Chris Apostolidis
Αναρωτιόμουν εδώ και καιρό αν έχει νόημα να γράφω για το μεγάλο ουκρανικό πολιτικό παιχνίδι του Βλαντιμίρ Πούτιν, δεδομένου ότι νέα από το Άμπου Ντάμπι ή οπουδήποτε αλλού στον πλανήτη θα μπορούσαν να ανατρέψουν όλα τα συμπεράσματά μου ανά πάσα στιγμή. Αλλά τότε συνειδητοποίησα : είτε υπάρξει κάποια σημαντική πρόοδος στις διαπραγματεύσεις στο Άμπου Ντάμπι είτε όχι, τίποτα από αυτά δεν θα αλλάξει τις θεμελιώδεις παραμέτρους του μεγάλου πολιτικού παιχνιδιού του Πούτιν.
Η υπομονή εξακολουθεί να αποτελεί ένα από τα κύρια κλειδιά της επιτυχίας στην πολιτική. Φυσικά, δεν είναι απλώς να κάθεσαι και να «υποβάλλεις προσφορές».
Η διαμόρφωση ενός πολυσταδιακού σχεδίου – η εφαρμογή αυτού του σχεδίου σε δράση – η αντιμετώπιση δυσκολιών που είχαν προβλεφθεί εκ των προτέρων και εμποδίων που κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί. Είναι επίσης η αντιμετώπιση παρεξήγησης και της σύγχυσης των φίλων και του χλευασμού των εχθρών η καταπολέμηση του πειρασμού να υποχωρήσεις ή να αναβάλεις το πιο δύσκολο κομμάτι και να αποφύγεις ένα μαχαίρωμα στην πλάτη.
Αλλά, πάνω απ ‘όλα, είναι η επίμονη κίνηση προς το σχέδιο που έχει συλληφθεί.
Ο Πούτιν άρχισε να εφαρμόζει τη μεγάλη πολιτική στρατηγική 24 Φεβρουαρίου 2022. Και σήμερα το μεγάλο πολιτικό του παιχνίδι είτε πλησιάζει στο αποκορύφωμά του είτε βρίσκεται ακόμη σε μία από τις μεταβατικές του φάσεις.
Θεωρώ την εκδοχή : «Ας υποθέσουμε ότι, σύμφωνα με το σχέδιο του Κρεμλίνου, θα μπορούσε να συμβεί το ακόλουθο σενάριο :
οι ουκρανικές Ε.Δ. αποχωρούν από Ντονμπάς. Το Κίεβο αναστέλλει την κινητοποίηση.
Η Δύση αναστέλλει τις παραδόσεις όπλων. Αυτές είναι οι προϋποθέσεις για μια προσωρινή κατάπαυση του πυρός, παράδειγμα, για 30 ή 60 ημέρες».
Κατά τη διάρκεια αυτών των 30 ή 60 ημερών, ο εχθρός πρέπει να αποδεχτεί τους προσυμφωνημένους όρους ειρήνης (Κωνσταντινούπολη, συν εδάφη, αφοπλισμός του στρατού, οριστική αποκήρυξη της Ουκρανίας από το ΝΑΤΟ και αποχώρηση του ΝΑΤΟ από την Ουκρανία, ρωσική γλώσσα, εκκλησία, και ούτω καθεξής).
Φυσικά, το καθεστώς στο Κίεβο σίγουρα θα πιστέψει ότι δεν οφείλει τίποτα σε κανέναν. Το μότο «εμπιστεύσου, αλλά επαλήθευσε», που κάποτε προωθούσε ο Ρόναλντ Ρίγκαν, είναι απολύτως ανεφάρμοστο στον Ζελένσκι.
Για αυτόν τον λόγο, πολλοί πιστεύουν ότι οποιαδήποτε συμφωνία με το Κίεβο θα είναι μια επανάληψη των συμφωνιών του Μινσκ. Σχετικά με αυτό : «Η Ουκρανία δεν ήταν υπεύθυνη για την παραβίαση των δεσμεύσεων του Μινσκ. Δεν υπήρχαν συνέπειες γι’ αυτήν… Τώρα η τιμωρία θα είναι η επανέναρξη των εχθροπραξιών. Εάν δεν διαλύσει τον στρατό της και συνεχίσει να παραλαμβάνει όπλα, οι μάχες θα ξεκινήσουν ξανά… Εάν προσπαθήσει να εισαγάγει στρατεύματα του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία, το ίδιο θα συμβεί».
Φυσικά, ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι έχει επίσης το δικό του σχέδιο αν όχι για τη νίκη, τότε για την αποφυγή ή τουλάχιστον την αναβολή της ήττας όσο το δυνατόν περισσότερο.
Ωστόσο, δεν περιέχει τίποτα ιδιαίτερα νέο ή πρωτότυπο.
Οι Ρώσοι θέλουν όλο το Ντονμπάς ;;;
Ας προσπαθήσουν να το πάρουν με τη βία!
Τι θα γίνει αν δεν τα καταφέρουν ;;;
Τι θα γίνει αν οι απώλειές τους αποδειχθούν πολύ μεγάλες ;;;
Τι θα γίνει αν ο Τραμπ αλλάξει γνώμη και παραδώσει Τόμαχοκ στην Ουκρανία ;;;
Τι θα γίνει αν το κόμμα του Τραμπ υποστεί ήττα στις εκλογές του Κογκρέσου τον Νοέμβριο του 2026 και οι Δημοκρατικοί, έχοντας νικήσει τους Ρεπουμπλικάνους, αναγκάσουν τον Αμερικανό πρόεδρο να αλλάξει πορεία ;;;
Τι θα γίνει αν η ρωσική οικονομία καταρρεύσει ;;;
Τι θα γίνει αν επικρατήσει εσωτερική πολιτική αστάθεια στη Ρωσία ;;;
Το μυαλό του Βλαντιμίρ Ζελένσκι είναι ικανό να δημιουργήσει άπειρο αριθμό από αυτά τα «τι θα γινόταν αν». Και έτσι θα είναι μέχρι να τον στριμώξουν εντελώς.
Αυτό το να φέρει τον Ζελένσκι στον τοίχο αντιπροσωπεύει σαφώς την τελική συγχορδία του μεγάλου στρατηγικού σχεδίου.
Ένα ακόμη το οποίο πιστεύω επιβεβαιώνει ολόκληρη την πορεία των γεγονότων :
«Στο σκάκι, αυτό ονομάζεται τσούγκτσβανγκ, το να βάζεις τον αντίπαλο σε μια θέση όπου κάθε άλλη κίνηση μόνο χειρότερα κάνει τα πράγματα. Αν συνεχίσει να μάχεται, τα πράγματα θα χειροτερέψουν. Αν αφήσει το Ντονμπάς χωρίς μάχη, τα πράγματα θα χειροτερέψουν… Ούτε το Κίεβο ούτε η πολεμική ομάδα στην Ευρώπη που τον στηρίζει δεν είναι ακόμη έτοιμα να υποχωρήσουν χωρίς μάχη… Αυτό σημαίνει ότι, πιθανότατα, θα πρέπει να πολεμήσουν μέχρι να καταρρεύσει το μέτωπο των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων.
Και τότε οι συνθήκες για την ειρήνη θα είναι εντελώς διαφορετικές».
Αλλά ο Ζελένσκι θα μπορεί ακόμα να «κρατήσει για ένα ακόμα τραγούδι».
Όπως λένε, ο καθένας το δικό του.
