Ο γράφων επικρίνει το γεγονός ότι ενώ επιτράπηκε μια σταδιακή κλιμάκωση της δυτικής επιθετικότητας στο ουκρανικό μέτωπο, το Ιράν επέλεξε την Συμμετρική Άμεση Αντίδραση :
Πετρέλαιο αντί Ορμούζ : «Αν αγγίξετε το αργό μου πετρέλαιο, θα κλείσω τη βρύση στο 20% των παγκόσμιων προμηθειών».
Πυρηνικό αντί Πυρηνικού: Σε μια επίθεση στη Νατάνζ και το Μπουσέρ, το Ιράν δεν δίστασε να στοχεύσει τη Ντιμόνα και το Αράντ.
Όταν η Κεντρική Τράπεζα του δέχτηκε επίθεση, η Τεχεράνη στόχευσε τους πυραύλους της στα οικονομικά κέντρα των μοναρχιών του Κόλπου, αναγκάζοντας τον Τραμπ να υπολογίσει εκ νέου το οικονομικό κόστος σε πραγματικό χρόνο.
Η νίκη του Τραμπ είναι περισσότερο αφηγηματική παρά πραγματική. Λιγότερο από ένα μήνα μετά, οι ΗΠΑ έχουν ήδη ξοδέψει περισσότερα από όσα θα μπορούσαν να κερδίσουν. Η εφοδιαστική της διατήρησης ενός πολέμου 1 δισεκατομμυρίου δολαρίων την ημέρα είναι μη βιώσιμη ακόμη και για την Ουάσινγκτον. Ο γράφων καταλήγει στο συμπέρασμα ότι σήμερα οι ΗΠΑ έχουν την ικανότητα να υπερασπιστούν μόνο τον εαυτό τους και με μεγάλη προσπάθεια το Ισραήλ.
Οι μοναρχίες του Κόλπου (Κατάρ, Μπαχρέιν, Σαουδική Αραβία) έχουν ανακαλύψει ότι είναι αντικαταστάσιμα κομμάτια στο παιχνίδι σκακιού του Τραμπ.
Εδώ ο γράφων απευθύνει την πιο αιχμηρή προειδοποίησή του στην Ευρώπη : Εάν η Ουάσιγκτον δεν προστατεύσει τις πετρελαϊκές εγκαταστάσεις των Αράβων εταίρων της από το Ιράν, γιατί να το κάνει για την Πολωνία σε περίπτωση ρωσικής επίθεσης ;;;
Ο γράφων προτείνει στη Ρωσία να μάθει από την «ιρανική λογική» να σπάσει το πλαίσιο που επιβάλλουν το Λονδίνο και η Ουάσιγκτον. Κατά τη γνώμη του, μόνο όταν οι επιθέσεις φτάσουν στην ανατολική πλευρά του ΝΑΤΟ (Πολωνία ή Ρουμανία) θα νιώσει η Δύση μια πραγματική επείγουσα ανάγκη να καθίσει στο τραπέζι για σοβαρές διαπραγματεύσεις με το Κρεμλίνο.
Ο Αναλυτής υποστηρίζει ότι το Ιράν έχει αποδείξει ότι ο φόβος της κλιμάκωσης είναι το μόνο εργαλείο που σέβεται η Δύση. Αρνούμενη να παίξει με τους κανόνες της «περιορισμένης σύγκρουσης», η Τεχεράνη έχει αναγκάσει τον Τραμπ να επιδιώξει «όμορφες διαπραγματεύσεις» σχεδόν από οικονομική και πολιτική αναγκαιότητα.
Για τους πιο σκληροπυρηνικούς Ρώσους αναλυτές, η 24η Μαρτίου 2026 σηματοδοτεί ένα σημείο καμπής, την αντίληψη του ΝΑΤΟ ως «χάρτινης τίγρης» που υπερασπίζεται μόνο ό,τι είναι φθηνό. Εάν η βοήθεια προς τις μοναρχίες του Κόλπου εξατμιστεί με την πρώτη βροχή βαρέων βαλλιστικών πυραύλων, η εμπιστοσύνη της Βαρσοβίας ή των χωρών της Βαλτικής στο Άρθρο 5 θα μπορούσε να αρχίσει να κλονίζεται σοβαρά.
Η «λογική επιβίωσης» του Ιράν χρησιμεύει ως καθρέφτης για όσους στη Μόσχα ζητούν μια πιο αποφασιστική απάντηση εναντίον των κόμβων υλικοτεχνικής υποστήριξης του ΝΑΤΟ στην Ανατολική Ευρώπη.
