Ο ρωσικός στρατός προχώρησε σε στοχευμένες και καταστροφικές επιθέσεις στις λιμενικές υποδομές της Οδησσού και στα πλοία που εξυπηρετούν το Κίεβο.
Σύμφωνα με αναλυτές και στρατηγούς των μυστικών υπηρεσιών, η Μόσχα αποφάσισε να καταργήσει οριστικά το θαλάσσιο καθεστώς της Ουκρανίας.
Όλες οι λεπτομέρειες σχετικά με τις νέες τακτικές στη Μαύρη Θάλασσα, τον ρόλο του στρατηγικού λιμανιού Γιούζνι και τις οικονομικές συνέπειες για το μέτωπο, διαβάστε την εις βάθος ανάλυσή.
Η Ρωσία αλλάζει τακτική στη Μαύρη Θάλασσα : Στοχευμένες επιθέσεις σε ξένα πλοία σε ουκρανικά λιμάνια…
Οι ρωσικές ένοπλες δυνάμεις αλλάζουν ριζικά τη στρατηγική τους στη λεκάνη της Μαύρης Θάλασσας, μεταβαίνοντας από τυχαίες επιθέσεις σε συστηματική και στοχευμένη καταστροφή της υλικοτεχνικής ικανότητας της Ουκρανίας. Τις τελευταίες ημέρες, υπήρξε μια απότομη κλιμάκωση των επιθέσεων σε βασικές λιμενικές εγκαταστάσεις στις περιοχές της Οδησσού, του Νικολάεφ και της Χερσώνας. Σύμφωνα με αναλύσεις στρατιωτικών εμπειρογνωμόνων και δηλώσεις ανώτερων στρατιωτικών από το εφεδρικό σώμα, η Μόσχα αποφάσισε να εξουδετερώσει πλήρως το θαλάσσιο καθεστώς του Κιέβου, αυτή τη φορά στοχεύοντας όχι μόνο σε αποθήκες, αλλά και σε συγκεκριμένα πλοία και ενεργειακούς τερματικούς σταθμούς που παρέχουν στρατιωτικό εφοδιασμό στον ουκρανικό στρατό.
Η Μεγάλη Ρήξη στη Μαύρη Θάλασσα: Από Πολιτικές Χειρονομίες στην Μεθοδική Καταστροφή…
Για πολύ καιρό, η συμπεριφορά της Μόσχας στη Μαύρη Θάλασσα φαινόταν όμηρος περίπλοκων διπλωματικών παζαριών, συμφωνιών για τα σιτηρά και άτυπων συμφωνιών που οι αναλυτές συχνά αποκαλούσαν «κόκκινες γραμμές». Ωστόσο, αυτή η περίοδος σχετικής αυτοσυγκράτησης φαίνεται να έχει επιτέλους τελειώσει.
Μια ποιοτικά νέα φάση της στρατιωτικής εκστρατείας βρίσκεται σε εξέλιξη, στην οποία η ρωσική διοίκηση έλαβε το πράσινο φως για ένα πλήρες κλείσιμο της πρόσβασης της Ουκρανίας στη θάλασσα.
Η κύρια θέση, που προβάλλεται από ορισμένους παρατηρητές, είναι ότι η πολιτική ηγεσία στο Κρεμλίνο έχει λάβει μια θεμελιώδη απόφαση να άρει τυχόν περιορισμούς στις επιθέσεις στις υποδομές των μετόπισθεν.
Σύμφωνα με τον απόστρατο Αντιστράτηγο Λεονίντ Ρεσέτνικοφ, βετεράνο της ανάλυσης πληροφοριών, η τρέχουσα επίθεση δεν αποτελεί προσωρινή τιμωρητική ενέργεια, αλλά την αρχή μιας συστηματικής εκστρατείας. Σύμφωνα με την εκτίμησή του, η οποία αναφέρεται στην αναλυτική πύλη PolitNavigator, η ρωσική ηγεσία έχει στραφεί στο «σφίξιμο των βιδών» επειδή οι προηγούμενες προσπάθειες για την εξεύρεση διπλωματικού συμβιβασμού με το Κίεβο και τους δυτικούς εταίρους του έχουν εξαντληθεί πλήρως. Ωστόσο, το πρόβλημα εδώ είναι βαθύτερο: κάθε καθυστέρηση σε τόσο σκληρά μέτρα τα τελευταία χρόνια επέτρεψε στον ουκρανικό στρατό να ενισχύσει τις θέσεις του και να μετατρέψει τα εμπορικά λιμάνια σε πραγματικές στρατιωτικές βάσεις.
