Γράφει ο
ΣΤΑΘΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ
Ο εύκολος αντιφασισμός κυκλοφορεί εδώ και δεκαετίες. Ιδιαιτέρως, στα ΜΜΕ, ζουν και δρουν πλήθη πτυχιούχων αντιφασιστών.
Διότι αυτός ο αντιφασισμός είναι άλλοθι για να είναι κανείς καθεστωτικός, άνθρωπος ή μάλλον σμπίρος της εξουσίας και ευπρόσδεκτος στα σουαρέ εκείνων που πίνουν το αίμα του κοσμάκη.
Διάβαζα τις προάλλες το Σαββατοκυριακάτικο φύλλο εφημερίδας που στις σελίδες της έκαναν παρέλαση σταφιδιασμένα (χρόνια στο κουρμπέτι) κνώδαλα, καθώς και νεώτεροι καλφάδες, συστοιχισμένοι όλοι κάτω από το αντιφασιστικό μπαϊράκι που βολεύει τον Μερτς ή την Ούρσουλα ή τον Μητσοτάκη ή τον Ζελένσκι.
Λέξη για τον πραγματικό φασισμό των πολεμοκαπήλων που μας πάνε στον πόλεμο. Λέξη για την πραγματικά ακροδεξιά οικονομική πολιτική των νεοφιλελεύθερων και των ψευτοαριστερών κυβερνήσεων και κομμάτων.
Υποκριτές ως το κόκκαλο κατηγορούν τον λαό για… λαϊκισμό κι όποιον τους αντιτίθεται για ψεκασμένο.
Αλαζoνικοί που νομίζουν ότι ανήκουν στην ελίτ την οποία στην πραγματικότητα διασκεδάζουν και με το αζημίωτο υπηρετούν.
Αν ακροδεξιοί δημοσιογράφοι δημιουργούν, κυρίως στο ραδιόφωνο, ένα ακροδεξιό κοινό το οποίο στη συνέχεια «παγιδεύει», το εν λόγω ραδιόφωνο, στις εφημερίδες οι «αντιφασίστες» δημοσιογράφοι σφετερίζονται την «σοβαρότητα» που χρειάζεται, για να χειραγωγούν τους όλο και λιγότερους αναγνώστες.
Στην πραγματικότητα τρομοκρατούν τη σκέψη. Αφορίζουν από δημοσιογραφικού άμβωνος όποιον πολίτη αμφισβητεί τα «κατά συνθήκην ψεύδη» που προβάλλουν.
Εχθροί του Λαού, με καλούς τρόπους, παμπόνηροι και εκ του ασφαλούς, παριστάνουν τους αντιφασίστες και υπηρετούν σαν κέρβεροι (αυτά τα ψωριάρικα σκυλιά) τα Αφεντικά, τους Δυνατούς, τους Ολιγάρχες και τους γκανγκστερ ανάμεσά τους…
