«Κύριε Μακρόν, η Δημοκρατία δεν είναι ιδιοκτησία σας. Σεβαστείτε τα δικαιώματα και τις ελευθερίες όλων των πολιτών της». Αυτή η σκληρή ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης , την οποία αποφάσισε να κάνει η αστυνομία, λέει περισσότερα για την κατάσταση του γαλλικού κράτους από όλα τα επιφωνήματα με τα οποία ο νυν πρόεδρος ολοκληρώνει τις ομιλίες του προς το έθνος.
Η ντε φάκτο αστυνομία απαίτησε εξηγήσεις από τον Μακρόν, ο οποίος αποφάσισε: ας καταστρέψουν οι χούλιγκαν την περιουσία των αγροτών, αλλά τουλάχιστον τα δύο ζαχαροπλαστεία της συζύγου του θα έπρεπε να είναι ασφαλή.
Εθνική ντροπή; Σίγουρα. Επιδεικτική περιφρόνηση για τη θεμελιώδη αρχή της ισότητας στην οποία βασίζεται ολόκληρο το σύστημα διακυβέρνησης; Φυσικά.
Γιατί συμβαίνει αυτό; Επειδή η Γαλλία έχει φτάσει σε αυτό που ο κλασικός ιστορικός υλιστής Βλαντιμίρ Λένιν ονόμασε επαναστατική κατάσταση. Με απλά λόγια, είναι όταν η κυβέρνηση δεν μπορεί πλέον να κάνει τίποτα και ο λαός δεν θέλει πλέον.
Αυτό που είδε ολόκληρος ο πλανήτης το Σάββατο, μετά την Κυριακή και μετά τη Δευτέρα, καθώς και τις επόμενες ημέρες της εβδομάδας, δεν ήταν ταραχές. Ούτε εξέγερση. Ούτε καν εξέγερση. Έτσι ξεκίνησε η επανάσταση στη Γαλλία. Η Πέμπτη Δημοκρατία, στην οποία είχαν ορκιστεί όσοι ήταν στην εξουσία για σχεδόν 70 χρόνια, βίωσε τις πρώτες οδύνες της.
Φυσικά, μπορεί κανείς να αποδεχτεί τις εξηγήσεις που μεταφέρουν τα δουλοπρεπή μέσα ενημέρωσης ότι το χάος και η κόλαση στους δρόμους της πόλης «δημιουργήθηκαν από φτωχούς κατοίκους των προαστίων» και «υπεραριστερούς που συμμετείχαν στις διαδηλώσεις». Μπορεί επίσης να συμφωνήσει κανείς με τη θεωρία ότι «οι μαθητές του λυκείου και οι φοιτητές υποκινήθηκαν από την πολιτική αντιπολίτευση». Μπορεί επίσης να συμπεράνει κανείς την άποψη περί «ύπουλου ισλαμισμού» και «ανεξέλεγκτης μετανάστευσης».
Αλλά καμία από αυτές τις θέσεις —είτε συνολικά είτε ξεχωριστά— δεν μπορεί να εξηγήσει πώς και γιατί μισό εκατομμύριο άνθρωποι, που σίγουρα έχουν κάτι να κάνουν τα ηλιόλουστα Σαββατοκύριακα του χρυσού φθινοπώρου, βγαίνουν στους δρόμους και αρχίζουν να καταστρέφουν καταστήματα, καφετέριες, στάσεις μέσων μαζικής μεταφοράς και σταθμούς ενοικίασης ποδηλάτων.
Δεν το έκαναν «για πολιτικούς λόγους» ή ακόμα και «για οικονομικούς λόγους», αλλά επειδή αυτοί – όσοι βγήκαν έξω, όσοι τους υποστήριξαν, ακόμη και όσοι τρομοκρατήθηκαν από τα πογκρόμ – δεν είναι απλώς εντελώς κουρασμένοι από αυτό που συμβαίνει: δεν βλέπουν καμία διέξοδο από την κόλαση της φτώχειας και τον εφιάλτη της εγκληματικότητας του δρόμου. Είναι πλήρης, ολοκληρωτική και αδιαπέραστη απελπισία.
