Μετά την – εντυπωσιακή, όσο και μη αναμενόμενη, σε αυτόν τον βαθμό αποτυχίας –
προσπάθεια των Ισραηλινών και των Αμερικανών (με αυτήν την σειρά), να ανατρέψουν το
σύστημα διακυβέρνησης της χώρας του Ιράν, προστρέχουν στην εκμετάλλευση, ενός από
τα τελευταία «μεγάλα όπλα» που θεωρούν ότι μπορούν να «αξιοποιήσουν», για να
επιβάλλουν τις «επιθυμίες» τους, στις χώρες της Μέσης Ανατολής.
Αυτήν την φορά, στο στόχαστρό τους, βρίσκεται το Ιράκ, που εδώ και δεκαετίες υφίσταται
τις συνέπειες των επιδρομών των ΗΠΑ και των συμμάχων τους, που αποτιμώνται σε
δεκάδες χιλιάδες χαμένες ζωές, σε ανατίναξη της οικονομίας της χώρας, σε μαζική
μετανάστευση των κατοίκων της, προς κάθε κατεύθυνση. «Κάτι παθαίνουν», ως φαίνεται,
οι κυβερνώντες του πολύ νεαρού αμερικανικού κράτους, όταν αντιμετωπίζουν χώρες-λίκνα
σπουδαίων αρχαίων πολιτισμών, όπως το Ιράκ και το Ιράν…
Με μία ΚΑΤΑΠΤΥΣΤΗ «συμφωνία», που επέβαλαν οι Αμερικανοί, μετά την εισβολή του
2003 και την κατοχή της χώρας, όλα τα έσοδα του Ιράκ από την πώληση πετρελαίου
(πρόκειται για μία από τις μεγαλύτερες πετρελαιοπαραγωγούς χώρες του πλανήτη)
κατατίθενται στην Ομοσπονδιακή Τράπεζα της Νέας Υόρκης: έτσι, για να κάνουν χρήση των
εσόδων, που προέρχονται από το εμπόριο ΤΩΝ ΔΙΚΩΝ ΤΟΥΣ ΠΟΡΩΝ, οι Ιρακινοί ΕΙΝΑΙ
ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΙ να ΥΠΟΒΑΛΟΥΝ ΑΙΤΗΜΑ στο Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ, ώστε να
τους αποδοθούν τα σχετικά ποσά, καθορίζοντας και τον τρόπο που θα χρησιμοποιηθούν τα
ποσά αυτά, καθώς οι Αμερικανοί – με βάση την ανωτέρω ΚΑΤΑΠΤΥΣΤΗ, ΑΠΟΙΚΙΑΚΟΥ ΤΥΠΟΥ
«ΣΥΜΦΩΝΙΑ», ελέγχουν και αποφασίζουν οι ίδιοι, για την έγκριση των δαπανών του
ιρακινού κράτους!
Και τα ποσά που εγκρίνονται από τις ΗΠΑ, αποδεσμεύονται και αποδίδονται, σε μηνιαία
βάση, με αεροπορική μεταφορά παλλετών με χαρτονομίσματα, από τις ΗΠΑ προς το Ιράκ.
