Η ΑΥΓΗ ΤΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ

Η ΑΥΓΗ ΤΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ

Υπάρχει μια στιγμή στην ιστορία όπου η σιωπή σπάει, και δεν είναι τυχαίο ότι έρχεται πάντα από τα κάτω, από εκείνους που η εξουσία θεωρεί «αόρατους».
Σήμερα, από τα προάστια του Παρισιού μέχρι την καρδιά των Τιράνων, η νεολαία δεν ζητά. Απαιτεί. Δεν διαμαρτύρεται. Εξεγείρεται.
Πίσω από την έκρηξη αυτή δεν κρύβεται παροδική αγανάκτηση, αλλά μια βαθιά, δομική ρήξη,η συνειδητοποίηση ότι το οικοδόμημα που αποκαλούμε «Ευρώπη» παράγει συστηματικά ανισότητα, διαφθορά και απελπισία.
Η κρίση εμπιστοσύνης στους θεσμούς δεν είναι αφηρημένη, είναι καθημερινή εμπειρία.
Στη Βουλγαρία, νομοθετικές παρεμβάσεις μπλοκάρουν μεταρρυθμίσεις στη δικαιοσύνη και οι καταδίκες υψηλόβαθμων αξιωματούχων για διαφθορά παραμένουν ελάχιστες.
Στη Σερβία και το Μαυροβούνιο, αλλά και στην Κροατία, η εμπιστοσύνη των πολιτών στο δικαστικό σύστημα είναι διαρκώς χαμηλή, καθώς η δικαιοσύνη εμφανίζεται εκτεθειμένη στην πολιτική επιρροή.
Όταν οι πολίτες βλέπουν δικαστές να διορίζονται με κριτήρια πολιτικής σκοπιμότητας και υποθέσεις διαφθοράς να θάβονται, η έννοια του «κράτους δικαίου» καταντά νεκρό γράμμα.

Απέναντι σε αυτή τη γυμνή αλήθεια, οι κυρίαρχες πολιτικές και οικονομικές ελίτ υψώνουν το γνωστό, φθαρμένο παραπέτασμα, ρίχνουν την ευθύνη στους «αριστερούς», στο «Ισλάμ», στους «μετανάστες».
Η μέθοδος είναι παλιά.
Όταν η εξουσία δεν μπορεί να εξηγήσει γιατί οι μισθοί λιγοστεύουν, τα σχολεία καταρρέουν και τα νοσοκομεία μένουν χωρίς προσωπικό, επινοεί έναν εχθρό έξω από την ταξική σύγκρουση, έναν αποδιοπομπαίο τράγο που δεν έχει καμία σχέση με τα κέρδη των λίγων.

Τα διαθέσιμα δεδομένα δεν στηρίζουν το αφήγημα.
Η πιο πλήρης μελέτη για τις δημοσιονομικές επιπτώσεις της μετανάστευσης στην ΕΕ, που κάλυψε την περίοδο 2014–2018, δείχνει ότι οι μετανάστες ήταν κατά μέσο όρο καθαροί συνεισφέροντες στα δημόσια οικονομικά, με περίπου 1.500 ευρώ ετησίως περισσότερα κατά κεφαλήν από τους γηγενείς.
Η διαφορά οφείλεται κυρίως στη χαμηλότερη χρήση δημόσιων δαπανών, και εν μέρει στη σύνθεση των μεταναστευτικών πληθυσμών (ηλικία, πιθανότητα απασχόλησης). Στην Ισπανία, εκτιμήσεις βασισμένες σε στοιχεία του 2017 δείχνουν ότι η άμεση καθαρή δημοσιονομική συνεισφορά των νοικοκυριών μη κοινοτικών μεταναστών ήταν περίπου 4.200 ευρώ ετησίως, 75% υψηλότερη από των γηγενών νοικοκυριών. Το χάσμα εξαφανίζεται όταν συνυπολογιστούν η εκπαίδευση και η υγεία, κάτι που επιβεβαιώνει ότι οι μετανάστες δεν επιβαρύνουν το δημόσιο περισσότερο από τους υπόλοιπους.
Αυτή δεν είναι «αριστερή προπαγάνδα», είναι δημοσιονομική λογιστική.

Το ίδιο ισχύει για την εγκληματικότητα.
Οι έρευνες δεν δίνουν τεκμήρια αιτιώδους σχέσης μεταξύ μετανάστευσης και εγκληματικότητας.
Το ινστιτούτο ifo του Μονάχου κατέληξε το 2025 ότι οι γερμανικές περιοχές με περισσότερους αλλοδαπούς δεν παρουσιάζουν υψηλότερα ποσοστά εγκληματικότητας.
Η έρευνα του DIW Βερολίνου αναγνωρίζει ότι οι αλλοδαποί εμφανίζονται υπερεκπροσωπημένοι στις στατιστικές υπόπτων, αλλά τονίζει ότι αυτό δεν αποδεικνύει αιτιότητα, και ότι καθοριστικός παράγοντας είναι η ένταξη στην κοινωνία και στην αγορά εργασίας, όχι η καταγωγή.
Το επιχείρημα αυτό ενισχύει τη θέση μας, το ζήτημα δεν είναι η ταυτότητα, είναι οι κοινωνικές συνθήκες που η ίδια η πολιτική εξουσία διαμορφώνει.

