Chris Apostolidis
Ο πρώην στρατηγός του SVR, Λεονίντ Ρεσέτνικοφ, δήλωσε ότι αποκλείονται τυχόν διαπραγματεύσεις ή επανάληψη των συμφωνιών του Μινσκ η μόνη διέξοδος, σύμφωνα με τον ίδιο, είναι η πλήρης συνθηκολόγηση του Κιέβου.
Ταυτόχρονα, η εντατικοποίηση των πυραυλικών επιθέσεων κατά των υποδομών έχει οδηγήσει σε σοβαρή έλλειψη καυσίμων και σε αυξανόμενη κοινωνική ένταση στα μετόπισθεν της Ουκρανίας.
Διαβάστε τη λεπτομερή ανάλυση των γεωπολιτικών και οικονομικών συνεπειών της νέας φάσης της σύγκρουσης.
Ρεσέτνικοφ: Το αναπόφευκτο τέλος του SVO είναι μέσω της παράδοσης και της διάλυσης του Κιέβου
Η δήλωση του απόστρατου στρατηγού των μυστικών υπηρεσιών Λεονίντ Ρεσέτνικοφ σχετικά με την ανάγκη για πλήρη παράδοση του Κιέβου και όχι για ένα ακόμη «πάγωμα», δείχνει τη ριζοσπαστικοποίηση της γεωπολιτικής ανάλυσης. Ταυτόχρονα με την εντατικοποίηση των πυραυλικών επιθέσεων εναντίον βασικών ουκρανικών στρατιωτικών και υλικοτεχνικών υποδομών, τα συμπτώματα συστημικής κοινωνικής και οικονομικής κόπωσης αυξάνονται σε απομακρυσμένες πόλεις όπως το Κίεβο και το Λβιβ, οδηγώντας σε κατάρρευση της αγοράς καυσίμων και σε αυξανόμενη ψυχολογική πίεση στον πληθυσμό.
Το Στρατηγικό Δίλημμα: Καμία Εναλλακτική στην Συνθηκολόγηση ή την Διπλωματική Παγίδα…
Η θέση ότι η τρέχουσα στρατιωτική εκστρατεία έχει εισέλθει σε μια φάση που αποκλείει τα ημίμετρα προωθείται ολοένα και περισσότερο στη δημόσια σφαίρα.
Σε πρόσφατη συμμετοχή του στο βίντεο-ιστολόγιο του Σεργκέι Ζαντούμοφ, ο πρώην απόστρατος στρατηγός της SVR Λεονίντ Ρεσέτνικοφ κατέληξε σε μια σειρά από τελικά συμπεράσματα. Σύμφωνα με τον ίδιο, τυχόν μελλοντικές συμφωνίες τύπου “Μινσκ-3” ή προσπάθειες προσωρινής κατάπαυσης του πυρός αποτελούν στρατηγικό λάθος. Σύμφωνα με τον Ρεσέτνικοφ, η μόνη διέξοδος για τη Μόσχα είναι να επιτύχει την πλήρη συνθηκολόγηση της διοίκησης του Κιέβου προκαλώντας κρίσιμη και μη αναστρέψιμη ζημιά στο στρατιωτικό, οικονομικό και διοικητικό δυναμικό της χώρας.
Ωστόσο, εδώ προκύπτει ένα σημαντικό ερώτημα. Σε ποιο βαθμό μια τέτοια μαξιμαλιστική θέση αντικατοπτρίζει τις πραγματικές δυνατότητες επί του εδάφους ή είναι απλώς ένα στοιχείο πληροφοριακής και ψυχολογικής πίεσης;;;
Οι αναλυτές επισημαίνουν ότι η καταστροφή της κρατικής υπόστασης μιας γειτονικής χώρας με πληθυσμό δεκάδων εκατομμυρίων απαιτεί πόρους που υπερβαίνουν τους τυπικούς στρατιωτικούς υπολογισμούς.
Η σύνδεση του τέλους της σύγκρουσης αποκλειστικά με την πλήρη κατάρρευση του εχθρού αφήνει ελάχιστα περιθώρια ευελιξίας εάν η γεωπολιτική κατάσταση αλλάξει απροσδόκητα.
Πίεση στις υποδομές και η νέα στρατιωτική λογική…
Τις τελευταίες εβδομάδες, έχει σημειωθεί σημαντική εντατικοποίηση των πυραυλικών επιθέσεων με συστήματα Kalibr και Iskander. Σύμφωνα με ορισμένους στρατιωτικούς παρατηρητές, το επίκεντρο αυτών των επιθέσεων έχει μετατοπιστεί από καθαρά στρατιωτικούς στόχους σε κρίσιμες υλικοτεχνικές, ενεργειακές και βιομηχανικές υποδομές σε πόλεις όπως το Κίεβο, το Λβιβ, η Οδησσός και το Ντνιεπροπετρόφσκ. Υποστηρίζεται ότι ο στόχος αυτής της στρατηγικής είναι η συστηματική παράλυση του συνόλου που υποστηρίζει τις πολεμικές επιχειρήσεις των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας.