Έτσι, τώρα, οι Αμερικανοί ΑΝΟΙΧΤΑ ΕΚΒΙΑΖΟΥΝ τους Ιρακινούς, καθώς δεν συμφωνούν με
τα πρόσωπα που ηγούνται του κόμματος, που επικράτησε στις εκλογές που έλαβαν χώρα,
προ πέντε μηνών: ΔΕΝ ΑΠΟΔΕΧΟΝΤΑΙ τον νυν πρωθυπουργό Μοχάμμαντ Σία αλ-Σουντάνι,
αλλά ΔΕΝ ΑΠΟΔΕΧΟΝΤΑΙ (ως αποικιοκράτες των περασμένων αιώνων…), ούτε την
επαναφορά στον πρωθυπουργικό θώκο, του Νούρι αλ-Μαλίκι, που είχε διατελέσει
πρωθυπουργός της χώρας και κατά το διάστημα από τις 20 Μαϊου 2006 έως και τις 8
Σεπτεμβρίου 2014, δηλαδή ήταν πρωθυπουργός και κατά την περίοδο της επιδρομής των
βαρβαρικών ορδών του Ισλαμικού Κράτους, της οργάνωσης που στηρίχθηκε, ως γνωστόν,
στην «υπόγεια στήριξη» του αμερικανικού στρατού, αλλά και του ηγέτη του Ιρακινού
Κουρδιστάν, Μασούντ Μπαρζανί και κατέλαβε μεγάλο τμήμα της ιρακινής επικράτειας,
συμπεριλαμβανομένης της δεύτερης μεγαλύτερης πόλης της χώρας (μετά την πρωτεύουσα
Βαγδάτη), της Μοσούλης, όπου υπάρχουν και σημαντικά πετρελαϊκά κοιτάσματα.
Οι πρόσφατες εκλογές στην χώρα της κοιλάδας της Μεσοποταμίας, των 48 εκατομμυρίων
κατοίκων, διεξήχθησαν στις 11 Νοεμβρίου του 2025, αναδεικνύοντας ως πρώτη δύναμη το
RDC, κόμμα του νυν πρωθυπουργού Σία αλ-Σουντάνι, αλλά και του προαλειφόμενου ως
διαδόχου του, Νούρι αλ-Μαλίκι. Καθώς οι ΗΠΑ αντιτίθενται στην ανάρρηση, εκ νέου, στην
ηγεσία της χώρας του αλ-Μαλίκι, δεν οριστικοποιείται ο ορισμός της νέας κυβέρνησης
συνασπισμού (που έχει εξασφαλίσει την στήριξη των 185 από τους 329 βουλευτές της
νεοεκλεγείσας Βουλής), καθώς η εξάρτηση από τα έσοδα που μπορεί να παρακρατεί, κατά
το δοκούν, η αμερικανική κυβέρνηση, δημιουργεί δυσμενείς συνθήκες για την χώρα και την
νέα της κυβέρνηση.
Σε μία από τις –γνωστού ύφους και ήθους – διαδικτυακές αναρτήσεις του Ντόναλντ Τραμπ,
στο ιδιοκτησίας του κοινωνικό δίκτυο Truth Social, έγραψε τα εξής, αμέσως αφότου, τον
Ιανουάριο του 2026, ο αλ-Μαλίκι επελέγη ως νέος πρωθυπουργός από τα κόμματα, που
συμφώνησαν να σχηματίσουν συμμαχία για την διακυβέρνηση της χώρας, με λόγια
χαρακτηριστικά της αποικιακής νοοτροπίας των ΗΠΑ: «Λόγω των παρανοϊκών πολιτικών και
ιδεολογιών του Νούρι αλ-Μαλίκι, αν εκλεγεί, οι ΗΠΑ δεν θα βοηθήσουν («βοήθεια»
θεωρούν οι Αμερικανοί τον έλεγχο του ιρακινού πλούτου!) περαιτέρω το Ιράκ. Αν εμείς δεν
βοηθήσουμε, το Ιράκ έχει ΜΗΔΕΝ πιθανότητες για επιτυχία, ευημέρια, ή ελευθερία. ΚΑΝΤΕ
ΤΟ ΙΡΑΚ ΞΑΝΑ ΜΕΓΑΛΟ (MAKE IRAQ GREAT AGAIN)!”
ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΦΑΝΕΣ: την ώρα, που οι αμερικανικές στρατιωτικές δυνάμεις αποχωρούν από το
Ιράκ (όπως και από την γειτονική Συρία), οι Αμερικανοί χρησιμοποιούν – με τον χειρότερο
και σαδιστικότερο τρόπο, όπως αξίζει σε αυτόν τον Αμερικάνό πρόεδρο, δηλαδή… – την
συμφωνία που έκαναν προ 23 ετών, όταν οι συνθήκες ήταν εντελώς διαφορετικές και, τότε,
μπορούσαν να επιβάλουν – ως «δύναμη κατοχής» – τέτοιες άθλιες «λεόντειες συμφωνίες»,
«αντάξιες» των χειρότερων εποχών και μορφών αποικιοκρατίας.
