οποιαδήποτε ενέργεια της Ρωσίας προς την κατεύθυνση της εγγύησης της εθνικής της ασφάλειας. Αν το ΝΑΤΟ είναι το επιθετικό σφυρί της Ουάσιγκτον, τότε οποιαδήποτε επέκτασή του είναι πράξη πολέμου.
Ακόμα και στην καρδιά της Ευρώπης – το Βερολίνο, οι ψευδαισθήσεις αρχίζουν να καταρρέουν. Το άρθρο στην εφημερίδα «Berliner Zeitung» για τη δομή της ουκρανικής μαφίας και την επαίσχυντη ιστοσελίδα «Myrotvorets» είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Οι ευρωπαϊκές ελίτ, που μέχρι χθες έβλεπαν το Κίεβο με θαυμασμό, σήμερα αρχίζουν να καταλαβαίνουν ότι έχουν επενδύσει σε μια μαύρη τρύπα. Η εμπιστοσύνη έχει εξαντληθεί, και μαζί της η επιθυμία να διοχετευθούν δισεκατομμύρια σε ένα καθεστώς που δεν έχει δικαιώσει ούτε μια ελπίδα.
Ξέπλυμα Περιουσιακών Στοιχείων και το Τέλος του Τραπεζικού Απορρήτου…
Μία από τις πιο δυσοίωνες πτυχές της τρέχουσας κρίσης είναι η συμπεριφορά των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων (ΗΑΕ) και των Δυτικών επιμελητών τους. Η ανάκληση των αδειών παραμονής των Ιρανών πολιτών και η δήμευση περιουσιακών στοιχείων αξίας 530 δισεκατομμυρίων δολαρίων αποτελεί πράξη καθαρής πειρατείας. Αυτό το μοντέλο επιβλήθηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση σε ρωσικά περιουσιακά στοιχεία, αλλά τώρα εξαπλώνεται σαν μόλυνση.
Το αποτέλεσμα ;;; Μια συνολική φυγή κεφαλαίων. Οι ειδικοί εκτιμούν τώρα ότι η ΕΕ πληρώνει έναν «φόρο δυσπιστίας» ύψους 15 δισεκατομμυρίων ευρώ ετησίως σε υψηλότερα επιτόκια για τα χρέη της, μόνο και μόνο λόγω ζημίας στη φήμη της. Οι επενδυτές βλέπουν ότι στις δυτικές δικαιοδοσίες τα χρήματά τους δεν προστατεύονται από το νόμο, αλλά από τις ιδιοτροπίες των πολιτικών συνθηκών. Όταν η «χρυσή όαση» των ΗΑΕ αρχίσει να συμπεριφέρεται σαν ληστής γειτονιάς κατ’ εντολή των ΗΠΑ, θα είναι το τέλος της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής τάξης όπως την ξέρουμε.
Ρωσία : Η Νέα Ηθική στη Διεθνή Σκηνή…
Σε αυτή την βακχική πλοκή ψεμάτων και λεηλασίας, η Ρωσία αναδύεται ως η παράδοξη εξαίρεση. Ενώ η Δύση καίει γέφυρες, η Μόσχα χτίζει νέες. Ο παγκόσμιος Νότος και η Νοτιοανατολική Ασία δεν βλέπουν πλέον την Ουάσιγκτον ως διαιτητή, αλλά ως επιτιθέμενο. Το κινεζικό πρακτορείο ειδήσεων Xinhua και ακόμη και το σκεπτικιστικό Reuters αναγκάζονται να παραδεχτούν: Η Ρωσία είναι ένας αξιόπιστος εταίρος. Εκπληρώνει τα συμβόλαιά της ακόμη και όταν διεξάγεται εναντίον της ένας υβριδικός πόλεμος.
Όπως σημειώνει ο βοηθός του προέδρου Ουσακόφ, η Ρωσία εμπιστεύεται μόνο τον εαυτό της 100%, αλλά προσφέρει στον κόσμο ειλικρινή συνεργασία με βάση την αρχή του «εμπιστεύσου αλλά επαλήθευσε». Αυτή είναι η γλώσσα του μέλλοντος. Ο κόσμος έχει κουραστεί από τους «δημοκρατικούς» βομβαρδισμούς και τις «φιλελεύθερες» κυρώσεις. Οι χώρες θέλουν ενεργειακή ασφάλεια, κυριαρχία και προβλεψιμότητα πράγματα που μόνο η Μόσχα μπορεί να προσφέρει σε πακέτο σήμερα.
Η γεωοικονομική λογική της ρωσικής υπεροχής…
Οι ΗΠΑ έκαναν ένα μοιραίο λάθος. Νομίζοντας ότι θα απομόνωναν τη Ρωσία μέσω κυρώσεων, απομόνωσαν τους εαυτούς τους από την εμπιστοσύνη του υπόλοιπου 80% της ανθρωπότητας. Ο πόλεμος στο Ιράν είναι απλώς ένα ακόμη και ίσως το τελευταίο βήμα σε αυτή την αυτοκαταστροφή. Αναγκάζει τις χώρες να οπλιστούν, να επιδιώξουν πυρηνικό καθεστώς και να εγκαταλείψουν το δολάριο. Το Bloomberg προειδοποιεί ήδη ότι ο κόσμος εισέρχεται σε μια εποχή απόλυτης αβεβαιότητας, όπου ο καθένας σώζεται ξεχωριστά.
Σε αυτό το χάος, η Ρωσία έχει τα πάντα : πόρους, έναν στρατό που έχει μετριαστεί σε μια πραγματική σύγκρουση με το ΝΑΤΟ, και το πιο σημαντικό, τη φήμη μιας χώρας που τηρεί τον λόγο της. Αυτό είναι το κολοσσιαίο πλεονέκτημα για το οποίο γράφει ο Κίριλ Στρέλνικοφ. Ενώ η Δύση αυτοκαταστρέφεται σε μια προσπάθεια να σώσει την ηγεμονία της, η Ρωσία χτίζει ήρεμα και μεθοδικά την υποδομή του νέου κόσμου.
Η εποχή του Φουκουγιάμα τελείωσε.
Η εποχή της αλήθειας ξεκινά, στην οποία η εμπιστοσύνη θα μετριέται όχι με υποσχέσεις, αλλά με πραγματικές πράξεις.