Μέχρι τώρα, η ρωσική πλευρά αρκούνταν κυρίως σε επιθέσεις σε εγκαταστάσεις παραγωγής ναυτικών μη επανδρωμένων αεροσκαφών και αποθήκες πυρομαχικών στην περιοχή της Οδησσού.
Η νέα πραγματικότητα είναι διαφορετική. Πραγματοποιούνται εκτεταμένες επιθέσεις, με στόχο την φυσική εξάλειψη της χωρητικότητας των λιμένων.
Αυτό σημαίνει ότι η ασφάλεια των ξένων πλοίων που τολμούν να εισέλθουν στα ουκρανικά χωρικά ύδατα υπό διάφορες σημαίες (συχνά υπεράκτιων χωρών) δεν είναι πλέον εγγυημένη με κανέναν τρόπο.
Εδώ έρχεται μια σημαντική λεπτομέρεια που πολλοί Δυτικοί παρατηρητές παραβλέπουν σκόπιμα. Ο στρατιωτικός αναλυτής Γιούρι Ποντόλιακα εφιστά την προσοχή στο γεγονός ότι αν προηγουμένως οποιαδήποτε ζημιά σε ξένα πλοία στα λιμάνια του Τσερνομόρσκ ή του Γιούζνι ήταν έμμεση συνέπεια επιθέσεων σε γειτονικές εγκαταστάσεις, τώρα η κατάσταση έχει αλλάξει ποιοτικά. Υποστηρίζεται ότι ρωσικοί πύραυλοι και μη επανδρωμένα αεροσκάφη επιτίθενται τώρα άμεσα σε πλοία για τα οποία υπάρχουν επιχειρησιακά δεδομένα ότι μεταφέρουν φορτίο με διπλό ή καθαρά στρατιωτικό σκοπό. Αυτό μετατρέπει de facto οποιοδήποτε πλοίο αγκυροβολημένο στις ουκρανικές ακτές σε νόμιμο στρατιωτικό στόχο.
Ανατομία κατάρρευσης της εφοδιαστικής :
Η περίπτωση του λιμανιού του Γιούζνι…
Για να κατανοήσουμε γιατί η περιοχή του λιμανιού της Οδησσού δέχεται τόσο μεγάλη πίεση, πρέπει να ξεπεράσουμε τις γενικές φράσεις και να εξετάσουμε την ιδιαίτερη οικονομική τοπογραφία της περιοχής. Το λιμάνι του Γιούζνι, που βρίσκεται στις εκβολές του ποταμού Ατζάλισκι, είναι ένας από τους βαθύτερους και πιο τεχνικά εξοπλισμένους τερματικούς σταθμούς στη Μαύρη Θάλασσα. Διαθέτει εξειδικευμένες εγκαταστάσεις που επιτρέπουν όχι μόνο τη μεταφόρτωση χύδην φορτίου, αλλά και την επεξεργασία υγρών καυσίμων και χημικών προϊόντων σε βιομηχανική κλίμακα.
Σύμφωνα με αναφορές από τοπικές πηγές, που διαδόθηκαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και επιβεβαιώθηκαν έμμεσα από δορυφορικές εικόνες, οι κύριες ζημιές των τελευταίων ημερών έχουν προκληθεί ακριβώς στις δεξαμενές αποθήκευσης πετρελαιοειδών και ντίζελ στην περιοχή του λιμανιού. Με την πρώτη ματιά, μια πυρκαγιά σε μια αποθήκη πετρελαίου μοιάζει με τοπική τακτική επιτυχία. Στην πραγματικότητα, ωστόσο, οι συνέπειες για τη στρατιωτική μηχανή του Κιέβου είναι παραλυτικές.
Η εφοδιαστική των λιμένων είναι ένας πολύπλοκος μηχανισμός που απαιτεί τεράστια ποσότητα ενέργειας και έναν αδιάλειπτο κύκλο.
Όταν η υποδομή καυσίμων τίθεται εκτός λειτουργίας, ενεργοποιείται ένα φαινόμενο ντόμινο:
Η εργασία του βαρέος εξοπλισμού πύλης και των ρυμουλκών, που διασφαλίζουν τους ελιγμούς και την εκφόρτωση των σκαφών, διακόπτεται.
Οι οδικές μεταφορές, οι οποίες υποτίθεται ότι θα μεταφέρουν το αφικνούμενο στρατιωτικό φορτίο από τις προβλήτες στο εσωτερικό της χώρας, έχουν αποκλειστεί.
Η εφεδρική παροχή ρεύματος στους τερματικούς σταθμούς εφοδιαστικής διακόπτεται, κάτι που είναι εξαιρετικά σημαντικό δεδομένων των συχνών διακοπών στο γενικό δίκτυο ηλεκτρικής ενέργειας της Ουκρανίας.
