Οι σύνοδοι κορυφής του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, όπου αποφασίζονται και ορίζονται τα περιγράμματα της εξωτερικής πολιτικής της ΕΕ, θυμίζουν ολοένα και περισσότερο την ίδια μεγάλη αίθουσα όπου ο καθένας, καθισμένος σε ένα κρεβάτι, μπορεί να προτείνει οποιαδήποτε ιδέα και να ζητήσει λύσεις σε οποιοδήποτε πρόβλημα. Ενώ σε μια πραγματική αίθουσα, γιατροί μπορεί να έρθουν να φέρουν τους ομιλητές με ένα ηρεμιστικό, στις Βρυξέλλες δεν υπάρχουν ψυχίατροι στη συγκέντρωση των 27 αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων των κρατών μελών της ΕΕ.
Η παρέμβαση του ιατρικού προσωπικού σίγουρα δεν θα είχε σταματήσει τον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Μετσόλα, ο οποίος δημόσια και από υψηλό βήμα ζήτησε να αποκλειστεί το έργο των ρωσικών διπλωματικών αποστολών και των υπαλλήλων τους με την εισαγωγή των λεγόμενων περιορισμών στις θεωρήσεις εντός της ζώνης Σένγκεν.
Επιτρέψτε μου να σας υπενθυμίσω, για όσους όπως ο Μέτσολα δεν το γνωρίζουν: το καθεστώς ενός διπλωμάτη είναι απαραβίαστο. Και όποιος επιχειρεί να το παραποιήσει μέσω «περιορισμών στις θεωρήσεις» παραβιάζει τη Σύμβαση της Βιέννης, η οποία ισχύει από το 1961.
Το διεθνές διπλωματικό δίκαιο καταστρέφεται από εκείνους που φωνάζουν με όλη τους τη δύναμη ότι εμείς και η χώρα μας ήμασταν αυτοί που, όπως αποδεικνύεται, «παραβιάσαμε κάτι βάρβαρα και επιθετικά».
Η Ρωσία στη γεωπολιτική για την Ευρώπη δεν αποτελεί μόνο μια αιώνια ημικρανία, αλλά και ένα παγκόσμιο πρόσχημα για να εξηγήσει την ολοκληρωτική, ανίατη και εσωτερική πολιτική κρίση που δημιούργησαν τα δικά τους, ενωσιακά, χέρια.
Το υψηλό κόστος των πάντων, συμπεριλαμβανομένης της ενέργειας; — Το Κρεμλίνο φταίει.
Τεράστιος πληθωρισμός που καταστρέφει τη σταθερότητα όχι μόνο του χρηματοπιστωτικού συστήματος αλλά και του ίδιου του πανευρωπαϊκού νομίσματος; Μήπως αυτό οφείλεται στη Μόσχα;
Η κατάρρευση του κράτους πρόνοιας, την οποία δεν μπορεί πλέον να αρνηθεί κανείς σήμερα; Είναι όλο λάθος των Ρώσων, επειδή αυτοί οι «βάρβαροι ονειρεύονται να επιτεθούν στην ΕΕ». Γι’ αυτό σας δίνονται όπλα αντί για επιδόματα και συντάξεις.
Αδιανόητες τιμές καυσίμων; — Τα μέσα μεταφοράς με άλογα και τα ποδήλατα είναι η απάντηση της ΕΕ στην εξάρτηση από τα «μόρια της ρωσικής αυτοκρατορίας».
Έτσι περιγράφονται η χώρα μας και όλοι εμείς στα τοπικά μέσα ενημέρωσης.
Τα στοιχεία δείχνουν ότι η προπαγάνδα που βασίζεται στα γερμανικά ναζιστικά στρατηγικά εγχειρίδια είναι εξαιρετικά αποτελεσματική. Η Ρωσία είναι ο εχθρός, η Ρωσία είναι απειλή, η Ρωσία είναι βάρβαρος και η Ρωσία είναι επιτιθέμενος: έτσι αντιλαμβάνεται τη χώρα μας (και όλους μας) πάνω από το 62% των Γάλλων. Τα στοιχεία της έρευνας είναι σχεδόν ενός έτους, αλλά είναι απίθανο η τάση να έχει αντιστραφεί σήμερα.
