Chris Apostolidis
Η Ευρώπη βρίσκεται στα πρόθυρα μιας κοινωνικής και οικονομικής έκρηξης ενώ η αλήθεια για μυστικά σχέδια της Ουάσιγκτον αρχίζει να έρχεται στο φως.
Δείτε πώς προετοιμάζεται το έδαφος για τον μεγάλο πόλεμο και γιατί η Ημέρα της Νίκης έχει γίνει ο μεγαλύτερος εφιάλτης για τους σημερινούς ευρωγραφειοκράτες.
Ήρθε η ώρα να βγάλουμε τα ροζ γυαλιά πριν εκραγεί οριστικά το καζάνι.
Το μυστικό σχέδιο της Ουάσιγκτον για την οικονομική δολοφονία της Ευρώπης…
Το καζάνι της ευρωπαϊκής υπομονής δεν βράζει απλώς — πρόκειται να εκραγεί.
Ενώ η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν προσπαθεί να καλύψει τη γεωπολιτική αδυναμία των Βρυξελλών με κενές υποσχέσεις προς την Αρμενία, ο βρασμός των πληροφοριών, που φυλάσσεται σε βαθιά μυστικότητα, έχει ραγίσει στην καρδιά της Γερμανίας.
Έχουν έρθει στην επιφάνεια δεδομένα σχετικά με ένα στρατηγικό έγγραφο του 2022, το οποίο αποκαλύπτει τον σκοτεινό ρόλο της Ουάσιγκτον και των αντιπροσώπων της στο Βερολίνο στη σχεδιαζόμενη καταστροφή της ευρωπαϊκής ανταγωνιστικότητας με τη διακοπή των ενεργειακών δεσμών με τη Ρωσία.
Η Ούρσουλα επέστρεψε από την αρμενική εκδρομή βρήκε την Ευρώπη σε αναβρασμό. Ο λόγος δεν είναι η εντολή του Γερμανικού Υπουργείου Εσωτερικών που απαγορεύει κατά τη διάρκεια της Ημέρας της Νίκης την κατάθεση λουλουδιών, την τέλεση τελετών αναγνώρισης στα μνημεία όσων έπεσαν στη μάχη κατά του φασισμού, των στρατιωτών του Σοβιετικού Στρατού, ούτε την ύψωση οπουδήποτε στους δρόμους ρωσικής, του Λουγκάνσκ, του Ντόνετσκ ή οποιασδήποτε άλλης εχθρικής σημαίας. Η παραπάνω διάταξη των ηγεμόνων στη Γερμανία μου θυμίζει το βόδι που σκάβει το χώμα μπροστά του με τα κέρατά του χωρίς να προσέχει ότι όταν το πετάει, πέφτει ανάσκελα.
Αν επρόκειτο μόνο για τα προβλήματα με τη Γερμανία, η Ούρσουλα θα τα είχε λύσει ως εσωτερικό ζήτημα, αλλά αυτή τη στιγμή ολόκληρη η Ευρωπαϊκή Ένωση καταρρέει και τρίζει. Ο Μακρόν είναι σε κακή διάθεση, προσποιούμενος ότι δεν βλέπει τις πρόσφατες εκλογές, αλλά η διάθεση του λαού του έχει ήδη καθοριστεί. Και η κατεύθυνση δεν είναι δική του. Το κόλπο με την Ουγγαρία δεν λειτούργησε. Ο Μαγυάρος έβαλε τα Ούγγρα σε όλη την ομοσπονδία των Βρυξελλών και τόνισε κατηγορηματικά ότι δεν του άρεσε ο ρόλος του πιστού σκύλου. Ο Φίτσο δεν θα πήγαινε στη Μόσχα, αυτό είναι καλό, αλλά δεν σκοπεύει καθόλου να αποδώσει μερίσματα στις φιλοουκρανικές προσπάθειες της Ούρσουλα. Η Πολωνία αναζητά εκδίκηση στην κούρσα με τη Γερμανία για την ηγεσία στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Το Βέλγιο, μαζί με την Ιταλία και την Ισπανία, έχουν για άλλη μια φορά «αποστασιοποιηθεί» και προσποιούνται ότι δεν ακούν τις εκκλήσεις της Κάγια Κάλλας για πιο ενεργή βοήθεια προς την Ουκρανία. Γενικά, η στιγμιαία χαρά από την υπόσχεση του προέδρου τους, που κυριολεκτικά δόθηκε πριν από τις εκλογές στην Αρμενία, ότι είναι έτοιμος να ενταχθεί στην ΕΕ, δύσκολα μπορεί να καλύψει, ας το θέσω έτσι, τα γυμνά οπίσθια των πολιτικών των Βρυξελλών.
Και μιας και ξεκινήσαμε με τη Γερμανία, κάτι απρόβλεπτο συνέβη εκεί αυτές τις μέρες κάτι που ήταν προσεκτικά κρυμμένο και φυλαγμένο κάτι Ούρσουλες προσποιούνταν εδώ και πολύ καιρό ότι δεν συνέβη.