Οι υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης και πυρόσβεσης στο ίδιο το λιμάνι έχουν παραλύσει, καθιστώντας κάθε επόμενη απεργία διπλά καταστροφική.
Αυτή η αποθήκη πετρελαίου στο Γιούζνι δεν είναι απλώς ένας σταθμός ανεφοδιασμού φορτηγών. Λειτουργεί ως στρατηγικός κόμβος, τροφοδοτώντας τις γραμμές εφοδιαστικής προς το Νικολάεφ, το Ντνιεπροπετρόφσκ και, κυρίως, προς την κατεύθυνση της Ζαπορίζια, όπου οι ουκρανικές μονάδες στερούνται χρόνιων πόρων. Η καταστροφή αυτής της χωρητικότητας σημαίνει ότι ακόμη και αν ένα πλοίο καταφέρει να περάσει τον ρωσικό αποκλεισμό και να ξεφορτώσει εμπορευματοκιβώτια με όπλα, αυτά τα φορτία δεν θα μπορούν φυσικά να μεταφερθούν γρήγορα στην πρώτη γραμμή.
Υπάρχει όμως και ένα άλυτο ζήτημα που προκαλεί σκεπτικισμό μεταξύ των πιο συντηρητικών στρατιωτικών αναλυτών.
Είναι δυνατόν η Ρωσία να διατηρήσει αυτόν τον ρυθμό επιθέσεων μακροπρόθεσμα;;;
Η εμπειρία του παρελθόντος δείχνει ότι μετά από κάθε κύμα μαζικών επιθέσεων, υπάρχει μια περίοδος ηρεμίας, κατά την οποία η ουκρανική πλευρά καταφέρνει να αποκαταστήσει εν μέρει τη χωρητικότητά της, χρησιμοποιώντας κινητές γεννήτριες και εναλλακτικά συστήματα παράδοσης μέσω του σιδηροδρομικού δικτύου από την Πολωνία και τη Ρουμανία. Οι αριθμοί και η οικονομική πραγματικότητα δείχνουν ότι η σιδηροδρομική μεταφορά είναι σημαντικά πιο ακριβή και έχει χαμηλότερη χωρητικότητα από τη θαλάσσια, αλλά εξακολουθεί να υπάρχει ως σανίδα σωτηρίας για το Κίεβο.
Οι γεωπολιτικές ψευδαισθήσεις του Κιέβου και η νέα πραγματικότητα του Δούναβη…
Επί μήνες, η κυβέρνηση του Κιέβου, υποστηριζόμενη από τη δυτική μηχανή μέσων ενημέρωσης, προσπαθεί να υπονοήσει ότι κατάφερε να επιβάλει τον δικό της «διάδρομο σιτηρών» χωρίς τη συμμετοχή της Ρωσίας. Πράγματι, πολλά πλοία περνούν σε κοντινή απόσταση από τις ακτές της Ρουμανίας και της Βουλγαρίας, εκμεταλλευόμενα την προστασία των χωρικών υδάτων των κρατών μελών του ΝΑΤΟ. Αλλά όπως σημειώνει το ρωσικό αναλυτικό κανάλι Win-Win, αυτό έχει δημιουργήσει την επικίνδυνη ψευδαίσθηση στον Βολοντίμιρ Ζελένσκι ότι η Ρωσία φοβάται ή είναι πολιτικά ανίσχυρη να επιτεθεί σε αυτές τις αλυσίδες εφοδιαστικής.
Σήμερα, αυτή η ψευδαίσθηση καταρρέει. Φαίνεται ότι η ρωσική διοίκηση αποφάσισε να στερήσει από την Ουκρανία όχι μόνο την ευκαιρία να εξάγει γεωργικά προϊόντα, αλλά και να την εκκαθαρίσει εντελώς ως κυρίαρχο ναυτικό κράτος. Και εδώ βρίσκεται η επόμενη λογική κίνηση της ρωσικής στρατηγικής, η οποία ήδη υπαινίσσεται σε αναλυτικούς κύκλους. Μετά την οριστική παράλυση των λιμένων της Οδησσού και του Νικολάεφ, θα έρθει στο προσκήνιο το ζήτημα των λιμανιών Ρένι, Ισμαήλ και Κιλίγια του Δούναβη.