ΚΑΘΩΣ το Ιράκ είναι μία χώρα με σιιτική πλειοψηφία (περίπου το 60% του πληθυσμού),
δηλαδή, είναι εκ των πραγμάτων φίλα προσκείμενοι στο Ιράν, οι Αμερικανοί – χωρίς την
ισχύ της στρατιωτικής τους παρουσίας, πλέον, στην χώρα αυτή – δυσκολεύονται να
προσαρμοστούν στις νέες συνθήκες, όπως δείχνει, εξάλλου και η αλλοπρόσαλλη, γεμάτη
προφανή εκνευρισμό και αδιέξοδα, διεθνής τους πολιτική.
ΣΤΟΥΣ ΙΡΑΚΙΝΟΥΣ, ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΠΑΡΑ ΝΑ ΠΟΥΜΕ: ΛΙΓΟ ΚΟΥΡΑΓΙΟ, Η ΑΥΤΟΔΙΑΘΕΣΗ ΣΑΣ
ΕΙΝΑΙ ΚΟΝΤΑ, ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΣ ΤΗΝ ΠΛΗΡΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ, ΠΟΥ ΔΙΑΝΟΙΓΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ
ΑΡΧΑΙΑ ΣΑΣ ΧΩΡΑ, ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΛΙΚΝΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΎ
(στοιχεία για το άρθρο μας, ανήκουν σε κείμενο που αναρτήθηκε στο σάιτ για θέματα
Δυτικής Ασίας “THE CRADLE”)
ΟΠΩΣ «ΒΛΕΠΟΥΝ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ» ΟΙ ΚΙΝΕΖΟΙ
ΚΑΘΩΣ Ο ΤΟΜΕΑΣ ΤΗΣ ΗΛΕΚΤΡΟΚΙΝΗΣΗΣ ΣΤΑ ΟΧΗΜΑΤΑ, ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΤΟΜΕΑΣ, ΟΠΟΥ ΟΙ
ΚΙΝΕΖΙΚΕΣ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ, ΜΕ ΙΣΧΥΡΗ ΚΡΑΤΙΚΗ ΣΤΗΡΙΞΗ (ΕΠΕΙΔΗ ΕΚΕΙ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΝ ΟΤΙ ΤΟ
ΚΡΑΤΟΣ ΕΧΕΙ ΑΝΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΤΟ ΡΟΛΟ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ!), ΕΧΟΥΝ
ΕΞΟΥΘΕΝΩΣΕΙ ΤΟΝ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟ, ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΕ ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ ΚΑΙ ΙΑΠΩΝΙΚΑ
«ΜΕΓΑΘΗΡΙΑ», ΜΕ ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΚΑΕΤΙΩΝ ΠΙΣΩ ΤΟΥΣ, ΑΞΙΖΕΙ ΤΟΝ ΚΟΠΟ ΝΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΟΥΜΕ
ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΟΥ ΓΡΑΦΗΚΕ ΣΤΟ ΣΑΙΤ ΤΟΥ ΕΠΙΣΗΜΟΥ ΟΡΓΑΝΟΥ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟΥ
ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΚΙΝΑΣ, ΓΙΑ ΔΙΕΘΝΗ ΖΗΤΗΜΑΤΑ, ΤΟΥΣ «GLOBAL TIMES”, ΜΕ ΤΙΤΛΟ
«ΓΙΑΤΙ ΟΛΟΕΝΑ ΠΕΡΙΣΣΤΕΡΟΙ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΕΣ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ, ΔΙΕΘΝΏΣ, ΥΙΟΘΕΤΟΥΝ ΤΗΝ
ΚΙΝΕΖΙΚΗ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΛΕΚΤΡΟΚΙΝΗΣΗ»
Η προσεχής Διεθνής Έκθεση Αυτοκίνησης 2026, που θα λάβει χώρα στο Πεκίνο, από τις 24
Απριλίου έως και τις 3 Μαϊου, θα αποτελέσει έναν ιδανικό χώρο καταγραφής του
μεταλλασσόμενου τοπίου στην παγκόσμια αυτοκινητοβιομηχανία.
