Με κατάπληξη διαβάσαμε σε πρωτοσέλιδο κείμενο βασικού αρθρογράφου της καθημερινής εφημερίδας Εστίας (18/8-Από τον Μάρτιο του1987 στον Αύγουστο του 2026 , Ευθ. Π. Πέτρου) , την οποία τακτικώς αναγιγνώσκουμε , να εκθειάζεται και περίπου να θεωρείται ως πρότυπο για το σήμερα η δήθεν σθεναρή πολιτική που άσκησε ο Ανδρέας Παπανδρέου στην ελληνοτουρκική κρίση του 1987 , η οποία πολιτική οδήγησε , όπως ευφάνταστα αλλά αναληθώς λέει ο αρθρογράφος της εφημερίδας , σε κατατρόπωση(!) τάχα της Τουρκίας και σε ”ευτυχή” για τα ελληνικά συμφέροντα κατάληξη .
Τι πράγματι όμως συνέβη στη θαλάσσια περιοχή της Θάσου τον Μάρτιο του 1987 ;
Κατά το σωτήριον αυτό έτος και μήνα Φεβρουάριο η καναδέζικη εταιρεία Denison , η οποία εκμεταλλεύετο τότε το υποθαλάσσιο πετρελαϊκό κοίτασμα ”Πρίνος ” εντός των χορικών υδάτων της Θάσου , ανακοίνωσε , ως είχε δικαίωμα εκ της συμφωνίας της με το ελληνικό δημόσιο (κατόπιν σύμφωνης ή όχι γνώμης της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ , κάτι μη αποσαφηνισμένο και διφορούμενο ) , την πρόταση της να προχωρήσει σε γεωτρήσεις στη θαλάσσια περιοχή Ανατολικά της Θάσου εκτός των ελληνικών χορικών υδάτων των 6νμ και συγκεκριμένα στη θέση ”Μπάμπουρα” αλλά προδήλως και αναμφισβήτητα εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας , περιοχή που η εταιρεία , μετά από διασταυρωμένες έρευνες , θεωρούσε ότι υπάρχει σημαντικό πετρελαϊκό κοίτασμα ικανό να καλύψει τουλάχιστον τις ανάγκες της χώρας μας.
Μετά την ανακοίνωση αυτή της καναδέζικης εταιρείας ο επικεφαλής της Τουρκικής κυβέρνησης Τουργκούτ Οζάλ με Πρόεδρο της Δημοκρατίας της Τουρκίας τον στρατηγό Κενάν Εβρέν , έσπευσε να δηλώσει ότι μια τέτοια κίνηση από ελληνικής πλευράς αποτελούσε πρόκληση και ότι παραβίαζε το περίφημο και απολύτως απαράδεκτο και μειοδοτικό ”Πρωτόκολλο της Βέρνης” , το οποίο ενείχε τη θέση Διεθνούς Συμφωνία και το οποίο υπεγράφη αθόρυβα το 1977 από τον Καραμανλή και τον Ντεμιρέλ για τη λήξη της τότε κρίσης , που προκάλεσε η Τουρκία Αυτό το πρωτόκολλο απαγόρευσε εντελώς ανθελλινικά οποιαδήποτε δραστηριότητα προς ανεύρεση και εκμετάλλευση υδρογονανθράκων και πέραν των χορικών υδάτων των 6νμ στο Αιγαίο από Ελλάδα και Τουρκία χωρίς τη συναίνεση και των δυο πλευρών !
Στην ουσία το αμαρτωλό αυτό πρωτόκολλο ανακήρυσσε συνιδιοκτήτες και συνδιαχειριστές σε όλο το Αιγαίο από κοινού Ελλάδα και Τουρκία !
Επομένως αυτό το πρωτόκολλο συνιστούσε Τουρκικό θρίαμβο σε όλο το μεγαλείο του υπό τη συναινετική σιωπή όλης της πολιτικής και οικονομικής τάξης της από τότε εγκαθιδρυμένης μεταπολιτευτικής πολιτικής μπανανίας.
Όπως αναμένετο οι εξελίξεις αυτές προκάλεσαν μια μεγάλη ελληνοτουρκική ένταση που εξελίχθηκε σε επικίνδυνη κρίση στο Αιγαίο .
Ο Τουργκούτ Οζάλ ανακοίνωσε την έξοδο του τουρκικού στόλου στο Αιγαίο μαζί με το ερευνητικό τουρκικό σκάφος Σισμίκ (πρώην Χόρα) με εντολή την πραγματοποίηση θαλάσσιων ερευνών για υδρογονάνρακες σε περιοχές της ελληνικής υφαλοκρηπίδας .
Από την άλλη ο Α.Παπανδρέου προέβη σε σειρά δηλώσεων και κινήσεων καταγγελίας της τουρκικής επιθετικότητας σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο . Δήλωσε δε την πρόθεση να κλείσει την αμερικανική βάση της Ν.Μάκρης , και προέβη σε ενημέρωση του τότε ηγέτη της της Βουλγαρίας Τοντόρ Ζίβκοφ κ.α .
Όμως , οι ζωηρές αυτές αντιδράσεις και απειλές από ελληνικής πλευράς , τις οποίες πολλοί χαρακτήρισαν περισσότερο επικοινωνιακές κινήσεις εσωτερικής κατανάλωσης τύπου ΠΑΣΟΚ , δεν μπόρεσαν να αποφέρουν το επιδιωκόμενο και ποθητό αποτέλεσμα.
Η ελληνική γεώτρηση στην πετρελαιοφόρο θέση ”Μπάμπουρα” , εν μέσω τουρκικών αντιδράσεων , ματαιώθηκε ταπεινωτικά και δεν έγινε ποτέ και έκτοτε το προσοδοφόρο ελληνικό πετρελαϊκό κοίτασμα , προς ζημία της χώρας μας παραμένει ανεκμετάλλευτο και αδικαιολόγητα ξεχασμένο .
Η ελληνοτουρκική κρίση του Μαρτίου ’87 έληξε άδοξα και άκρως επιζήμια για την Ελλάδα με την ικανοποίηση της τουρκικής απαίτησης για επαναβεβαίωση και από τα δυο μέρη του ”Πρωτοκόλλου της Βέρνης” κάτι που αφήνει έκθετο το Αιγαίο στις ορέξεις της Τουρκίας .
Που βλέπει , λοιπόν , ο αρθρογράφος της Εστίας το θρίαμβο της τότε πολιτικής του Α.Παπανδρέου και την προβάλει , αλίμονο , περίπου ως πρότυπο για ανάλογες κινήσεις στο σήμερα ;
Κάποιοι κύκλοι επιχειρούν να διασώσουν την αποτυχία και τον ακατάσχετο συνεχή κατήφορο της μεταπολίτευσης , αναδεικνύοντας ως ”φάρους” προσανατολισμού τις φιγούρες του Κωνσταντίνου Καραμανλή από τη μία και του Α. Παπανδρέου από την άλλη .
Δυστυχώς η ινδαλματοποίηση αυτή είναι ρηχή και διάτρητη .
Η ατιμωτική προδοσία της Κύπρου που συνεχίζεται μέχρι σήμερα .
Ο κλειστός μέχρι τώρα φάκελος της .
Οι δυο ταπεινωτικές ελληνοτουρκικές κρίσεις.
Η ήττα χωρίς ναυμαχία στα Ίμια .
Οι άνευ έμπρακτης απάντησης προκλήσεις της Τουρκίας με την εφεύρεση από μέρους της της ”Γαλάζιας πατρίδας” και πρόσφατα με τα παράνομα θαλάσσια πάρκα .
Όλα τούτα και πολλά άλλα όσο και αν αποσιωπώνται βαραίνουν καταθλιπτικά στη συνείδηση του λαού και διασπείρουν ένα πνεύμα απογοήτευσης και ανημπόριας .
Η Ελλάδα χρειάζεται επειγόντως , ως ζήτημα ζωής και θανάτου , μια γνήσια αδάμαστη πατριωτική ηγεσία που θα σαρώσει το σημερινό φαύλο , ολιγαρχικό και ξενόδουλο σκηνικό και θα υψώσει το λάβαρο ενός σύγχρονου ’21 , μιας νέας Εθνικής Αντίστασης και ενός επίκαιρου ”Πολυτεχνείου” χωρίς τις λαθεμένες και ανασταλτικές πλευρές τους .
Αυτή η νέα ηγεσία υπάρχει ! Βρίσκεται ανάμεσα μας !
Ζητείται λαός αποφασισμένος να την ξεχωρίσει , να τη στηρίξει και να συστρατευτεί μαζί της , ανεξάρτητα από πολιτικές προελεύσεις , προωθώντας μια νέα παλλαϊκή ενότητα και ορμή
Παν.Λαφαζάνης
Επικεφαλής Δημοκρατικού Κινήματος Εθνικής Απελευθέρωσης
(ΔΗ.Κ.Ε.Α)
