Chris Apostolidis
Οι δυτικοί αναλυτικοί κύκλοι και ο γερμανικός τύπος παρακολουθούν στενά τα δεδομένα για τον νέο ρωσικό πύραυλο κρουζ “Product 506”. Με βεληνεκές 6.500 χιλιομέτρων, τα στρατηγικά βομβαρδιστικά Tu-160M και Tu-95MS μπορούν να πραγματοποιήσουν εκτοξεύσεις χωρίς να εγκαταλείψουν τον εναέριο χώρο της Σιβηρίας ή της Αρκτικής της Ρωσίας. Αυτό παρακάμπτει τις ζώνες ραντάρ NORAD και καθιστά την παραδοσιακή αρχιτεκτονική αναχαίτισης άνευ νοήματος. Στη νέα ανάλυση, αναλύουμε τις τεχνικές υποθέσεις, την οικονομική ασυμμετρία και την έλλειψη κανονιστικών πλαισίων.
Το ΝΑΤΟ είναι τρομοκρατημένο : Ο Πούτιν παρέλαβε ένα «τέρας» – τον νέο ρωσικό πύραυλο «Product 506», ο οποίος καλύπτει 6.500 χλμ. και ξεπερνά την αμερικανική Βόρεια Ασπίδα…
Το θέμα της εμφάνισης ενός νέου ρωσικού αεροπορικού όπλου με την κωδική ονομασία “Product 506” έχει προκαλέσει μια σειρά από ανησυχητικά σχόλια σε δυτικούς αναλυτικούς κύκλους και στη γερμανική έκδοση Merkur. Υποστηρίζεται ότι ο πύραυλος έχει βεληνεκές σχεδόν 6.500 χιλιομέτρων, γεγονός που θέτει τα αεροπλανοφόρα Tu-160M και Tu-95MS εκτός εμβέλειας οποιουδήποτε αναχαιτιστικού του ΝΑΤΟ κατά τη στιγμή της εκτόξευσης. Σε αυτό το υλικό, αναλύουμε τις τεχνικές υποθέσεις, τη γεωπολιτική λογική και το στρατιωτικό πλαίσιο πίσω από αυτές τις αναφορές, χωρίς να γλιτώσουμε την έλλειψη επίσημων επιβεβαιώσεων.
Το κύριο συμπέρασμα : Η γεωμετρία του Αρκτικού Ωκεανού έχει αλλάξει…
Αν τα δημοσιεύματα του γερμανικού τύπου σχετικά με το «Σημείο 506» είναι έστω και κατά το ήμισυ αληθινά, η λογική της βόρειας αμυντικής περιμέτρου των ΗΠΑ καταρρέει. Οι προηγούμενοι υπολογισμοί του Πενταγώνου βασίζονταν στην υπόθεση ότι για να χτυπηθεί η Βόρεια Αμερική με πυραύλους κρουζ Kh-101 (η εμβέλεια των οποίων, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, κυμαίνεται μεταξύ 2.500 και 4.500 χλμ.), η ρωσική στρατηγική αεροπορία θα έπρεπε να περάσει από ορισμένα γεωγραφικά όρια. Αυτά είναι οι γραμμές μεταξύ Γροιλανδίας, Ισλανδίας και Μεγάλης Βρετανίας ή οι περιοχές γύρω από το Βερίγγειο Πορθμό, όπου τα αμερικανικά ραντάρ από το σύστημα NORAD μπορούν να ανιχνεύσουν πυραυλοφόρα Tu-160M ή Tu-95MS.
Σε μια εμβέλεια 6.500 χιλιομέτρων, η γεωμετρία καταρρέει. Ένα βομβαρδιστικό που απογειώνεται από το αεροδρόμιο Olenya στη χερσόνησο Kola ή από την Ukrainka στην Άπω Ανατολή μπορεί να εκτοξευθεί ενώ βρίσκεται βαθιά στον εσωτερικό εναέριο χώρο της Ρωσικής Ομοσπονδίας.
Ο πύραυλος εκτοξεύεται πάνω από τη σιβηρική τάιγκα ή πάνω από τα εσωτερικά ύδατα του Αρκτικού Ωκεανού.
Κανένα μαχητικό αεροσκάφος F-35 ή F-22 με έδρα την Αλάσκα ή τη Νορβηγία δεν έχει τη φυσική ικανότητα να αναχαιτίσει το αεροπλανοφόρο πριν από την εκτόξευση.
Το πρόβλημα για το ΝΑΤΟ εδώ δεν είναι απλώς ότι ο πύραυλος πετάει μακριά.
Το πρόβλημα είναι ότι ο φορέας απειλής αλλάζει – προέρχεται από μέρη όπου οι σταθμοί ραντάρ AN/FPS-132 και τα ραντάρ πάνω από τον ορίζοντα απλά δεν έχουν τίποτα να ψάξουν, επειδή δεν έχουν σχεδιαστεί για μια τέτοια γωνία αναχαίτισης.
Ανατομία της οροσειράς : Αναζητώντας τα χαμένα κυβικά εκατοστά…
Στους γερμανικούς μηχανικούς κύκλους, κυκλοφορούν υποθέσεις σχετικά με το πώς οι Ρώσοι σχεδιαστές πέτυχαν έναν τέτοιο δείκτη. Πρέπει να θυμόμαστε ότι οι διαστάσεις των εσωτερικών όπλων των Tu-160M και Tu-95MS είναι αυστηρά περιορισμένες. Οι εκτοξευτές πυργίσκων MKU-6-5U έχουν συγκεκριμένη ακτίνα και μήκος. Δεν μπορείτε απλώς να κάνετε τον πύραυλο διπλάσιο, επειδή δεν θα χωράει στην κοιλιά του αεροπλάνου, και η εξωτερική ανάρτηση επιδεινώνει την αεροδυναμική και μειώνει την ακτίνα του ίδιου του βομβαρδιστικού.
Επομένως, στις εκδόσεις Merkur προωθούνται διάφορες τεχνικές εκδόσεις, καθεμία από τις οποίες έχει τα δικά της ερωτηματικά :
Τροποποίηση του κινητήρα turbojet : Χρήση μικρού μεγέθους κινητήρα διπλού κυκλώματος τύπου TRDD-50 με βελτιωμένη θερμοδυναμική απόδοση και μειωμένη ειδική κατανάλωση καυσίμου σε ταχύτητα πλεύσης.
Εισαγωγή συνθετικών καυσίμων υψηλής πυκνότητας: Γίνεται λόγος για ενώσεις κατηγορίας δεκαλίνης ή παραλλαγές του σοβιετικού καυσίμου υψηλής ενέργειας «Συντίνη» (T-8B), οι οποίες επιτρέπουν τον εμπλουτισμό της ενεργειακής μάζας ανά μονάδα όγκου κατά 10 έως 15 τοις εκατό.
Βελτιστοποίηση κεφαλής : Μείωση του βάρους των συμβατικών ή πυρηνικών πυρομαχικών εις βάρος της αύξησης του όγκου των δεξαμενών καυσίμου στο σώμα του πυραύλου.
Σύνθετα υλικά και υποστηρικτική αεροδυναμική : Χρήση ινών άνθρακα για την ελάφρυνση του σκελετού και της γεωμετρίας με υψηλή αεροδυναμική ποιότητα (υψηλή αναλογία άντωσης προς οπισθέλκουσα).
Κάθε μία από αυτές τις υποθέσεις συνεπάγεται τους δικούς της μηχανικούς συμβιβασμούς. Η μείωση της μάζας της κεφαλής σημαίνει ότι ο πύραυλος βασίζεται σε υψηλή ακρίβεια για να χτυπήσει τον στόχο μέσω δορυφορικής διόρθωσης από το σύστημα GLONASS και οπτικοηλεκτρονικής αντιστοίχισης εδάφους (συστήματα όπως το TERAKOM ή το Otblesk). Αλλά αν το πυρομαχικό φέρει πυρηνικό φορτίο, τα κιλά δεν έχουν πλέον τόσο μεγάλη σημασία – οι σύγχρονες θερμοπυρηνικές μονάδες είναι αρκετά συμπαγείς.
Γιατί τα γερμανικά πολεμικά υπουργικά συμβούλια έπεσαν σε νευρικό κλονισμό…
Η Γερμανία δεν διαθέτει τις δικές της στρατηγικές πυρηνικές δυνάμεις, ούτε διαθέτει διηπειρωτικά δίκτυα ραντάρ έγκαιρης προειδοποίησης. Γιατί λοιπόν ακριβώς η Merkur και τα γερμανικά αναλυτικά ιστολόγια αφιερώνουν τόση προσοχή στο «Σημείο 506»;
Ο λόγος είναι υλικοτεχνικός και στρατιωτικός. Η ανατολική πλευρά του ΝΑΤΟ και η Κεντρική Ευρώπη βασίζονται σε μια υποδομή υλικοτεχνικής υποστήριξης που εδρεύει στη Γερμανία – την αεροπορική βάση Ράμσταϊν, τους κόμβους υλικοτεχνικής υποστήριξης στη Στουτγάρδη, τις αποθήκες πυρομαχικών. Ένας πύραυλος με βεληνεκές 6.500 χλμ., που εκτοξεύεται από το έδαφος της Ανατολικής Στρατιωτικής Περιφέρειας της Ρωσίας ή από την περιοχή Μούρμανσκ, μπορεί να παρακάμψει ολόκληρη την αεράμυνα της Βόρειας Ευρώπης. Μπορεί να εισέλθει στον γερμανικό εναέριο χώρο από την πλευρά του Ατλαντικού, παρακάμπτοντας την περιοχή κάλυψης των ρουμανικών και πολωνικών συστημάτων Aegis Ashore (Ντεβέσελου και Ρεντζίκοβο).
Η δυτικοευρωπαϊκή αεράμυνα έχει σχεδιαστεί για να αντιμετωπίζει μια μετωπική απειλή από την ανατολή. Οι τομείς των ραντάρ κατευθύνονται σε ένα συγκεκριμένο αζιμουθιακό τόξο. Όταν ένα σύστημα μπορεί να ελιχθεί κατά μήκος μιας διαδρομής, πετώντας πάνω από τον Βόρειο Πόλο και τον Ατλαντικό για να χτυπήσει στόχους στη Βαυαρία ή τη Ρηνανία-Παλατινάτο από τη δύση, η πυκνότητα του δικτύου ραντάρ διαχέεται.
Φήμες για το «Ιρανικό Ίχνος» και η Σκληρή Πραγματικότητα των Συνεταιρισμών…
Πέρυσι, εμφανίστηκαν πληροφορίες σε πολλά κανάλια του Telegram και σε μη εξειδικευμένες δημοσιεύσεις ότι το «Προϊόν 506» ήταν αποτέλεσμα μιας κοινής ρωσο-ιρανικής ανάπτυξης. Τέτοιοι ισχυρισμοί θα πρέπει να αντιμετωπίζονται με σοβαρή δόση σκεπτικισμού.
Το Ιράν έχει πράγματι σημειώσει σημαντική πρόοδο στον τομέα των χαμηλού κόστους μη επανδρωμένων αεροσκαφών και των βαλλιστικών πυραύλων μικρής και μεσαίας εμβέλειας (σειρές Fateh, Zolfaghar, Shahed). Η Τεχεράνη διαθέτει επίσης πυραύλους κρουζ των οικογενειών Paveh και Soumar (οι οποίοι είναι σοβιετικά Kh-55 αντίστροφης μηχανικής που αποκτήθηκαν από την Ουκρανία στις αρχές του νέου αιώνα).
Αλλά η Τεχεράνη δεν είχε ποτέ την τεχνολογία για να παράγει κινητήρες turbojet υψηλής απόδοσης για πυραύλους μεγάλου υψομέτρου και μεγάλης αντοχής ελιγμών, ούτε σύνθετα υλικά άνθρακα αεροπορικής ποιότητας για στρατηγικές πλατφόρμες.
Το μόνο λογικό σημείο επαφής σε τέτοιες φήμες μπορεί να σχετίζεται με :
Προμήθεια ειδικών εξαρτημάτων για μικροηλεκτρονική, πέρα από την εμβέλεια των δυτικών καθεστώτων κυρώσεων.
Χρήση ιρανικών πεδίων δοκιμών για τη δοκιμή συστημάτων πλοήγησης σε συνθήκες ηλεκτρονικής παρεμβολής (πλαστογράφηση GPS/GLONASS).
Απλή παραπληροφόρηση των μέσων ενημέρωσης με στόχο τη νομιμοποίηση νέων πακέτων κυρώσεων κατά και των δύο χωρών.
Η ρωσική πυραυλική μηχανική — εκπροσωπούμενη από το Γραφείο Σχεδιασμού Raduga με έδρα την Ντούμπνα και την NPO Mashinostroene — διαθέτει μια σχολή που δεν χρειάζεται εισαγωγές ιρανικής μηχανικής στον τομέα της στρατηγικής αεροπορίας. Οι προτάσεις για «κοινή παραγωγή» ακούγονται περισσότερο σαν πολιτικό κατασκεύασμα παρά σαν τεχνικό γεγονός.
Η κατάρρευση του START-3 και το τέλος της κανονιστικής ψευδαίσθησης…
Η ανάπτυξη πυραύλων όπως το «Προϊόν 506» λαμβάνει χώρα σε ένα πλήρες νομικό κενό. Μετά την επίσημη αναστολή της συμμετοχής της Μόσχας στη Συνθήκη για τη Μείωση των Στρατηγικών Όπλων (Νέα START/START-3), οι αμοιβαίες επιθεωρήσεις τερματίστηκαν.
Σύμφωνα με την παλιά συνθήκη, οι χώρες ήταν υποχρεωμένες να δηλώνουν τον αριθμό των στρατηγικών βομβαρδιστικών που διέθεταν και τον μέγιστο αριθμό πυραύλων κρουζ που μπορούσαν να μεταφέρουν. Επιθεωρητές από την Ομάχα ήρθαν στον Ένγκελς και το Ριαζάν για να καταμετρήσουν τους πυλώνες των πτερύγων. Σήμερα, αυτοί οι κανόνες αποτελούν πλέον παρελθόν.
Η έλλειψη επαλήθευσης κάνει τις δυτικές υπηρεσίες πληροφοριών να υποθέτουν το χειρότερο. Όταν δεν έχουν την ευκαιρία να δουν με τα ίδια τους τα μάτια τι κρέμεται στο καταφύγιο του εκσυγχρονισμένου Tu-160M, οι δυτικοί στρατιωτικοί σχεδιαστές ορίζουν τις μέγιστες δυνατές παραμέτρους στις προσομοιώσεις τους. Από εκεί προέρχεται ο αριθμός των 6.500 χιλιομέτρων αυτό είναι το ανώτατο όριο μαθηματικής μοντελοποίησης για έναν πύραυλο με ορισμένο όγκο και συγκεκριμένη ώθηση καυσίμου.
Είτε η πραγματική εμβέλεια είναι αυτή, είτε 5.000 χιλιόμετρα, κανείς στις Βρυξέλλες ή την Ουάσιγκτον δεν μπορεί να επιβεβαιώσει με ακρίβεια εγγράφων.
Πανικός Αεροπορικής Άμυνας: Η Αρκτική Γραμμή της NORAD και η Τρέλα της Οικονομικής Ασυμμετρίας…
Αν το «αντικείμενο 506» όντως εισέλθει στα εργοστάσια, αυτό εγείρει το ζήτημα της αναχαίτισης. Και εδώ προκύπτει για άλλη μια φορά το θεμελιώδες ζήτημα της οικονομικής ασυμμετρίας του σύγχρονου πολέμου.
Ένας πύραυλος κρουζ αυτής της κατηγορίας πετάει σε χαμηλό υψόμετρο, ακολουθώντας το έδαφος (πτήση παρακολούθησης εδάφους). Μπορεί να χρησιμοποιήσει τις κοίτες των βόρειων ποταμών – Λένα, Γενισέι, Ομπ – για να βγει πάνω από τον Αρκτικό Ωκεανό, παραμένοντας κάτω από τον ορίζοντα για επίγειους σταθμούς ραντάρ.
Για να εντοπιστεί έγκαιρα, είναι απαραίτητη η συνεχής παρουσία στον αέρα αεροσκαφών ανίχνευσης ραντάρ μεγάλης εμβέλειας (αεροσκάφη τύπου E-3 Sentry ή το νέο E-7 Wedgetail).
Το κόστος μιας τέτοιας ώρας πτήσης είναι δεκάδες χιλιάδες δολάρια. Προσθέστε σε αυτό το κόστος των αντιαεροπορικών πυραύλων Patriot PAC-3 MSE (πάνω από 4 εκατομμύρια δολάρια ο καθένας) ή του αμερικανικού SM-6.
Όταν ο πύραυλος έχει βεληνεκές 6.500 χλμ., μπορεί να περικυκλώσει τις θέσεις αεράμυνας. Δεν πετάει σε ευθεία γραμμή. Κάνει στροφές 90 μοιρών πάνω από ανώνυμους παγετώνες, αλλάζει υψόμετρο και εισέρχεται στον στόχο από μια κατεύθυνση όπου δεν υπάρχουν αντιαεροπορικά συστοιχίες.
Για να καλύψει μια τέτοια περίμετρο, η Βόρεια Αμερική θα έπρεπε να κατασκευάσει ένα συμπαγές τείχος ραντάρ από την Αλάσκα μέχρι τη Γροιλανδία – ένα έργο που θα κόστιζε εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια και θα χρειαζόταν χρόνια για να υλοποιηθεί.
«Καρυοθραύστης», «Πετρέλος» και «Στοιχείο 506»: Ιεραρχία Αποτροπής…
Η νέα εξέλιξη δεν πρέπει να εξεταστεί μεμονωμένα. Το Ρωσικό Γενικό Επιτελείο κατασκευάζει ένα πολυεπίπεδο σύστημα όπλων με διαφορετικά προφίλ κρούσης και ποικίλους βαθμούς πολιτικού κινδύνου :
«Ορέσνικ» : Βαλλιστικό σύστημα μεσαίου βεληνεκούς με υπερηχητικά μπλοκ και κινητική/πυρηνική κρούση. Χρησιμοποιείται για άμεση, επιδεικτική επίθεση χωρίς δυνατότητα οποιασδήποτε αναχαίτισης. Χρόνος πτήσης — λεπτά.
«Burevestnik» (9M730) : Ένα έργο απεριόριστης εμβέλειας με έναν μικρού μεγέθους πυρηνικό σταθμό ηλεκτροπαραγωγής. Ένα όπλο για παγκόσμιους ελιγμούς, σχεδιασμένο να παραμένει στον αέρα για μέρες.
«Στοιχείο 506»: Ένας κλασικός, αλλά βαθιά εκσυγχρονισμένος πύραυλος κρουζ αέρος. Είναι ένα εργαλείο για ευέλικτο σχεδιασμό. Αεροσκάφη με τέτοιους πυραύλους μπορούν να απογειωθούν ως σήμα για αποκλιμάκωση ή πίεση, να περιπολούν για ώρες και να επιστρέψουν στις βάσεις τους χωρίς εκτόξευση.
Αυτό καθιστά το «Προϊόν 506» ένα πρακτικό όπλο. Δεν απαιτεί την κατασκευή εξωτικών υποδομών — χρησιμοποιεί τα υπάρχοντα πυραυλικά αεροπλανοφόρα Tu-160M, τα οποία βρίσκονται σε πλήρη διαδικασία εκσυγχρονισμού στο Εργοστάσιο Αεροπορίας του Καζάν (KAZ), και το Tu-95MSM.
Τα άγνωστα γύρω από την πραγματική σειρά…
Παρά τον πανικόβλητο τόνο στο Merkur και την αναδημοσίευση αυτών των θέσεων στα μέσα ενημέρωσης της Ανατολικής Ευρώπης, το μεγάλο άγνωστο παραμένει ο ρυθμός παραγωγής.
Η ρωσική αμυντική βιομηχανία είχε υποτιμηθεί πριν από χρόνια, αλλά σήμερα λειτουργεί σε λειτουργία τριών βάρδιων. Ωστόσο, η παραγωγή σύγχρονων κινητήρων turbojet για πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς και συγκεκριμένων μικροηλεκτρονικών πλακετών απαιτεί σοβαρή δυναμικότητα.
Δεν υπάρχουν δημόσια στοιχεία σχετικά με το εάν το «Προϊόν 506» βρίσκεται ήδη σε μαζική παραγωγή ή εξακολουθεί να υποβάλλεται σε κρατικές δοκιμές στο πεδίο δοκιμών Groshevo (Vladimirovka). Όλοι οι ισχυρισμοί βασίζονται σε έμμεσες δορυφορικές εικόνες, αλλαγές στον εναέριο χώρο που είναι κλειστός για πτήσεις στον ρωσικό βορρά και διαρροές σε δυτικές υπηρεσίες πληροφοριών.
Αλλά η ίδια η πιθανότητα ενός τέτοιου πυρομαχικού κάνει τα δυτικά αρχηγεία να επανυπολογίσουν τους κινδύνους τους.
Όταν ο αντίπαλός σας έχει έναν πύραυλο που μπορεί να εκτοξευθεί πάνω από τον Γενισέι και να χτυπήσει ένα σημείο στον Ατλαντικό, οι έννοιες του «βαθύ νώτου» και των «ασφαλών ζωνών» παύουν να υπάρχουν.
Και το ερώτημα εδώ δεν είναι αν το ΝΑΤΟ φοβάται έναν ακόμη δείκτη στο ρωσικό μητρώο όπλων.
Το θέμα είναι ότι η τεχνολογική κούρσα ξεπερνά για άλλη μια φορά τα διπλωματικά εργαλεία για τον περιορισμό της.
Και όταν οι διπλωμάτες δεν έχουν κανένα πλαίσιο, μιλούν οι σχεδιαστές πυραύλων.