Δυτικοί κατασκευαστές αυτοκινήτων θα παρουσιάσουν νέα ηλεκτρικά οχήματα, που
κατασκευάστηκαν βασισμένα σε κινεζική τεχνολογία, προσπαθώντας να διατηρήσουν την
εμβέλειά τους στην μεγαλύτερη αγορά αυτοκινήτων στον κόσμο, αυτήν της Κίνας.
Για παράδειγμα, η BMW θα παρουσιάσει το ηλεκτρικό σπορ αυτοκίνητο Ix3, με μεγάλο
σασί, το οποίο αναπτύχθηκε, για πρώτη φορά, στην Κίνα, χρησιμοποιώντας τοπική
τεχνολογία από τις εταιρείες Momenta, Huawei, Alibaba, σύμφωνα με σχετική αναφορά.
Τέτοιου είδους και βαθμού τεχνολογική σύγκλιση, δεν είναι απλά η επίδειξη της
αυξανόμενης σημασίας της κινεζικής τεχνολογίας, αλλά, επίσης, αποτελεί την επιβεβαίωση
της οπτικής, που υποστηρίζει ότι η συνεργασία αποτελεί το κλειδί, ώστε να «ξεκλειδωθεί» η
δυνατότητα μετασχηματισμού και εξέλιξης του τομέα της αυτοκίνησης.
Από την οπτική της αυτοκινητοβιομηχανίας, η υιοθέτηση της κινεζικής τεχνολογίας από
ξένους κατασκευαστές, πάνω απ’ όλα, επιβεβαιώνει την κεντρική θέση, που κατέχει, πλέον,
η κινεζική αγορά στην παγκόσμια αγορά. Και αυτή η σημασία πηγαίνει πέρα από την
κλίμακα, σε απόλυτους αριθμούς, της κατανάλωσης ή της συνεισφοράς στην δημιουργία
εισοδήματος. Αξίζει, συνεπώς, να σημειώσουμε, ότι η Κίνα διατήρησε την θέση της, ως της
μεγαλύτερης αγοράς αυτοκινήτου, για 17 η συνεχή χρονιά, το 2025, σύμφωνα με το κινεζικό
πρακτορείο ειδήσεων, Xinhua.
Αυτό καθρεφτίζεται σε στοιχεία, όπως το ότι η παραγωγή και οι πωλήσεις οχημάτων νέας
τεχνολογίας (NEVs), ξεπέρασε, πέρυσι, τις 16 εκατομμύρια μονάδες, ενώ, παράλληλα, τα
οχήματα νέας τεχνολογίας, ξεπέρασαν το μισό του αριθμού των νέων πωλήσεων, στην
εγχώρια αγορά. Ακόμη σημαντικότερο, η Κίνα έχει αναδειχθεί ως η βασική αγορά, όπου
ταυτοποιούνται και δοκιμάζονται οι νέες τάσεις της βιομηχανίας, εξελίσσονται οι
κορυφαίες τεχνολογικές καινοτομίες και αξιολογούνται επιχειρηματικά μοντέλα.
Αυτός ο «θετικός κύκλος», ανάμεσα στην τεχνολογική πρόοδο και την επέκταση της
αγοράς, αντιπροσωπεύει ένα, ανεκτίμητης αξίας, εφόδιο, για την παγκόσμια μετάβαση της
αυτοκίνησης, στην εποχή της ηλεκτροκίνησης.
