Το να επισκέπτεσαι τον τόπο του εγκλήματος και να μοιράζεις καθρεφτάκια σε ιθαγενείς απαιτεί συγκεκριμένη πολιτική «αρετή». Να λες δηλαδή «παραμύθια» με ύφος σοβαρό σαν να εκστομίζεις τις μεγαλύτερες φιλοσοφικές αλήθειες.
Ο αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Οικονομίας Νίκος Παπαθανάσης βρέθηκε πρόσφατα στη Μεγαλόπολη και με το γνωστό ύφος του πολιτικού σωτήρα δήλωσε ανερυθρίαστα: «Προγραμματίζουμε την επόμενη μέρα, με στόχο οι κάτοικοι και οι επιχειρήσεις των περιοχών που επλήγησαν από την απολιγνιτοποίηση να μπορούν να μείνουν και να δημιουργήσουν στον τόπο τους».
Μόνο που ο Ν. Παπαθανάσης ξέχασε να μας πει ποιος ακριβώς «έπληξε» αυτές τις περιοχές. Ξέχασε να αναφέρει ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη ήταν αυτή που από το 2019 επέβαλε μια βίαιη, άκριτη και εσπευσμένη απολιγνιτοποίηση, μετατρέποντας τη δυτική Μακεδονία και τη Μεγαλόπολη σε κρανίου τόπους. Χιλιάδες θέσεις εργασίας χάθηκαν, το τοπικό εισόδημα συρρικνώθηκε και η δημογραφική κατάρρευση καλπάζει, την ώρα που τα περίφημα προγράμματα «Δίκαιης Μετάβασης» παραμένουν ασκήσεις επί χάρτου.
Ρητορική θράσους
Ομως το θράσος της κυβερνητικής ρητορικής ξεπερνά τα όρια της Μεγαλόπολης. Το κεντρικό ερώτημα που προκύπτει από τις θριαμβολογίες του Ν. Παπαθανάση είναι απλό: Αφού οι κυβερνητικές πολιτικές για την ενέργεια κατάφεραν να γονατίσουν ολόκληρη την Ελλάδα, να περιμένουμε τώρα να στηρίξουν και την υπόλοιπη κοινωνία με την ίδια «αποδοτικότητα»; Πώς αλλιώς μπορεί να εξηγηθεί το δράμα κάθε ελληνικού νοικοκυριού όταν ανοίγει τους φουσκωμένους λογαριασμούς ρεύματος; Πώς μπορεί να αναλυθεί η πνιγηρή πραγματικότητα στην οποία βουλιάζει ο μικρομεσαίος επιχειρηματίας που έχει δει το λειτουργικό κόστος του να εξακοντίζεται και την αγοραστική δύναμη των πελατών του να ποδοπατείται με άμεσο αντίκτυπο στα ψώνια;
Ολα αυτά έχουν ως κύριο αποτύπωμα το target model των Κυριάκου Μητσοτάκη και Κωστή Χατζηδάκη που θεσπίστηκε τον Νοέμβριο 2020. Ας το δούμε συνοπτικά:
Κατάρρευση της αυτάρκειας: Το 2019 ο λιγνίτης εξασφάλιζε το 30% του ενεργειακού μας μείγματος. Σήμερα έχει υποχωρήσει σε μονοψήφια ποσοστά. Η χώρα παραδόθηκε όμηρος στο εισαγόμενο φυσικό αέριο και στις διεθνείς κερδοσκοπικές διακυμάνσεις.
Το κόλπο του target model: Τον Νοέμβριο του 2020 Μητσοτάκης και Χατζηδάκης μάς σύστησαν το δικό τους target model. Ενα σύστημα-δώρο για τους παραγωγούς ενέργειας, στο οποίο η ακριβότερη μονάδα (το φυσικό αέριο) καθορίζει την τιμή για όλους. Ετσι οι ΑΠΕ και τα υδροηλεκτρικά, που κοστίζουν ελάχιστα, πληρώνονται χρυσάφι, γεννώντας προκλητικά υπερκέρδη για τους λίγους.
Ρεκόρ αισχροκέρδειας για το καρτέλ του φυσικού αερίου: Από τα 63 ευρώ/MWh τυ 2019 φτάσαμε να βλέπουμε τη χονδρική να εκτοξεύεται πάνω από τα 300 και 400 ευρώ/MWh, φιγουράροντας σταθερά στις ακριβότερες αγορές της Ευρώπης.
Το δημοσιονομικό θέατρο: Για να μαζέψει τα ασυμμάζευτα η κυβέρνηση πανηγυρίζει ότι μοίρασε πάνω από 10 δισ. ευρώ σε επιδοτήσεις. Δηλαδή πήραν τα χρήματα των φορολογουμένων για να επιδοτήσουν τις εξωφρενικές τιμές που οι ίδιοι δημιούργησαν, χρηματοδοτώντας ουσιαστικά το καρτέλ της ενέργειας.
Μιλάει για «επόμενη μέρα»
Τα νοικοκυριά και οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις βλέπουν το ρεύμα να μετακυλίεται στην παραγωγή, στις μεταφορές και, τελικά, στα ράφια των σουπερμάρκετ, τροφοδοτώντας έναν ανεξέλεγκτο πληθωρισμό. Αυτή είναι η «επόμενη μέρα» που ευαγγελίζεται ο Ν. Παπαθανάσης. Μια πολιτική που βαφτίζει την ενεργειακή φτώχεια «πράσινη μετάβαση» και την απώλεια εθνικής κυριαρχίας «εκσυγχρονισμό». Αν η στήριξη της κυβέρνησης Μητσοτάκη μοιάζει με το ενεργειακό της «θαύμα», τότε η κοινωνία δεν χρειάζεται άλλους σωτήρες. Χρειάζεται, απλώς, να σωθεί από αυτούς.
ΠΗΓΗ DOCUMENTO