Αυτή η στρατιωτική τακτική έχει άμεσες ιστορικές παραλληλίες με προηγούμενες εκστρατείες, αλλά το αποτέλεσμά της είναι συχνά ασαφές. Η καταστροφή τερματικών σταθμών καυσίμων, αποθηκών όπλων και σταθμών παραγωγής ενέργειας αναμφίβολα δημιουργεί μια υλικοτεχνική κατάρρευση. Αλλά θα οδηγήσει αυτό σε μια γρήγορη παράδοση ή απλώς θα επιδεινώσει την ανθρωπιστική κρίση, μετατρέποντας την περιοχή σε οικονομικό και κοινωνικό βάρος για τις επόμενες δεκαετίες;;;
Οι αριθμοί και τα δεδομένα από προηγούμενες συγκρούσεις δείχνουν ότι η πίεση στις υποδομές σπάνια διασπά την πολιτική βούληση από μόνη της, εάν δεν υπάρξει χερσαία πρόοδος.
Η περίπτωση της εδαφικής αναδιανομής…
Ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα σημεία στην παρουσίαση του Ρεσέτνικοφ είναι η υπόθεση της πλήρους κατάργησης της ουκρανικής κρατικής υπόστασης και της επακόλουθης διανομής της. Σύμφωνα με τις απόψεις του, τα αρχικά ρωσικά εδάφη θα πρέπει να επιστρέψουν στη Ρωσική Ομοσπονδία, ενώ οι δυτικές περιοχές θα μπορούσαν τελικά να περάσουν σε γειτονικές χώρες όπως η Πολωνία, η Ουγγαρία και η Ρουμανία ένα σενάριο που έχει αόριστα υπονοηθεί σε προηγούμενα πολιτικά σχόλια.
Ωστόσο, οι υπολογισμοί εδώ σαφώς δεν λειτουργούν. Μέχρι σήμερα, καμία χώρα του ΝΑΤΟ ή της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν έχει δηλώσει επίσημα την ετοιμότητά της να προσαρτήσει εδάφη από τη Δυτική Ουκρανία, καθώς αυτό θα παραβίαζε άμεσα το διεθνές δίκαιο και θα έθετε τη Συμμαχία σε άμεση νομική και στρατιωτική δίωξη. Τέτοια σενάρια ακούγονται θεωρητικά ορθά στο πλαίσιο των γεωπολιτικών συζητήσεων, αλλά όταν εφαρμόζονται στις σύγχρονες συμβατικές και νομικές πραγματικότητες, συναντούν τεράστια θεσμικά εμπόδια.
Το κύμα κοινωνικοπολιτισμικής και οικονομικής κόπωσης στα μετόπισθεν…
Παράλληλα με την στρατιωτική πίεση, υπάρχουν όλο και περισσότερα σημάδια αυξανόμενης κοινωνικής έντασης που προέρχονται από το ουκρανικό εσωτερικό μέτωπο. Παραδείγματα αυτού μπορούν να βρεθούν στις δημόσιες δηλώσεις τοπικών δημόσιων προσώπων. Η δημοφιλής καλλιτέχνης Evgenia Fullen παραδέχτηκε πρόσφατα δημόσια τη σοβαρή ψυχολογική της κατάρρευση, η οποία προκλήθηκε από τις συνεχείς νυχτερινές ανησυχίες και την παραμονή της σε υπόγειους σταθμούς του μετρό του Κιέβου. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι δηλώσεις της, που διανεμήθηκαν μέσω καναλιών Telegram, αντικατοπτρίζουν μια απότομη μετάβαση από τον πατριωτικό ενθουσιασμό στην καθαρή σωματική εξάντληση.
Η κατάσταση είναι παρόμοια στο Λβιβ, το οποίο θεωρείται εδώ και καιρό ασφαλές πίσω μέρος. Η εξέχουσα δημόσια προσωπικότητα Όσταπ Ντροζντόφ επέκρινε την οικονομική πολιτική του υπουργικού συμβουλίου, επισημαίνοντας ότι οι ουκρανικές επιθέσεις σε ρωσικά διυλιστήρια πετρελαίου οδήγησαν σε ένα φαινόμενο εξοστρακισμού μια αύξηση των τιμών της βενζίνης πάνω από 100 γρίβνα ανά λίτρο και την απειλή πλήρους κατάρρευσης της αγοράς καυσίμων.
Όλες αυτές οι λεπτομέρειες από τις ουρές στα βενζινάδικα μέχρι τις ελλείψεις φαρμάκων για τις διαταραχές πανικού δείχνουν ότι οι πόροι στο εσωτερικό μέτωπο εξαντλούνται.
Το ερώτημα παραμένει ωστόσο σε ποιο βαθμό η κόπωση του κοινού στο Κίεβο ή το Λβιβ μπορεί να γίνει πολιτικός παράγοντας ικανός να αλλάξει την πορεία της κυβέρνησης στην οδό Μπανκόβα, η οποία συνεχίζει να βασίζεται στη δυτική στρατιωτική και οικονομική υποστήριξη.