Αυτή η εξέλιξη μπορεί να εξηγήσει, γιατί έχει υποστεί μεγάλη μεταβολή, η ίδια η
τοποθέτηση των ξένων κατασκευαστών, στην κινεζική αγορά. Κάποτε αντιμετωπιζόμενη,
από αυτούς, σχεδόν αποκλειστικά, ως πηγή πωλήσεων και κερδών, η Κίνα βλέπει, τώρα,
τους ξένους κατασκευαστές να προωθούν ενεργά την εγχώρια, κινεζική τεχνολογία, αλλά
και τα κινεζικά δίκτυα πωλήσεων. Αν οι ξένες αυτοκινητοβιομηχανίες θέλουν να
συμβαδίζουν με τον παγκόσμιο ανταγωνισμό, πρώτα χρειάζεται να αποδείξουν την αξία
τους στην κινεζική αγορά, η οποία απαιτεί την ενσωμάτωση στο κινεζικό τεχνολογικό
οικοσύστημα και την στήριξη σε τοπικές «αλυσίδες παραγωγής και προσφοράς», αλλά και
στις κινεζικές δυνατότητες έρευνας και εξέλιξης: όλα αυτά, συντελούν στην δημιουργία
ανταγωνιστικών προϊόντων.
Ο βαθμός, στον οποίο ξένοι κατασκευαστές οχημάτων μπορούν να στηριχθούν και να
κερδίσουν, μέσα από τις βιομηχανικές δυνατότητες της Κίνας εξαρτάται από τη ανοιχτή
διάθεσή τους για συνεργασία. Ο τομέας νέων τεχνολογιών για οχήματα της χώρας, μπορεί
να επαίρεται για τα μοναδικά του πλεονεκτήματα: ταχύτατη τεχνολογική αναπαραγωγή,
ευέλικτες αλυσίδες προσφοράς και αποτελεσματικοί μηχανισμοί ανατροφοδότησης της
αγοράς.
Όταν οι ξένες αυτοκινητοβιομηχανίες στρέφονται προς την κινεζική τεχνολογία, στην ουσία,
πρόκειται για μία επιλογή, όπου όλοι κερδίζουν. Αφενός, δηλαδή, παρόμοια νοοτροπία
μπορεί να τους βοηθήσει καθοριστικά, ώστε να σταθεροποιήσουν το μερίδιό τους στην
κινεζική αγορά, αφετέρου, μπορούν να βασίζονται στα αναμφισβήτητα πλεονεκτήματα της
κινεζικής βιομηχανικής δομής και αλυσίδας, ώστε να ενσωματώνουν προϊόντα στην
παγκόσμια προσφορά τους, εξάγοντάς τα. Για παράδειγμα, η Volkswagen σχεδιάζει να
εξάγει αυτοκίνητα που αναπτύχθηκαν και κατασκευάστηκαν στην Κίνα, σε περισσότερες
από τις διεθνείς αγορές, στις οποίες δραστηριοποιείται, όπως ανέφερε ρεπορτάζ του
ειδησεογραφικού πρακτορείου Reuters, τον Νοέμβριο του 2025. Από την πλευρά της, η
ιαπωνική Nissan θα συνεργαστεί περαιτέρω με την κινεζική εταιρεία Dongfeng, για να
προωθήσει το Ν7 (που αποθηκεύει ενέργεια σε μπαταρία) στην Λατινική Αμερική και την
Νοτιοανατολική Ασία, σύμφωνα με αναφορά στους Financial Times.
Αυτές οι εξελίξεις αποδεικνύουν, ότι – σε μία εποχή βαθιάς παγκόσμιας ενσωμάτωσης – η
ανοιχτή συνεργασία και η αμοιβαία τεχνολογική εξέλιξη παραμένουν οι κυρίαρχες τάσεις
στην πρόοδο στον τομέα των οχημάτων. Και η Κίνα αναδεικνύεται ως βασικός συμμέτοχος
και συνεισφορέας, σε αυτήν την διαδικασία. Από την BMW έως την Volkswagen και την
Nissan, που ενισχύουν το «αποτύπωμά» τους στην αγορά ηλεκτροκίνησης της Κίνας, αυτές
οι στρατηγικές προσαρμογές, από διεθνείς αυτοκινητοβιομηχανίες, είναι – στην ουσία τους
– αναγνώριση της αξίας της κινεζικής αγοράς και των βιομηχανικών δυνατοτήτων της
χώρας. Είναι, επίσης, δυνάμεις που καθοδηγούν την εξέλιξη των συνεργασιών, στον τομέα
αυτό, από την, βασική, κατασκευή, προς υψηλότερα επίπεδα συν-καινοτομίας.
