Τόσο Εβραίοι όσο και και μη-Εβραίοι υποστηρικτές του Ισραήλ αναπαράγουν πολυάριθμους μύθους, οι οποίοι αρνούνται τον βίαιο εκτοπισμό των Παλαιστινίων από το Ισραήλ το 1948 και ενισχύουν την πεποίθηση ότι ο Πόλεμος των Έξι Ημερών, τον Ιούνιο του 1967, είχε προληπτικό χαρακτήρα.
Οι χειρότερες από αυτές τις μυθολογικές αφηγήσεις αφορούν το κατά πόσο οι Παλαιστίνιοι εγκατέλειψαν «οικειοθελώς» την πατρίδα τους το 1967 – δεν υπήρχε τίποτε οικειοθελές σε εκείνη την έξοδο.
Ο μύθος που ακούγεται συχνότερα, ωστόσο, και τον οποίο επικαλούνται μέλη του Κογκρέσου, είναι ο ισχυρισμός ότι το Ισραήλ αποτελεί δημοκρατία – και μάλιστα «τη μοναδική δημοκρατία στη Μέση Ανατολή».
Το Ισραήλ δεν υπήρξε πραγματική δημοκρατία ούτε από την ίδρυσή του, το 1948, καθώς περισσότερο από το ένα πέμπτο των πολιτών του τελούσε υπό στρατιωτική διοίκηση, βάσει των βρετανικών κανονισμών έκτακτης ανάγκης της περιόδου της Εντολής.
Οι κανονισμοί αυτοί στερούσαν από τους Παλαιστινίους θεμελιώδη ανθρώπινα και πολιτικά δικαιώματα. Οι Παλαιστίνιοι υπάγονταν στην εξουσία τοπικών Ισραηλινών στρατιωτικών διοικητών, οι οποίοι είχαν τη δυνατότητα να καταστρέψουν τη ζωή και τα μέσα βιοπορισμού τους.
Μέρος αυτής της πίεσης περιορίστηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1950, για να ενταθεί ξανά μετά τον Πόλεμο των Έξι Ημερών, το 1967.
Οι Παλαιστίνιοι που ζουν στη Δυτική Όχθη και στη Γάζα δεν έτυχαν ποτέ ίσης μεταχείρισης από καμία ισραηλινή κυβέρνηση.
Οι Ισραηλινοί έποικοι στη Δυτική Όχθη που διαπράττουν εγκλήματα δικάζονται από ισραηλινά δικαστήρια – εφόσον οδηγηθούν καν σε δίκη – ενώ οι Παλαιστίνιοι παραπέμπονται σε ισραηλινά στρατοδικεία.
Σήμερα, περίπου επτά εκατομμύρια Εβραίοι ζουν στο Ισραήλ και την Παλαιστίνη, και στον ίδιο γεωγραφικό χώρο ζει περίπου ίσος αριθμός Παλαιστινίων.
Οι κυβερνήσεις απαρτχάιντ του Ισραήλ διασφαλίζουν ότι δεν θα υπάρξουν ίσα δικαιώματα – πόσο μάλλον πραγματική δημοκρατία – τόσο για τους Εβραίους όσο και για τους Παλαιστινίους.
Το Ισραήλ αποτελεί δημοκρατία για τους Εβραίους πολίτες του.
Ο ισραηλινός έλεγχος, όμως, επί των κατεχόμενων παλαιστινιακών εδαφών υπακούει στην πραγματικότητα μιας μακρόχρονης και τιμωρητικής κατοχής.
Η Νάκμπα – η Καταστροφή – άρχισε το 1948 με τον βίαιο εκτοπισμό περισσότερων από 700.000 Παλαιστινίων κατά τον πόλεμο ανεξαρτησίας του Ισραήλ.
Ορισμένοι από αυτούς εξαναγκάστηκαν να ζήσουν σε γκέτο εντός του Ισραήλ, όμως οι περισσότεροι εκδιώχθηκαν εκτός της χώρας, προς τη Γάζα, την Ιορδανία και τον Λίβανο, χάνοντας τα σπίτια τους.
