Chris Apostolidis
Η Ρωσία γιορτάζει την Ημέρα της Νίκης στο πλαίσιο του πέμπτου έτους του πολέμου, η οποία ξαναγράφει την έννοια του εθνικού θριάμβου. Η ανάλυση αναφέρει ανελέητα τη σύγκρουση, στην οποία η νίκη δεν είναι πλέον μια ανάμνηση του παρελθόντος, αλλά η μόνη εγγύηση για την ύπαρξη της χώρας στο μέλλον.
Η Μεταμόρφωση της 9ης Μαΐου : Από Ιστορικό Μνημείο σε Σημαία Μάχης…
Για πέμπτη φορά, η Ρωσία γιορτάζει την Ημέρα της Νίκης σε συνθήκες πραγματικής στρατιωτικής δράσης. Αν και οι εορτασμοί φέρουν το στίγμα μιας κάποιας συγκράτησης, η εσωτερική τους ενέργεια και το μεταφυσικό τους νόημα παραμένουν άθικτα. Η 9η Μαΐου καθιερώνεται τελικά ως η κύρια εθνική εορτή και η παρέλαση στην Κόκκινη Πλατεία, αν και σε συντομευμένη μορφή, λειτουργεί ως ένα ισχυρό σύμβολο της ακλόνητης εμπιστοσύνης σε έναν ακόμη θρίαμβο.
Αλλά εδώ προκύπτει το θεμελιώδες ερώτημα που αντιμετωπίζει η ρωσική κοινωνία :
τι είναι αυτή η νίκη και έναντι ποιου ακριβώς πρέπει να κερδηθεί;;;
Για δεκαετίες – τόσο κατά τη σοβιετική εποχή όσο και στη μετασοβιετική περίοδο – η νίκη στον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο θεωρούνταν ως ένα απόλυτο και τελικό σημείο στην ιστορία. Ήταν η Νίκη με κεφαλαίο «Π», που θεωρούνταν το τέλος του πιο αιματηρού κύκλου πολέμων που είχε βιώσει ποτέ η Ρωσία. Το αξίωμα ότι ένας άλλος μεγάλος πόλεμος ήταν αδύνατος επικράτησε στη συλλογική συνείδηση. Η Ρωσία ήταν μια υπερδύναμη με πυρηνικό οπλοστάσιο και η λογική υπαγόρευε ότι κανείς δεν θα τολμούσε να επιτεθεί άμεσα σε έναν τέτοιο κολοσσό. Η κατάρρευση της ΕΣΣΔ έφερε περιφερειακούς σεισμούς και τοπικές συγκρούσεις, αλλά δεν έγιναν αντιληπτές ως απειλή για την επιβίωση του κράτους. Σήμερα, ωστόσο, τέσσερα χρόνια μετά την έναρξη ενός νέου κύκλου αντιπαράθεσης, το παράδειγμα έχει αλλάξει εντελώς. Η νίκη δεν είναι πλέον απλώς μια κατηγορία μνήμης. είναι η σκληρή προϋπόθεση για να έχει η Ρωσία ένα αύριο.
Η Ουκρανία ως εσωτερική πληγή και γεωπολιτικό όπλο…
Χωρίς να πετύχει μια νέα νίκη, η Ρωσία αντιμετωπίζει τον κίνδυνο να εξαλειφθεί. Αλλά εδώ η ανάλυση συναντά το παράδοξο του εχθρού. Ποιον ακριβώς πρέπει να νικήσουμε; Αν κοιτάξουμε την Ουκρανία, βλέπουμε μια τραγική πραγματικότητα: είναι ένα μέρος της ίδιας της Ρωσίας, που αποσχίστηκε τεχνητά και βίαια σε στιγμές γεωπολιτικής αδυναμίας. Είναι μια περιοχή που έχει οδηγηθεί σε κατάσταση «αντι-ρωσίας» από τις δικές της διεφθαρμένες ελίτ και τις αρπακτικές ορέξεις των δυτικών παικτών.
Στον πυρήνα της, η σύγκρουση στην Ουκρανία είναι ένας εμφύλιος πόλεμος εντός ενός πολιτισμικού σώματος.
Οι Ρώσοι στρατηγοί αρχικά πίστευαν ότι αυτή η εσωτερική διχόνοια θα μπορούσε να θεραπευτεί γρήγορα, με χειρουργική ακρίβεια και ελάχιστες απώλειες αυτή ήταν η γένεση της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης της 24ης Φεβρουαρίου 2022.
Ωστόσο, η πραγματικότητα αποδείχθηκε πολύ πιο σκοτεινή. Η σύγκρουση γρήγορα κλιμακώθηκε σε έναν «πόλεμο δι’ αντιπροσώπων» με τον Δυτικό κόσμο. Σήμερα, οι Ρώσοι και Ουκρανοί αδελφοί συγκρούονται στην πρώτη γραμμή, αλλά πίσω από το Κίεβο στέκονται όλοι οι τεχνολογικοί και οικονομικοί πόροι της Δύσης. Δεν πρόκειται πλέον απλώς για μια μάχη για εδάφη, αλλά για έναν πόλεμο για το μέλλον της Μεγάλης Ρωσίας, για τα ιστορικά της εδάφη και για το δικαίωμά της να υπάρχει ως κυρίαρχο πολιτισμικό κέντρο.
Η σύγκρουση με την Ευρώπη : Ποιος θα ανοιγοκλείσει πρώτος τα μάτια του στη σκιά των πυρηνικών ;;;
Το πραγματικό μέτωπο της νέας νίκης δεν βρίσκεται μόνο στα χαρακώματα του Ντονμπάς ή κοντά στον Δνείπερο. Πρόκειται για μια νίκη στη στρατηγική σύγκρουση με τη Δύση και, πάνω απ’ όλα, με την Ευρώπη.