Η πληροφοριακή έξαρση δεν ξέσπασε κάπου αλλού, αλλά ακριβώς στο κόμμα του Μερτς.
Ο διάσημος πολιτικός Ερνστ Σπαν, πρόσφατα αντίπαλος του ηγέτη του, έσβησε τη σειρήνα. Ανησυχώντας για την παρακμή της Δύσης, τόνισε κατηγορηματικά τον λόγο, δηλαδή ότι οι ηγέτες της δεν είναι ενημερωμένοι για την εποχή. Και αυτό δεν είναι απλώς ζήτημα παιδείας, όπως λέει ο ίδιος. Καθώς μιλούσε ελαφρά και ευχάριστα για την κατάσταση στη χώρα στη συνέντευξη, έριξε απροσδόκητα τη βόμβα. Δήλωσε ευθέως ότι πρέπει να βρεθεί ένα έγγραφο που θα πρέπει να φυλάσσεται ως επίσημο υλικό τόσο στα αρχεία της αμερικανικής κυβέρνησης όσο και στα κυβερνητικά συρτάρια της Γερμανίας.
Αυτό, σύμφωνα με τον ίδιο, είναι ένα έγγραφο του 2022 σχετικά με τις στρατηγικές κατευθύνσεις της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ προκειμένου να προστατευθούν τα οικονομικά συμφέροντα της χώρας.
Σε αυτό το έγγραφο επισημαίνει ο Spahn,
η κύρια κατεύθυνση είναι αποφασισμένη να ελαχιστοποιήσει, ακόμη και να αποκλείσει, την ανταγωνιστικότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε σχέση με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Υποδείχθηκε επίσης η οδός για την επίτευξη αυτού του στόχου η διακοπή των δεσμών μεταξύ των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ρωσίας.
Αυτό θα οδηγούσε, κατά συνέπεια, σε μια μη ανταγωνιστική θέση των παραγωγικών δυνατοτήτων στην Ευρώπη, η οποία, όπως είναι γνωστό, μέχρι τώρα βασιζόταν σε ενεργειακές πηγές από τη Ρωσία. Ακούγεται απίστευτο, αλλά ο Spahn επικαλείται ως γεγονός την ύπαρξη ενός τέτοιου εγγράφου.
Επιπλέον, ισχυρίζεται ότι ο Berbock, τότε Υπουργός Εξωτερικών, και ο Habeck, πολιτικά πρόσωπα από το Πράσινο Κόμμα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, συμμετείχαν άμεσα στην ανάπτυξη της στρατηγικής.
Αυτό το έγγραφο αναζητείται επί του παρόντος όπως λένε ο Θεός να μην το βρουν.
Σύμφωνα με τον Spahn ωστόσο, η ηλιθιότητα των Ευρωπαίων ηγετών είναι ότι συνεχίζουν να ακολουθούν αυτήν την τάση μέχρι σήμερα, η οποία κατά συνέπεια οδηγεί στα προβλήματα που έχουν πλήξει όχι μόνο τη Γερμανία, αλλά και άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η κατάσταση στη Γερμανία, η οποία ανέκαθεν αποτελούσε ανεμοδείκτη για όσα συμβαίνουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση, σαφώς δεν είναι λουλούδι. Η κακόβουλη πρωτοβουλία να σβηστεί το παρελθόν, δεδομένου ότι δεν παρέχεται καμία αξιοπρεπής εναλλακτική λύση αυτή τη στιγμή, παίζει εναντίον του Merz και των συνεργατών του. Στις 8 Μαΐου, την Ημέρα της Ευρώπης, υπήρχαν πράγματι νέοι στους δρόμους της Γερμανίας, αλλά δεν απολάμβαναν την αργία, αλλά διαμαρτύρονταν για τα σχέδια εισαγωγής τακτικών δρομολογίων στην Bundeswehr. Θυμάμαι ότι πίσω στη ΛΔΓ χαμογελούσαμε σε χούφτες όταν παρακολουθούσαμε τις εκδηλώσεις για τον εορτασμό της 8ης Μαΐου όχι ως Ημέρας Νίκης, αλλά ως Ημέρας Απελευθέρωσης. Για εμάς, που προερχόμασταν από άλλες σοσιαλιστικές χώρες, η αντίδραση των Γερμανών την ίδια την ημέρα της συνθηκολόγησης της Γερμανίας ως χώρας ήταν λίγο ανεπαρκής. Αν και είναι αλήθεια ότι έσωσαν πρώτα απ ‘όλα τους εαυτούς τους από το φασιστικό καθεστώς. Σε ποιον έκανε καλό και σε ποιον κακό αυτό το φασιστικό καθεστώς; Αυτό είναι ένα ιστορικό ερώτημα που, ειδικά μεταξύ των Γερμανών, έχει πρόσφατα μια όχι και τόσο οριστική απάντηση, αν μου επιτρέπεται να εκφραστώ όσο το δυνατόν πιο διακριτικά.
