Αυτό το έργο, κάπου τόχω ξαναδεί…

1924
μέρκελ

Το καλοκαίρι του 1843, η Ελλάδα έπρεπε να καταβάλει, στις τράπεζες της Ευρώπης, τα τοκοχρεολύσια παλιότερων δανείων που είχε πάρει η χώρα. Δυστυχώς, τα λεφτά δεν είχαν πάει σε υποδομές που θα βοηθούσαν την κατεστραμμένη Ελληνική Οικονομία, αλλά είχαν σπαταληθεί στους εμφυλίους της Επανάστασης και στα λούσα του παλατιού και των Βαυαρών συμβούλων του στέμματος.
Οι τόκοι που έπρεπε να καταβάλλονται κάθε χρόνο ήταν 7 εκατομμύρια δραχμές και ισοδυναμούσαν με το μισό των συνολικών εσόδων του… Ελληνικού κράτους που έφταναν μετά βίας τα 14 εκατομμύρια ετησίως. Στην πραγματικότητα, με την καταβολή των τόκων, δεν περίσσευε τίποτα να επενδυθεί προς όφελος του Ελληνικού λαού!
Την άνοιξη του 1843, η κυβέρνηση παίρνει μέτρα λιτότητας, τα οποία όμως, δεν αποδίδουν τόσο ώστε να …συγκεντρωθούν τα απαιτούμενα, για την ετήσια δόση, χρήματα. Έτσι, τον Ιούνιο του 1843, η Ελληνική Κυβέρνηση ενημερώνει τις ξένες κυβερνήσεις ότι αδυνατεί να καταβάλει το ποσό που χρωστάει και ζητά νέο δάνειο από τις Μεγάλες Δυνάμεις, ώστε να αποπληρώσει τα παλιά. Αυτές αρνούνται κατηγορηματικά. Αντί να εγκρίνουν νέο δάνειο, εκπρόσωποι των τριών Μεγάλων Δυνάμεων (Αγγλία-Γαλλία-Ρωσία) κάνουν μια διάσκεψη στο Λονδίνο για το Ελληνικό Χρέος και καταλήγουν σε καταδικαστικό πρωτόκολλο! Οι πρεσβευτές των Μεγάλων Δυνάμεων με το πρωτόκολλο στο χέρι, παρουσιάζονται στην Ελληνική Κυβέρνηση και απαιτούν την ικανοποίηση του. Αρχίζουν διαπραγματεύσεις ανάμεσα στα δύο μέρη και μετά από έναν μήνα, υπογράφουν μνημόνιο σύμφωνα με το οποίο, η Ελλάδα πρέπει να πάρει μέτρα ώστε να εξοικονομήσει μέσα στους επόμενους μήνες το αστρονομικό επιπλέον ποσό των 3,6 εκατομμυρίων δραχμών, που θα δοθούν στους δανειστές της! Για να είναι σίγουροι ότι το μνημόνιο θα εφαρμοστεί κατά γράμμα, οι πρεσβευτές απαιτούν να παραβρίσκονται στις συνεδριάσεις του Υπουργικού Συμβουλίου που θα εγκρίνει τα μέτρα και να παίρνουν ανά μήνα, λεπτομερή κατάσταση της πορείας εφαρμογής τους, αλλά και των ποσών που εισπράττονται.
Τα βασικά μέτρα που επέβαλε η Ελληνική Κυβέρνηση… μέσα στο 1843 σε εφαρμογή του τότε μνημονίου είναι τα ακόλουθα:
1. Απολύθηκε το ένα τρίτο των Δημοσίων υπαλλήλων και μειώθηκαν 20% οι μισθοί όσων παρέμειναν.

  1. Σταμάτησε η χορήγηση συντάξεων, που τότε δεν δίνονταν στο σύνολο του πληθυσμού αλλά, σε ειδικές κατηγορίες.
  2. Μειώθηκαν κατά 60% οι στρατιωτικές δαπάνες, μειώθηκε δραστικά ο αριθμός των ενστόλων και αντί για μισθό οι στρατιωτικοί έπαιρναν χωράφια.
    4. Επιβλήθηκε προκαταβολή στην είσπραξη του φόρου εισοδήματος και της «δεκάτης», που ήταν ο φόρος για την αγροτική παραγωγή.
    5. Αυξήθηκαν οι δασμοί και οι φόροι χαρτοσήμου. (ΦΠΑ δεν είχε τότε…)
    6. Απολύθηκαν όλοι οι μηχανικοί του Δημοσίου και σταμάτησαν όλα τα δημόσια έργα.
    7. Καταργήθηκαν εντελώς όλες οι υγειονομικές υπηρεσίες του κράτους.
    8. Απολύθηκαν όλοι οι υπάλληλοι του Εθνικού Τυπογραφείου, όλοι οι δασονόμοι, οι δασικοί υπάλληλοι και οι μισοί καθηγητές πανεπιστημίου.
    9. Καταργήθηκαν όλες οι διπλωματικές αποστολές στο εξωτερικό.
    10. Νομιμοποιήθηκαν όλα τα αυθαίρετα κτίσματα και οι καταπατημένες «εθνικές γαίες» με την πληρωμή προστίμων νομιμοποίησης.
    11. Περαιώθηκαν συνοπτικά όλες οι εκκρεμείς φορολογικές υποθέσεις με την καταβολή εφάπαξ ποσού.

Ο κόσμος εξαθλιώθηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα, οι ξένοι πήραν ένα μέρος των χρημάτων τους, η χώρα είδε κι έπαθε να συνέλθει, αλλά φαλίρισε ξανά μετά από πενήντα ακριβώς χρόνια, με το «Κύριοι, δυστυχώς επτωχεύσαμεν» του Χαριλάου Τρικούπη, το 1893.

Το συγκεκριμένο μνημόνιο του 1843, θεωρείται μία από τις σοβαρότερες αφορμές για το ξέσπασμα της επανάστασης της 3ης Σεπτέμβρη 1843, που έφερε Σύνταγμα στη χώρα.

1 σχόλιο

  1. Πολύ σωστά .!!! Το έργο έχει ανεβεί στη σκηνή όντως πολλές φορές . Και , δυστυχώς θα υποχρεωθούμε να το δούμε πάρα πολλές φορές ακόμη .
    Απλά ο θίασος αλλάζει ηθοποιούς , τους πρωταγωνιστές , και οι κομπάρσοι πάντα ίδιοι και στον ίδιο ρόλο.
    Οσο για τους θεατές , βλέπε Λαός , μου θυμίζουν πρόβατα που διεκδικούν απλά καλύτερους όρους σφαγής , διαχρονικά και μόνη διαφοροποίηση την ένταση της ”διεκδίκησης ΄΄.
    Λυπάμαι , εγώ ο κατ’εξοχήν αισιόδοξος να καταλήγω σε απαισιόδοξα συμπεράσματα αλλά η ανίχνευση των μέχρι τώρα αντιδράσεων , με οδηγεί εκεί.
    Αναζητείται Λαός για να αντιδράσει και στη συνέχεια να ανατρέψει αυτές τις πολιτικές . Μέχρι να βρεθεί , εάν ποτέ βρεθεί , μνημόνια που θα βαπτίζονται με άλλα ονόματα , μέχρι να σβήσει ο ήλιος ..

    Με Εκτίμηση
    Τάσος Σαμπάνης , ΟΙκονομολόγος

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ προσθέστε το σχόλιό σας
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας