Κωνσταντίνος Σαββόπουλος
Το μήνυμα ότι η Ελλάδα δεν είναι Γαλλία επιχειρούν να στείλουν από την κυβέρνηση, επιχειρώντας να πείσουν, άγνωστο ποιους.
«Σε μία εποχή που πολλές ευρωπαϊκές χώρες αντιμετωπίζουν μεγάλα προβλήματα κοινωνικής αναταραχής, η Ελλάδα παραμένει μια χώρα πυλώνας σταθερότητας», επεσήμανε ο Κυριάκος Μητσοτάκης.
«Στην Ελλάδα δεν είμαστε στο σημείο να στρέφεται ένας πολίτης εναντίον ενός άλλου ή εναντίον της περιουσίας του, δεν θα φτάσουμε εκεί που είναι τώρα η Γαλλία και δεν πρόκειται να φτάσουμε εκεί. Πρώτον, γιατί έχουμε πικρή εμπειρία από το παρελθόν, δεύτερον γιατί συνεχίζουμε να ακούμε τις ανησυχίες των πολιτών, των φοιτητών, των μαθητών», ισχυρίστηκε ο Παύλος Μαρινάκης.
«Ας τα βλέπουν όσοι εδώ επενδύουν στην πολιτική αστάθεια και στο χάος! Λίγο χρειάζεται μία χώρα για να πέσει τελικά», διαμήνυσε ο Άδωνις Γεωργιάδης.
Στο πανηγύρι της πολιτικής σταθερότητας έχουν εισέλθει και άλλα κυβερνητικά στελέχη, όχι όμως οι νέοι, οι γονείς τους ή οι εκπαιδευτικοί.
Στις σημερινές κινητοποιήσεις, σε ολόκληρη τη χώρα, δεν συμμετέχουν οι «συμμορίες της μιζέριας», κατά την αδωνική ορολογία, ή τα γκρουπούσκουλα της άκρας Αριστεράς, σύμφωνα με τη μακρονική εκδοχή.
Θα ακουστεί η φωνή των νέων αυτού του τόπου, που μένουν έξω από τα success stories που υφαίνονται στο Μαξίμου και βλέπουν δυσκολίες πρόσβασης στη γνώση, στα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα, ακόμα και στο δικό τους σπίτι, μακριά από το παιδικό δωμάτιο στο πατρικό.
Στο πατρικό μέχρι τα 31
Το νήμα που συνδέει τους νέους της Ελλάδας με εκείνους της Γαλλίας και άλλων χωρών που βράζουν είναι κοινό σε πολλές περιπτώσεις. Προέχει αυτό της φτώχειας σε συνδυασμό με τη στεγαστική κρίση και τις επιπτώσεις της.
Τρεις στους δέκα νέους έως 29 ετών στην Ελλάδα αντιμετωπίζουν το φάσμα της φτώχειας ή του κοινωνικού αποκλεισμού. Ένας στους τρεις νέους ζει σε νοικοκυριό που ξοδεύει τουλάχιστον το 40% του διαθέσιμου εισοδήματός του για τη στέγη. Πρόκειται για άλλη μία αρνητική ευρωπαϊκή πρωτιά της χώρας μας. Γι’ αυτό ο Έλληνας θα μείνει στο πατρικό μέχρι τα 31 του (Eurostat), μέχρι να ανοίξει δρόμος προς την αυτονομία του.
Η…μακρονική ανάπτυξη
Τι γίνεται, ωστόσο, και στη Γαλλία; Η μακρονική… ανάπτυξη αφήνει γερό αποτύπωμα. Ένας στους τέσσερις νέους Γάλλους βρίσκεται αντιμέτωπος με τον κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού.
Φεύγουν από το πατρικό πιο νωρίς, λίγο πριν από τα 24, αλλά η ανεξαρτησία έχει βαρύ τίμημα: τέσσερις στους δέκα φοιτητές που ζουν μόνοι τους δίνουν πάνω από το 40% του προϋπολογισμού τους μόνο για να στεγαστούν.
Η ενεργειακή ακρίβεια προφανώς πλήττει συνολικά τις οικογένειες των νέων. Το 18,1% του πληθυσμού στην Ελλάδα δηλώνει ότι δεν μπορεί να κρατήσει επαρκώς ζεστό το σπίτι του, έναντι 11,5% στη Γαλλία.
Η Ελλάδα είχε, μάλιστα, το υψηλότερο ποσοστό στην Ευρωπαϊκή Ένωση και ο πρωθυπουργός προϊδεάζει για έναν δυσκολότερο χειμώνα, ποντάροντας σε… δημοσιονομική ευελιξία από την Ε.Ε.
Οι σοβάδες και τα κενά στις τάξεις
Οι νέοι στη Γαλλία διαμαρτύρονται για τους σοβάδες που πέφτουν στα κεφάλια τους λόγω των άθλιων σχολικών υποδομών, όπως και τα ελληνόπουλα.
Στις αρχές Οκτωβρίου, σε Λύκειο της Πάτρας, τμήματα της οροφής αποκολλήθηκαν την ώρα του μαθήματος και έπεσαν πάνω σε θρανίο μαθήτριας. Η ίδια είχε σηκωθεί λίγα λεπτά νωρίτερα από τη θέση της και έτσι απέφυγε τον τραυματισμό. Δεν ήταν το μοναδικό περιστατικό.
Τον Νοέμβριο του 2025, στο 1ο Δημοτικό Σχολείο Πόρτο Ράφτη, δύο παιδιά τραυματίστηκαν όταν μεγάλο κομμάτι σοβά αποκολλήθηκε από το ταβάνι αίθουσας εν ώρα μαθήματος.
Τη σπίθα των μαθητικών κινητοποιήσεων στη Γαλλία άναψαν και τα κενά των εκπαιδευτικών. Οι συνδικαλιστικές ενώσεις στη Γαλλία κάνουν λόγο για 2.900 θέσεις πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης που δεν έχουν καλυφθεί.
Εδώ, στην Ελλάδα, οι αριθμοί είναι χειρότεροι. Η ΟΛΜΕ υπολογίζει πως οι ελλείψεις εκπαιδευτικών είναι πάνω από 10.000 πανελλαδικά, σύμφωνα δε με τα στοιχεία της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας Ελλάδας, τα λειτουργικά κενά στα δημοτικά σχολεία και τα νηπιαγωγεία της χώρας με την έναρξη της σχολικής χρονιάς 2026-2027 ξεπερνούν τα 8.500.
Η ΔΟΕ κάνει λόγο για συμπτύξεις τμημάτων ώστε να καμουφλαριστούν τα κενά, οπότε ο συνωστισμός στις αίθουσες –όπως και στις γαλλικές– δυσχεραίνει την εκπαιδευτική διαδικασία.
Το πανεπιστήμιο που γίνεται απρόσιτο
Το γεγονός ότι στη χώρα μας εισήχθησαν υποψήφιοι στο Πανεπιστήμιο άλλης πόλης, αλλά δεν εγγράφονται στις σχολές επειδή οι οικογένειές τους δεν μπορούν να σηκώσουν τα έξοδα διαμονής, ενέχει τραγική διάσταση.
Γι’ αυτό υπάρχει το… ιδιωτικό Πανεπιστήμιο, που θα κρατήσει τον νέο –με το αζημίωτο βέβαια– στον τόπο κατοικίας του και θα τον εφοδιάσει με ιδιότυπο πτυχίο και ίδια επαγγελματικά δικαιώματα, θα έλεγε κάποιος υποστηρικτής της κυβέρνησης…
Πόσο μακριά είναι τελικά η Γαλλία;
Σε κάθε περίπτωση, η απόσταση Ελλάδας και Γαλλίας στην πίστα των κοινωνικών προβλημάτων και των αδιεξόδων των νέων κάθε άλλο παρά μεγάλη είναι, όπως διατείνεται το Μέγαρο Μαξίμου.
Η γλώσσα των αριθμών, μάλιστα, εκθέτει την κυβέρνηση, που δεν έχει αφήσει αρνητική πρωτιά ακατάληπτη στην ευρωπαϊκή κατάταξη. Σε αυτό το φόντο ένας δρόμος απομένει και για τους νέους της Ελλάδας: Ο δρόμος.
ΠΗΓΗ TVXS