Και ο λόγος που το αφήγημα της «απειλής» συντηρείται είναι απλός, για να μην κοιτάξει ο λαός προς τα πάνω.
Στην ευρωζώνη, το πλουσιότερο 10% των νοικοκυριών κατέχει περίπου το 56% του καθαρού πλούτου, ενώ το φτωχότερο 50% κατέχει μόλις 5%.
Για να μην κοιτάξει προς τις τράπεζες, τις πολυεθνικές και τους ηγέτες που διοχετεύουν δισεκατομμύρια σε πολέμους, την ώρα που τα σχολεία και τα νοσοκομεία φθείρονται.
Η ρητορική κατά των μεταναστών και των μουσουλμάνων δεν είναι πατριωτισμός, είναι ένα από τα πιο αποτελεσματικά εργαλεία ταξικού αποπροσανατολισμού.
Η άνοδος της ακροδεξιάς στην Ελλάδα, όπως δείχνει η σχετική έρευνα, συνδέεται με την υποχώρηση του κράτους από την παροχή δημόσιων αγαθών και με αφηγήματα που παρουσιάζουν τον μετανάστη ως «επικίνδυνο και μολυσματικό άλλο», την ώρα που οι πραγματικές αιτίες της κοινωνικής κατάρρευσης βρίσκονται αλλού.

Δεν είναι η πρώτη φορά.
Αυτό που ζούμε είναι η πιο πρόσφατη εκδοχή ενός σχεδίου, που διαπερνά την ιστορία των κοινωνιών.
Στην πτολεμαϊκή Αίγυπτο, οι «βασιλικοί γεωργοί» καλλιεργούσαν τη «βασιλική γη» και παρέδιδαν την παραγωγή σε αποθήκες που δεν τους ανήκαν, υπό την απειλή βαρύτατων κυρώσεων.

Στη Ρώμη, οι φόροι σε είδος που επιβάλλονταν στους αγρότες των επαρχιών, όπως η δεκάτη της σοδειάς, εισπράττονταν συχνά από ιδιώτες εργολάβους φόρων,τοπικούς αξιωματούχους (publicani), που πλούτιζαν εις βάρος των παραγωγών.
Σε κάθε εποχή, η εξουσία αναζητούσε έναν «άλλο» για να στρέψει την οργή των πολλών, τον ξένο, τον σκλάβο, τον αιρετικό, τον φτωχό που «δεν προσπαθεί αρκετά».

Υπάρχει όμως μια θεμελιώδης αλήθεια που η εξουσία θέλει να ξεχάσουμε, ο λαός δεν είναι ομοιογενής μάζα που κάποιοι «εξωτερικοί» παράγοντες διχάζουν.

Ο λαός είμαστε όλοι εμείς, ανεξαρτήτως θρησκείας, καταγωγής, χρώματος και πολιτικών πεποιθήσεων.
Η σύγκρουση δεν είναι μεταξύ «ντόπιων» και «ξένων», ούτε μεταξύ «χριστιανών» και «μουσουλμάνων», ούτε μεταξύ «δεξιών» και «αριστερών».
Είναι μεταξύ εκείνων που παράγουν τον πλούτο και εκείνων που τον οικειοποιούνται, μεταξύ εκείνων που ζουν από τη δουλειά τους και εκείνων που ζουν από τη δουλειά των άλλων.
Όσο ο λαός αναλώνεται σε πολέμους ταυτότητας, οι πραγματικοί υπαίτιοι της φτώχειας, της διαφθοράς και της ανασφάλειας μένουν στο απυρόβλητο, θωρακισμένοι πίσω από ΜΜΕ που ελέγχουν και θεσμούς που έχουν κακοποιήσει.

Η νεολαία που διαδηλώνει στο Παρίσι, στα Τίρανα, στη Σόφια και στο Βελιγράδι δεν είναι «χαλασμένη».
Είναι η δύναμη που αρνείται να συμβιβαστεί με μια κοινωνία που αρρωσταίνει. Διεκδικεί ό,τι της ανήκει: ένα μέλλον με αξιοπρέπεια, δημόσια εκπαίδευση που λειτουργεί, δικαιοσύνη που δεν είναι εργαλείο των ισχυρών, μια Ευρώπη που δεν θα είναι ταφόπλακα των λαών αλλά η αυγή τους.
Η απληστία, η υποκρισία και το σκοτάδι της παραπληροφόρησης δεν θα επικρατήσουν, γιατί η φωνή της νεολαίας είναι πιο δυνατή από τα ψέματα όσων νοιάζονται μόνο για το πώς θα αρπάξουν περισσότερα.
Η μοναχική φωνή της ελπίδας δεν είναι πια μοναχική.
Είναι χιλιάδες φωνές που ενώνονται πάνω από θρησκείες, χρώματα και σύνορα, γιατί κατάλαβαν το πιο απλό και το πιο ανατρεπτικό, ότι ο εχθρός δεν είναι ο διπλανός σου.
Εχθρός είναι αυτός που σου λέει να τον μισήσεις, για να μην κοιτάξεις ποτέ ψηλά.