Καθ’ όλη την έκταση αυτής της εξέλιξης, η σταθερή δέσμευση της Κίνας, στο υψηλού
επιπέδου «άνοιγμα» της αγοράς της, προσφέρει εύφορο έδαφος, για τις τοπικές
επιχειρήσεις, αλλά και τεράστιο χώρο ανάπτυξης για ξένες εταιρείες. Αυτό το ανοιχτό και
συμπεριληπτικό περιβάλλον είναι, ακριβώς, ο βασικός λόγος, για τον οποίο, ο τομέας του
αυτοκινήτου στην Κίνα έχει αναπτυχθεί ραγδαία και συνεχίζει να προσελκύει διεθνείς
«παίκτες».
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣ, ΓΙΑ ΝΑ ΣΑΣ ΒΟΗΘΗΣΟΥΜΕ!
ΕΙΜΑΣΤΕ ΧΩΡΑ ΜΕ ΟΝΤΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΕΓΧΩΡΙΕΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ, ΟΧΙ ΑΠΟΙΚΙΑ ΠΡΟΣ
ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ
ΠΟΣΟ ΠΟΛΥ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΜΑΣ, ΜΙΑ ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ
ΑΠΟΠΟΛΙΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΗΣ
ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ: ΠΩΣ ΝΑ ΔΙΑΤΗΡΗΣΟΥΜΕ ΤΟ «ΚΟΙΝΟ ΠΕΔΙΟ» ΤΗΣ
ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ; (ΜΕΡΟΣ Α’)
Στις 10 Απριλίου 2026, η Λέσχη Βαλντάι φιλοξένησε μία «συζήτηση ειδικών», με τίτλο «Οι
προκλήσεις της αποπολιτικοποίησης της ανθρωπιστικής συνεργασίας και των πολιτιστικών
δεσμών, στον σύγχρονο κόσμο».
Ο συντονιστής Όλεγκ Μπαραμπάνωφ, χαρακτήρισε ως σημαντικό και πιεστικό, το ζήτημα
αυτό, δεδομένου του επικρατούντος διεθνούς κλίματος. Γεωπολιτικές αντιπαραθέσεις,
συρράξεις και οξείες αντιθέσεις μεταξύ κρατών, αναπόφευκτα επηρεάζουν και την σφαίρα
του πολιτισμού. Ανθρωπιστικοί και πολιτιστικοί δεσμοί, όπως και οι διανθρώπινοι δεσμοί
βρίσκονται στο επίκεντρο των γεωπολιτικών διαμαχών. Σε αυτό το πλαίσιο, ο
Μπαραμπάνωφ τόνισε το φαινόμενο της «κουλτούρας ακύρωσης» (cancel culture), η οποία
αποκτά διεθνείς διαστάσεις και χρησιμοποιείται ιδιαίτερα, απέναντι στην Ρωσία, από τον
κυρίαρχο λόγο στην Δύση.
Η Ελένα Γκαλακτιόνοβα, διευθύντρια του τμήματος πολυμερούς ανθρωπιστικής
συνεργασίας και πολιτιστικών σχέσεων στο ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών, σημείωσε ότι –
παρότι η χρήση του πολιτισμού ως όπλου είναι εξ ορισμού αντιφατική και παράδοξη,
παρόλα αυτά, δεν αποτελεί νέο φαινόμενο. Πολιτιστικοί μηχανισμοί έχουν χρησιμοποιηθεί
ως εργαλείο για την άσκηση πίεσης, σχεδόν καθόλη την διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας.