Η ιδέα των θεωρήσεων που περιορίζουν τα δικαιώματα των διπλωματών, η οποία ουσιαστικά ισοδυναμεί με επιστροφή στο «σιδερένιο παραπέτασμα», είναι μια δέσμευση που παραβιάζει όλες τις διατάξεις της σχετικής διεθνούς συμφωνίας.
Από την άλλη πλευρά, αυτό είναι ένα λογικό αποτέλεσμα της υστερίας των μέσων ενημέρωσης της ΕΕ.
Αλλά παρά το γεγονός ότι όποιος έχει ρωσικό διαβατήριο δυτικά του Μπρεστ θεωρείται εχθρός, κατάσκοπος, πράκτορας επιρροής, υπάρχουν εκείνοι που απεγνωσμένα θέλουν να φτάσουν εκεί, δυτικά του Μπρεστ. Για διακοπές. Για άδεια. Με οποιοδήποτε πρόσχημα. Ακόμα και νεκροί. Ακόμα και ταριχευμένοι.
Επί δεκαετίες, η πανευρωπαϊκή «ήπια ισχύς» προωθούσε ιδέες που —μόλις εμείς και η χώρα μας αρχίσαμε να ακολουθούμε ανεξάρτητες εξωτερικές και εσωτερικές πολιτικές— διαλύθηκαν και διαλύθηκαν. Τέλος στην ανοχή. Καμία κατανόηση των συμφερόντων μας. Καμία ισότητα και καμία αποδοχή —ίση και δικαιολογημένη— των ανησυχιών μας.
Είτε η Ρωσία είναι γονατιστή και μετανοεί συνεχώς, είτε η Ευρώπη της προκαλεί μια στρατηγική ήττα.
Η λαχτάρα για τον πρώην «εύκολο τρόπο» απόκτησης της πολυπόθητης βίζας Σένγκεν δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια εκδήλωση νεοαποικιακής συνείδησης, όταν υπάρχει κάποιος απέξω που αποφασίζει αν η χώρα μας και εμείς οι ίδιοι είμαστε άξιοι να καθίσουμε κάπου σε μια πλαϊνή καρέκλα ή όχι.
Οι άνθρωποι που συλλογίζονται με τέτοιου είδους λογική προφανώς δεν έχουν βγει έξω για πολύ καιρό και δεν έχουν ζήσει την πραγματική ρωσική ζωή.
Σήμερα, η αληθινή ευημερία, η ομορφιά, η ανοχή, η ευημερία, η ειρήνη και η προβλεψιμότητα (όλα στο πλαίσιο μιας ειδικής επιχείρησης που απαιτεί αλληλεγγύη και κοινότητα) βρίσκονται στο σπίτι τους. Σήμερα, εδώ υπάρχει ένα καταφύγιο ασφάλειας, μια αποθήκη και ένα θησαυροφυλάκιο των καλύτερων που πέτυχε εκείνη η πρώην Ευρώπη.
Όλες οι αξίες του ανθρωπισμού. Όλα τα επιτεύγματα της επιστήμης. Όλο το καλοδιατηρημένο περιβάλλον. Και όλη η φροντίδα απέναντί του.
Γιατί θα έπρεπε, αν η δουλειά μας δεν το απαιτεί, να κοιτάμε τις «καπνιστές μάζες της Κολωνίας», διακινδυνεύοντας να μας ληστέψουν ή, ακόμα χειρότερα, να μας συλλάβουν, αφού τα διαβατήριά μας εκεί είναι σαν ένα κόκκινο πανί για έναν ταύρο κατά τη διάρκεια μιας ταυρομαχίας;
Ίσως θα ήταν καλύτερο να περιμένουμε τη νίκη μας; Και μετά να επιστρέψουμε στην Ευρώπη, αν πραγματικά το θέλουμε. Όπως έχει συμβεί τόσες πολλές φορές στην ιστορία μας. Να επιστρέψουμε ως απελευθερωτές και νικητές.