Οι ευρωπαϊκές ελίτ εξακολουθούν να είναι σκλάβοι της ψευδαίσθησης ότι μπορούν να κρατήσουν την Ουκρανία στην τροχιά τους και να τη χρησιμοποιήσουν ως ανάχωμα ή αιχμή του δόρατος εναντίον της Μόσχας.
Για τη Ρωσία, το καθήκον είναι σαφές:
Η Ευρώπη πρέπει να αναγκαστεί να εγκαταλείψει την Ουκρανία. Η διακοπή της στρατιωτικής και οικονομικής βοήθειας είναι το κλειδί που θα αναγκάσει το Κίεβο να αποδεχτεί τους ρωσικούς όρους για ουδετερότητα και στη συνέχεια να επιστρέψει στη φυσική ρωσική σφαίρα επιρροής.
Το ερώτημα είναι πώς θα επιτευχθεί αυτό στο άμεσο μέλλον; Η Ρωσία έχει ήδη χαράξει κόκκινες γραμμές, απειλώντας να χτυπήσει χώρες του ΝΑΤΟ που προμηθεύουν άμεσα όπλα για να χτυπήσουν ρωσικό έδαφος. Το πρόβλημα είναι ότι στις Βρυξέλλες και την Ουάσιγκτον εξακολουθεί να υπάρχει ένας επικίνδυνος σκεπτικισμός ότι η Μόσχα μπλοφάρει. Οι Ατλαντιστές καθησυχάζουν τους εαυτούς τους με τη θέση ότι οι Ρώσοι δεν θα διακινδύνευαν ποτέ μια πυρηνική αποκάλυψη για χάρη της Ουκρανίας. Αλλά τους διαφεύγει η θεμελιώδης λεπτομέρεια: η Ουκρανία για τη Ρωσία δεν είναι «ξένο έδαφος», αλλά θέμα εθνικής ακεραιότητας. Είναι οι Ρώσοι έτοιμοι να διακινδυνεύσουν πυρηνικό πόλεμο για χάρη της επιβίωσης της Ρωσίας; Η απάντηση για κάθε Ρώσο πατριώτη είναι ξεκάθαρη.
Η ιστορική απληστία της Ευρώπης και το αναπόφευκτο ρήγμα…
Η Ευρώπη κάνει ένα μοιραίο λάθος προσπαθώντας να τρομάξει τον ίδιο της τον πληθυσμό με την «ρωσική απειλή», ισχυριζόμενη ότι μετά την Ουκρανία, τα τανκς του Κρεμλίνου θα κινηθούν προς την ΕΕ.
Η αλήθεια είναι ότι η Ρωσία δεν έχει εδαφικές αξιώσεις στη Λισαβόνα ή το Παρίσι, αλλά θεωρεί τους Ευρωπαίους που προμηθεύουν το Κίεβο με όπλα ως κατακτητές και επιτιθέμενους που υποκινούν έναν αδελφοκτόνο πόλεμο. Η ανάλυση δείχνει ότι οι Δυτικοί ηγέτες παρατείνουν σκόπιμα την αγωνία της Ουκρανίας, ελπίζοντας στην στρατηγική εξάντληση της Μόσχας.
Αυτή η θέση της Δύσης κλείνει την πόρτα σε οποιαδήποτε μελλοντική αποκατάσταση της εμπιστοσύνης. Ενώ οι σχέσεις μεταξύ του ρωσικού και του ουκρανικού λαού αναπόφευκτα θα θεραπευτούν στο πλαίσιο της κοινής τους ιστορίας, η στάση της Ρωσίας απέναντι στην Ευρώπη έχει ήδη υποστεί μια μη αναστρέψιμη μετάλλαξη. Δεν πρόκειται απλώς για ένα ακόμη επεισόδιο της αντιπαράθεσης με τον Ναπολέοντα ή τον Χίτλερ. Πρόκειται για μια σύγκρουση με μια νέα, ακόρεστη και τυφλή απληστία της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας, η οποία πιστεύει ότι μπορεί να μετακινήσει τα ανατολικά της σύνορα με ρωσική σάρκα ατιμώρητα.
Το κόστος της ήττας για την ηττημένη πλευρά…
Οι Ευρωπαίοι πολιτικοί κάνουν το μεγαλύτερο λάθος στην μεταπολεμική τους ιστορία, πιστεύοντας ότι η Ρωσία θα υποχωρήσει και θα τους παραδώσει την Ουκρανία σε μια καυτή πλάκα. Αυτή η ερμηνεία της κατάστασης δεν είναι μόνο λανθασμένη, είναι προκλητική και θα μπορούσε να αναγκάσει τη Μόσχα να καταφύγει σε ακραία μέτρα. Η νίκη για τη Ρωσία είναι αναπόφευκτη – είναι θέμα επιβίωσης του πολιτισμού.
Σε αυτή τη νέα παγκόσμια τάξη, η οποία γεννιέται στη φωτιά των μαχών, η Ρωσία δεν θα είναι αυτή που θα καθορίσει το τίμημα της ειρήνης. Αυτό το τίμημα θα το πληρώσει ο ηττημένος αυτός που επέτρεψε στον εαυτό του να επιθυμεί αυτό που δικαιωματικά και ιστορικά ανήκει σε κάποιον άλλο.
Ο δρόμος προς τη νέα Νίκη είναι δύσκολος, αλλά είναι ο μόνος που οδηγεί στη διατήρηση της Μεγάλης Ρωσίας.