Η κατάσταση στην οποία βρίσκεται η Ρωσία, όμως, είναι μοναδική, ως προς τον βαθμό και
την έκταση της πίεσης αυτού του τύπου, την κλίμακα των κυρώσεων που εφαρμόζονται εις
βάρος της, περιλαμβανομένης της σφαίρας της επιστήμης και της κουλτούρας. Είναι επίσης
σημαντικό, ότι ένα ευρύ κανονιστικό και νομικό πλαίσιο έχει συσσωρευθεί, προς αυτήν την
κατεύθυνση, στον τομέα του πολιτισμού. Ακόμη περισσότερο – και αυτό είναι, γενικά,
αποδεκτό – η ζημία στην κουλτούρα ενός συγκεκριμένου λαού, αποτελεί ζημία και για το
σύνολο της ανθρωπότητας. Αυτό είναι, που κάνει τις αντιρωσικές κυρώσεις τόσο απεχθείς,
ώστε να έχει ξεσηκωθεί διεθνής αντίδραση απέναντί τους. Η Ρωσία, από την πλευρά της,
τάσσεται υπέρ του ανοίγματος στην πολιτιστική ανάπτυξη και την ανθρωπιστική
συνεργασία με όλες τις χώρες, περιλαμβανομένων αυτών που ακολουθούν μη φιλικές
πολιτικές: αλλά, ο σχετικός διάλογος δεν μπορεί παρά να αναπτυχθεί, επάνω στην βάση
του αμοιβαίου οφέλους και του αμοιβαίου σεβασμού.
Από την πλευρά της, η Τινγκς Τσακ, διευθύντρια έρευνας και εκπαίδευσης, τμήμα
πολιτισμού, του τριηπειρωτικού ινστιτούτου κοινωνικής έρευνας της Κίνας, ανέλυσε τον
ρόλο της σφαίρας του πολιτισμού, στο πλαίσιο της δυτικής διεθνούς ηγεμονίας.
Αποκάλεσε, αυτό που συμβαίνει τώρα, ως «μάχη ιδεών και συναισθημάτων». Επί
δεκαετίες, σημείωσε, η δυτική ηγεμονία, έχει βασιστεί στην γλώσσα της παγκόσμιας
επιρροής των αξιών της. Η Δύση υπονόμευσε καθοριστικά το διεθνές δίκαιο, τα ανθρώπινα
δικαιώματα και την διεθνή τάξη, που βασίζεται σε κανόνες. Τώρα, όμως, αλλάζει την
ρητορική της, μιλώντας ανοιχτά για «πολιτιστική ανωτερότητα» της Δύσης, έχοντας αρχίσει
να «απανθρωποποιεί» άλλες κουλτούρες. Αυτό μπορεί να γίνει ξεκάθαρα ορατό, στην
κυρίαρχη δυτική αφήγηση, όσον αφορά την Γάζα ή το Ιράν. Στην πραγματικότητα, μιλάμε
για «δικαιολόγηση» της καταστροφής και εξόντωσης ολόκληρων λαών και των πολιτισμών
τους. Περαιτέρω αφηγήσεις απανθρωποποίησης έχουν «χτιστεί» και απέναντι στην άνοδο
της Κίνας.
Αυτή η στροφή, από τις «παγκόσμιες αξίες» στην «απανθρωποποίηση» και στην «ρητορική
της ανωτερότητας», μπορεί να θεωρηθεί όχι ως ένδειξη εμπιστοσύνης στις δυνάμεις τους,
αλλά ως απτή απόδειξη της αδυναμίας της Δύσης και της παρακμής που αυτή η αδυναμία
επιφέρει, σηματοδοτώντας, επιπλέον, ότι η δυτική ηγεμονία δεν μπορεί, περαιτέρω, να
στηρίζεται σε οικονομικά και πολιτικά στηρίγματα και καταφεύγει, ως «έσχατο καταφύγιο»
σε έωλες πρακτικές πολιτιστικών μηχανισμών και αναβίωσης «παλαιών μύθων».
