Γράφει ο
ΣΤΑΘΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ
Το σβησμένο κερί που ανάβει…
Κατά τη διάρκεια των γιορτασμών για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου στην Θεσσαλονίκη η μπάντα του Πολεμικού Ναυτικού έπαιξε και δύο τραγούδια του Μαζωνάκη.
Κι έριξε δύο γυροβολιές η μελαγχολία μου στον καφενέ, καθώς έπινα το ουζάκι της ημέρας κι έκανα μικρές χοές εις μνήμην, μια ελιά, λίγο μέλι και λίγο κρασί…
Μια φορά κι έναν καιρό, τέτοια μέρα, πάντα για την 28η Οκτωβρίου μιλάω, πήγαμε με έναν φίλο σε ένα εκκλησάκι να ανάψουμε ένα κεράκι για τους πεσόντες του 1940, σηκώθηκε τότε μια σκιά εξ αυτών και μας έσβησε το κεράκι.
Βάσανα έρχονται σκέφτηκα.
Και ήρθαν.
Η συγκίνηση χάθηκε από τους δρόμους που γέμισαν υποκαταστήματα διαφήμισης και προπαγάνδας.
Χρόνια τώρα ψιθυρίζει στο αυτί μου ο δάσκαλός μου στο Δημοτικό (Παπανικολάου, 6ο Δημοτικό Πύργου Ηλείας): Μην κωλώνετε! Πάντα οι αντάρτες και οι αρχάγγελοι εξοστρακίζονται. Τον ντορό σας εσείς!
Όπως βγαίνει ο ήλιος μετά τη βροχή.
Όπως η βροχή χαϊδεύει την πλάση.
Όπως οι ιστορίες που πάνε από στόμα σε στόμα.
Έτσι να περπατάτε πάνω στη ράχη της Γης, ώσπου να σας πάρει στην αγκαλιά της, καθαρούς και τιμημένους.
Ζούμε με τη μελαγχολία της παρακμής πολλά χρόνια τώρα, με όλο και πιο λίγους στις όλο και πιο λίγες καταφυγές των τεχνών και των γραμμάτων.
Περιέργως όμως, εμείς πάνοπλοι. Οι πάνοπλοι της προσδοκίας.
Ρίξε ψέμα, ρίξε μίσος, ρίξε κέρδος, ρίξε τόκους, ρίξε αμάθεια στην Αγορά – κι όμως οι βάρβαροι δεν διαβαίνουν. Η παρακμή είναι εν τέλει εφήμερη – όσο κι αν κρατήσει στο τέλος καταλήγει εις το πυρ το εξώτερον.
Λένε οι τραγικοί, ότι στον πυρήνα της ζωής των ανθρώπων είτε στην δόξα είτε στην καταισχύνη, βρίσκεται η τραγωδία.
Και ότι ίσως η προσδοκία της κάθαρσης να είναι ένας τρόπος για να αντέχουμε την τραγωδία μας.
Τέλειωσε και το ουζάκι – φέρε άλλη μια γύρα, μάστορα! Ξέρεις, ρε δικέ μου, μου λέει ο Τάσος (σύντροφος στον στρατό, στην οργάνωση, στα ταξίδια και στα χρέη), λέω να ξαναπάμε να ανάψουμε ένα κεράκι στις μεγάλες σκιές! Ίσως αυτή τη φορά να μη μας το σβήσουν…