Πολλοί εξακολουθούν να ζουν στους ίδιους προσφυγικούς καταυλισμούς που δημιουργήθηκαν πριν από σχεδόν 80 χρόνια.
Την ίδια ώρα, αυξάνονται τα περιστατικά στρατιωτικής τρομοκρατίας, ακόμη και στρατιωτικών σφαγών, ενώ οι Ισραηλινές Ένοπλες Δυνάμεις σπάνια τιμωρούνται για τα εγκλήματα που διαπράττουν.
Τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης στις Ηνωμένες Πολιτείες αφιερώνουν ελάχιστη προσοχή σε αυτά τα εγκλήματα.
Κατά την αξιολόγηση οποιασδήποτε δημοκρατίας, δύο από τις σημαντικότερες δοκιμασίες είναι η προθυμία της κυβέρνησης να προστατεύει τα συμφέροντα των μειονοτήτων και η διατήρηση μιας ανεξάρτητης Δικαιοσύνης.
Η κυβέρνηση Νετανιάχου στηρίζει έναν γενοκτονικό πόλεμο κατά των Παλαιστινίων. Η κυβέρνηση Τραμπ, από την πλευρά της, διεξάγει τη δική της εκστρατεία εναντίον των συμφερόντων των γυναικών και των έγχρωμων πολιτών.
Η μεταναστευτική πολιτική της είναι απροκάλυπτα ρατσιστική. Παράλληλα, τόσο ο Τραμπ όσο και ο Νετανιάχου επιχειρούν να μετατρέψουν τους γενικούς εισαγγελείς τους σε πολιτικά όπλα και να αποδυναμώσουν το θεμελιώδες δημοκρατικό στοιχείο του δικαστικού ελέγχου.
Ο Ισραηλινός ιστορικός Ιλάν Παπέ έχει προειδοποιήσει για τους κινδύνους που προκύπτουν όταν οι μυθολογικές αφηγήσεις αντιμετωπίζονται ως αλήθειες, και η προειδοποίησή του είναι ιδιαίτερα καθοριστική όταν εξετάζεται το επιχείρημα υπέρ της υποστήριξης του Ισραήλ.
Ο ισραηλινός ισχυρισμός ότι η Παλαιστίνη ήταν μια άδεια γη πριν από το 1948 αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα μυθοποίησης.
Οι Παλαιστίνιοι Άραβες είναι, στην πραγματικότητα, απόγονοι των αυτόχθονων πληθυσμών της Παλαιστίνης, οι οποίοι έζησαν υπό την ευρεία αραβοϊσλαμική αυτοκρατορία που κυριάρχησε στην περιοχή από τον 7ο αιώνα και μετά.
Μικρές αυτόχθονες εβραϊκές κοινότητες παρέμειναν εκεί ως αναπόσπαστα τμήματα της παλαιστινιακής κοινωνίας.
Όπως έχει συμπεράνει ο Παπέ: «Η Παλαιστίνη αποικίστηκε, δεν “λυτρώθηκε”, και ο λαός της εκτοπίστηκε το 1948, αντί να φύγει οικειοθελώς».
Τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης αγνοούν ότι οι αποικιοκρατούμενοι λαοί έχουν το δικαίωμα να αγωνίζονται για την απελευθέρωσή τους, ακόμη και με τη χρήση στρατιωτικής δύναμης, μολονότι η προσφυγή στην τρομοκρατία – όπως εκείνη που πραγματοποίησε η Χαμάς τον Οκτώβριο του 2023 – δεν μπορεί ποτέ να δικαιολογηθεί.
Το διεθνές δίκαιο αναγνωρίζει το δικαίωμα ενός πληθυσμού υπό κατοχή να αντιστέκεται σε ξένη στρατιωτική κατοχή, ακόμη και με τη χρήση όπλων εναντίον στρατιωτικών στόχων.
Το γεγονός ότι περισσότεροι από 100 Δημοκρατικοί βουλευτές ψήφισαν την περασμένη εβδομάδα κατά της παράτασης της στρατιωτικής βοήθειας προς το Ισραήλ αποτελεί ένδειξη ότι ορισμένοι από τους μύθους γύρω από το Ισραήλ αρχίζουν πλέον να φθείρονται.