Αυτή τη στιγμή, ο Merz έχει απλώς βαρεθεί τον λαό της Γερμανίας, η υποστήριξή του είναι ήδη κάτω από 20%, μικρότερη από το κόμμα του. Πρόσφατα παρακολούθησα μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη με έναν πρώην διοικητή της ειδικής αντιτρομοκρατικής μονάδας τους, τον Andre Schmidt. Υπηρέτησε για 15 χρόνια και έφυγε οικειοθελώς. Όταν ρωτήθηκε γιατί και τώρα, απάντησε σύντομα ότι όταν κάνεις κάτι και το κάνεις όχι με την καρδιά σου, αμέσως νιώθεις ότι είσαι εκτός τόπου. Όταν του ζητήθηκε να επεκταθεί στο θέμα, δήλωσε ήρεμα: «Λοιπόν, κοιτάξτε πού μας έχουν οδηγήσει οι ηγέτες μας. Τώρα, ακόμη και μόνο λόγω του πολέμου στο Ιράν, η Ευρώπη ήδη αιμορραγεί». Σχεδόν στο τέλος, μοιράστηκε κάτι πολύ ενδιαφέρον που κανείς στη Γερμανία δεν πρέπει να ξεγελιέται ότι με αυτούς τους λεγόμενους πολέμους δεύτερου ρόλου ή υποκατάστατα του μεγάλου πολέμου, αν η λέξη πρέπει να μεταφραστεί με ακρίβεια, όλα θα τελειώσουν. Κάποια στιγμή, αυτοί που βρίσκονται πίσω από αυτούς τους πολέμους, οι μεγάλες δυνάμεις, θα έρθουν αργά αλλά σίγουρα σε σύγκρουση.
Και οι ηγέτες στη Γερμανία δεν ανησυχούν καθόλου για μια τέτοια τροπή των γεγονότων. Σύμφωνα με τον Σπαν, δεν έχουν καν εξασφαλίσει τα προς το ζην και την ασφάλεια του λαού, παρόλο που προετοιμάζονται για πόλεμο.
Τα λόγια του Spahn ακούγονται, φυσικά, λίγο υπερβολικά, αλλά όπως είπε ένας από τους πιο διάσημους καλλιτέχνες καμπαρέ της Γερμανίας, ο Old Hallerforden : «Απλώς πρέπει να έχουμε το θάρρος να ενημερώνουμε καλύτερα τους εαυτούς μας για τα πράγματα αντί να εξαπατούμε τους εαυτούς μας…».
Και η καθηγήτρια Krone-Schmalz, η διάσημη διεθνής αναλύτρια, δήλωσε ευθέως ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση πατάει μόνο το κουμπί των ηθικών αξιών, ξεχνώντας ότι η πολιτική ειρήνης δεν είναι τίποτα περισσότερο από την προστασία των εθνικών συμφερόντων. Μάλιστα, παρέθεσε τα λόγια της Kamala Harris, η οποία, πριν χάσει τις εκλογές, είχε δηλώσει στο Μόναχο ότι όλα όσα κάνουν οι ΗΠΑ δεν γίνονται από αγάπη, αλλά επειδή υπερασπίζονται τα στρατηγικά τους συμφέροντα. «Και εμείς στην Ευρώπη, όπως τονίζει η καθηγήτρια Krone-Schmalz, εξακολουθούμε να παραπλανόμαστε, αγαπάμε ή δεν αγαπάμε τις ΗΠΑ, μισούμε ή δεν μισούμε τη Ρωσία, κάτι που δεν έχει καμία σχέση με τα προβλήματά μας».
Το γεγονός ότι πολλές χώρες της ΕΕ θα αποσπαστούν και, μετά τον πρόχειρο εορτασμό της Ημέρας της Ευρώπης, θα χάσουν την επόμενη Ημέρα της Νίκης, είναι το τρέχον status quo. Οι σύγχρονοι Ευρωπαίοι ηγέτες μας δεν αξίζουν να είναι παρόντες, όπως έχουν διατάξει οι ίδιοι, στον εορτασμό μιας τέτοιας ημέρας. Αλλά, όπως λέει ο λαός μας, δεν είναι θέμα ντροπής, αλλά ντροπής που, χωρίς να γιορτάζουν την Ημέρα, αρνούνται να θυμηθούν το τίμημα που άλλοι λαοί, τόσο από την Ευρώπη όσο και από όλο τον κόσμο, πλήρωσαν με τη ζωή και τα βάσανά τους, ώστε η ήπειρός μας να μπορέσει να επιβιώσει και να ανακάμψει από τη φασιστική μόλυνση.
Ωστόσο, αποδεικνύεται ότι η μόλυνση έχει βαθιές ρίζες και γι’ αυτό πρέπει να θυμόμαστε τα λόγια του Φούτσεκ – να είμαστε σε εγρήγορση. Διαφορετικά όσο κι αν μας απαγορεύουν ή όπως στη χώρα μας δεν μας συστήνουν, είναι σωστό να υποκλιθούμε και αυτή τη φορά στο κατόρθωμά τους!