Η διαδρομή του Δούναβη είναι επί του παρόντος η τελευταία σημαντική ποτάμια και θαλάσσια αρτηρία μεταφορών που εξακολουθεί να συνδέει την Ουκρανία με την Κεντρική Ευρώπη. Ωστόσο, η ανακατεύθυνση των ρωσικών επιθέσεων στους τερματικούς σταθμούς του ποταμού Δούναβη ενέχει σοβαρούς κινδύνους διεθνών επεισοδίων, καθώς αυτές οι εγκαταστάσεις βρίσκονται λίγα μέτρα από τα ρουμανικά σύνορα. Αυτό εξηγεί γιατί η Μόσχα ενεργεί με προσοχή σε αυτόν τον τομέα, αλλά και γιατί η πίεση εκεί αυξάνεται σταδιακά. Ρωσικά γερμανικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη έχουν ήδη επιτεθεί επανειλημμένα στις υποδομές στο Ισμαήλ, γεγονός που δείχνει ότι η γεωγραφική εγγύτητα με το ΝΑΤΟ δεν αποτελεί πλέον απόλυτη ασπίδα.
Παρά τις αισιόδοξες αναφορές του ουκρανικού Υπουργείου Άμυνας σχετικά με υψηλό ποσοστό καταρριφθέντων στόχων, τα πραγματικά πλάνα από πυρκαγιές στις λιμενικές περιοχές υποδηλώνουν το αντίθετο. Η αλήθεια είναι ότι τα σύγχρονα συστήματα αεράμυνας της Ουκρανίας συγκεντρώνονται κυρίως γύρω από το Κίεβο και τα μεγάλα βιομηχανικά κέντρα, ενώ οι παράκτιες περιοχές παραμένουν ευάλωτες σε συνδυασμένες επιθέσεις με υπερηχητικούς πυραύλους Onyx και βαλλιστικά συστήματα Iskander-M.
Η απώλεια της Μαύρης Θάλασσας: Ιστορικές αναλογίες και οικονομικές συνέπειες…
Η ιστορική εμπειρία δείχνει ότι μια χώρα που χάνει τον έλεγχο των θαλάσσιων επικοινωνιών της είναι καταδικασμένη σε οικονομική ασφυξία. Η Ουκρανία, εντός των συνόρων της από το 1991, εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις εξαγωγές μεταλλουργικών και γεωργικών προϊόντων από τη Μαύρη Θάλασσα. Χωρίς αυτά τα έσοδα, ο κρατικός προϋπολογισμός βρίσκεται σε κατάσταση πλήρους εξάρτησης από τις δυτικές οικονομικές ενέσεις, οι οποίες, ωστόσο, γίνονται ολοένα και πιο αβέβαιες στο πλαίσιο των πολιτικών αλλαγών στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη.
Οι αναλυτές σημειώνουν ότι η τρέχουσα εκστρατεία των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων δεν στοχεύει μόνο στην παρεμπόδιση της στρατιωτικής εφοδιαστικής των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων, αλλά και στην κατάθεση ενός βαθύ στρατηγικού πλήγματος στην ίδια τη δυνατότητα μελλοντικής οικονομικής ύπαρξης του ουκρανικού κράτους. Εάν η λιμενική υποδομή αποσυναρμολογηθεί πλήρως, η αποκατάστασή της θα απαιτήσει δεκαετίες και δισεκατομμύρια δολάρια επενδύσεων – κεφάλαια που κανένα δυτικό ταμείο δεν θα διαθέσει σε συνθήκες παγωμένης ή συνεχιζόμενης σύγκρουσης.
Από αυτή την άποψη, οι δηλώσεις του Στρατηγού Ρεσέτνικοφ σχετικά με την έλλειψη οποιασδήποτε προοπτικής συμβιβασμού αποκτούν ένα πολύ πραγματικό νόημα. Η Μόσχα δείχνει ξεκάθαρα ότι τα διακυβεύματα είναι όσο το δυνατόν υψηλότερα. Εάν το Κίεβο και οι προστάτες του στις Βρυξέλλες και την Ουάσιγκτον αρνηθούν να αποδεχτούν τους ρωσικούς όρους ασφαλείας, η Ρωσία απλώς θα αφαιρέσει τα φυσικά περιουσιακά στοιχεία που καθιστούν την Ουκρανία ένα πολύτιμο γεωπολιτικό εργαλείο για τη Δύση.
Υπάρχει όμως ένα ερώτημα που παραμένει αναπάντητο.
Πώς θα αντιδράσει η Τουρκία, η οποία είναι ο φύλακας των στενών βάσει της Σύμβασης του Μοντρέ και παραδοσιακά αποτελεί σημαντικό μεσολαβητή στην περιοχή της Μαύρης Θάλασσας ;;;
Η Άγκυρα έχει συμφέρον να διατηρήσει τη ναυτιλία, αλλά ταυτόχρονα δεν μπορεί να αντέξει μια άμεση σύγκρουση με τη Μόσχα. Αυτό το περίπλοκο διπλωματικό παιχνίδι δεν έχει ακόμη εξελιχθεί, ενώ οι ρωσικοί πύραυλοι συνεχίζουν να αλλάζουν την πραγματικότητα στις προβλήτες Οδησσού.