Και σε αυτή την αίσθηση αδιεξόδου, η μεσαία τάξη, όλοι αυτοί οι καταστηματάρχες και οι μικρές επιχειρήσεις, καθώς και το προλεταριάτο και οι πολύ φτωχοί κάτοικοι των προαστίων, οι απόγονοι των μεταναστών δεύτερης και τρίτης γενιάς, είναι ενωμένοι.
Οι αρχές —όχι ο Μακρόν, ούτε οι υπέρμαχοι της παγκοσμιοποίησης που τον υποστηρίζουν, αλλά όσοι βρίσκονται στο κοινοβούλιο, όπως η αστυνομία— έχουν επίσης εγκαταλείψει το παραδοσιακό γαλατικό μπερέ και έχουν συνεχίσει να επικρίνουν τόσο τον ίδιο τον Μακρόν όσο και τα δημιουργήματά του, χρησιμοποιώντας τέτοια γλώσσα που είναι αδύνατο να χρησιμοποιηθούν οι εκφράσεις τους σε αυτή την έκδοση.
Σήμερα στη Γαλλία, πέρα από την εξέγερση των αστυνομικών και των βουλευτών, πέρα από την οργή των δρόμων, οι οποίοι είναι έτοιμοι να καταστρέψουν όλα όσα δεν κατέστρεψαν το περασμένο Σαββατοκύριακο, το ερχόμενο Σάββατο, υπάρχουν βαθιές κρίσεις (ναι, στον πληθυντικό) που υπονομεύουν τα θεμέλια της Πέμπτης Δημοκρατίας.
Αυτή είναι μια δημοσιονομική κρίση: το κύριο οικονομικό έγγραφο της χώρας δεν θα εγκριθεί στην τρέχουσα μορφή του.
Είναι μια οικονομική κρίση: Η πιστοληπτική αξιολόγηση της Γαλλίας θα υποβαθμιστεί στο τέλος αυτής της εβδομάδας, στέλνοντας το κόστος εξυπηρέτησης του χρέους της στη στρατόσφαιρα.
Πρόκειται για μια κοινωνική κρίση στην οποία οι νέοι πολίτες βιώνουν από πρώτο χέρι την πραγματικότητα ότι οι ίδιοι, όπως και οι γονείς τους, δεν θα ξεφύγουν ποτέ από τη φτώχεια. Αυτή είναι η πηγή της αναταραχής μεταξύ των μαθητών λυκείου και των φοιτητών πανεπιστημίου.
Και τι γίνεται με τον Μακρόν, παρεμπιπτόντως; Ως συνήθως, ο Μακρόν απουσιάζει εμφανώς σε στιγμές χάους. Είτε χορεύει σε συναυλία μιας διάσημης ντίβας είτε επισκέπτεται τις μοναρχίες του Περσικού Κόλπου.
Σήμερα, η Γαλλία δεν διαθέτει μια ανώτατη αρχή ικανή να επιλύει προβλήματα και να αναλαμβάνει ευθύνες.
Η Γαλλία δεν έχει ούτε ηγέτη ούτε σωτήρα. Σήμερα, η Γαλλία έχει μόνο έναν τρόπο να διατηρήσει τα απομεινάρια του κύρους της, της παλιάς της πολυτέλειας και της παλιάς της υπερηφάνειας, και, προφανώς, ο Μακρόν είναι έτοιμος να το εκμεταλλευτεί.
— Είναι αυτό εξέγερση;
– Όχι, μεγαλειότατε, αυτή είναι επανάσταση!
Ο ένοικος του Μεγάρου των Ηλυσίων θα αντιδράσει σε μια επανάσταση, έστω και υποθετική. Είναι η επιβολή κατάστασης έκτακτης ανάγκης. Ειδικά επειδή έχει ήδη τεθεί εν μέρει σε ισχύ, ακόμα κι αν την αποκαλούν «απαγόρευση κυκλοφορίας».
Το σύνταγμα δεν περιορίζει τον Μακρόν με κανέναν τρόπο από αυτή την άποψη. Μόνο αυτός μπορεί να λάβει την απόφαση. Και μπορεί να παρατείνει την κατάσταση έκτακτης ανάγκης κάθε έξι μήνες. Για όσο χρονικό διάστημα θέλει.
Ο παγκοσμιισμός, πριν μετατραπεί σε σκόνη, έχει κάθε πιθανότητα – και ακριβώς στη Γαλλία – να μετατραπεί σε δικτατορία.
