Η αποτίμηση της συνολικής ελληνικής στρατιωτικής βοήθειας, η οποία περιλαμβάνει και μεταβιβάσεις μέσω ενδιάμεσων χωρών, κυμαίνεται – σύμφωνα με την ίδια ανάλυση – μεταξύ 350 και 450 εκατ. ευρώ.
Φαίνεται πως η εμμονική προσήλωση της κυβέρνησης Μητσοτάκη στην νατοϊκή γραμμή της «σωστής πλευρας της Ιστορίας» δεν βλάπτει απλώς τις ιστορικές μας σχέσεις με τη Μόσχα, αλλά έχει κοστίσει και… πολύ ακριβά στις τσέπες των Ελλήνων φορολογουμένων.
Το ζήτημα είναι ποιος και πώς θα λογοδοτήσει για αυτό το διαρκές διπλωματικό και γεωστρατηγικό έγκλημα, το οποίο ξεκίνησε το 2022 και συνεχίζει μέχρις σήμερα…
4 χρόνια υποτέλειας στη στρατηγική του ΝΑΤΟ, 4 χρόνια στήριξης στο καθεστώς Zelensky
Η ελληνική στρατιωτική συνδρομή προς την Ουκρανία, σε διάστημα τεσσάρων ετών, εξελίχθηκε από την επείγουσα αποστολή όπλων και πυρομαχικών από τα υφιστάμενα αποθέματα των Ενόπλων Δυνάμεων στην παροχή τεθωρακισμένων οχημάτων, συστημάτων πυροβολικού και αντιαεροπορικής άμυνας, στην εκπαίδευση Ουκρανών στρατιωτικών, καθώς και στην ανάπτυξη της στρατιωτικοτεχνικής συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών.
Ήδη από τις πρώτες ημέρες του πολέμου, η Αθήνα απέστειλε οπλισμό στην Ουκρανία, ενώ το φθινόπωρο του 2022 ξεκίνησε η παράδοση τεθωρακισμένων οχημάτων μάχης BMP-1, στο πλαίσιο συμφωνίας με τη Γερμανία για την αντικατάστασή τους από γερμανικά οχήματα μάχης πεζικού Marder.
Τα επόμενα χρόνια, σημαντικό ρόλο στη στρατιωτική υποστήριξη διαδραμάτισαν το πυροβολικό και τα πυρομαχικά, μέρος των οποίων διατέθηκε μέσω μηχανισμών στους οποίους συμμετείχαν οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Γερμανία και η Τσεχία.
Σύμφωνα με το Ukraine Support Tracker του Ινστιτούτου του Κιέλου για την Παγκόσμια Οικονομία, από τις 24 Ιανουαρίου 2022 έως τις 30 Ιουνίου 2026 η Ελλάδα διέθεσε άμεσα 169 εκατ. ευρώ σε διμερή βοήθεια προς την Ουκρανία, ποσό που αντιστοιχεί στο 0,093% του ελληνικού ΑΕΠ.
Η έναρξη της στρατιωτικής βοήθειας
Η απόφαση για την παροχή οπλισμού στην Ουκρανία ελήφθη από την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη κατά τις πρώτες ημέρες του ξεσπάσματος του πολέμου τον Φεφρουάριο του 2022.
Στις 27 Φεβρουαρίου 2022, η Ελλάδα ανακοίνωσε την αποστολή στρατιωτικού υλικού με δύο μεταγωγικά αεροσκάφη C-130.
Η κίνηση αυτή αποτέλεσε μια μάλλον ασυνήθιστη επιλογή για την Αθήνα.
Μέχρι το 2022, η Ελλάδα απέφευγε να προμηθεύει με όπλα εμπλεκόμενα μέρη σε ένοπλες συγκρούσεις.
Ως εκ τούτου, η απόφαση για άμεση στρατιωτική στήριξη της Ουκρανίας σηματοδότησε σημαντική αλλαγή στην έως τότε πρακτική της χώρας.
Η πρώτη παρτίδα αποτελούνταν κυρίως από σοβιετικής προέλευσης οπλικά συστήματα που βρίσκονταν στις ελληνικές αποθήκες και μπορούσαν να αξιοποιηθούν από τον ουκρανικό στρατό χωρίς εκτεταμένη επανεκπαίδευση.
Σύμφωνα με την καταγραφή του Oryx, από τον Φεβρουάριο του 2022 η Ελλάδα έχει μεταφέρει στην Ουκρανία 20.000 τυφέκια εφόδου Καλάσνικοφ, 815 αντιαρματικούς εκτοξευτές μίας χρήσης RPG-18, καθώς και απροσδιόριστο αριθμό ρουκετοβόλων των 122 χιλιοστών.
Ρωσικά Kalashnikov… από την Ελλάδα στην Ουκρανία
Παράλληλα, παραδόθηκαν και πυρομαχικά φορητού οπλισμού.
Ένα μέρος αυτού του οπλοστασίου είχε ιδιαίτερο ιστορικό υπόβαθρο: τα τυφέκια Καλάσνικοφ προέρχονταν από αποθέματα που είχαν κατασχεθεί στο παρελθόν από τις ελληνικές αρχές.
Η ίδια η σύνθεση της πρώτης βοήθειας ανέδειξε μια πρακτική προσέγγιση: μεταφέρθηκε ο εξοπλισμός που ήταν άμεσα διαθέσιμος και συμβάδιζε με τα οπλικά πρότυπα του ουκρανικού στρατού.
Το ζήτημα των τεθωρακισμένων οχημάτων αποδείχθηκε πιο σύνθετο.
Η Ελλάδα διέθετε ακόμη σημαντικό αριθμό οχημάτων μάχης πεζικού BMP-1A1 Ost — πρώην οχήματα του στρατού της Ανατολικής Γερμανίας, τα οποία μετά την ενοποίηση της Γερμανίας πέρασαν στη Bundeswehr και τη δεκαετία του 1990 μεταβιβάστηκαν στην Ελλάδα.
Συνολικά, η Αθήνα είχε παραλάβει περίπου 500 τέτοια BMP, αν και μέρος τους στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο Ιράκ και την Αίγυπτο.
Για την Ουκρανία, τα συγκεκριμένα οχήματα παρουσίαζαν ενδιαφέρον λόγω της οικείας σχεδίασής τους και της δυνατότητας ταχείας ένταξής τους σε επιχειρησιακή χρήση.
Η Αθήνα, ωστόσο, δεν επιθυμούσε να προχωρήσει στην παράδοση των BMP χωρίς προηγουμένως να εξασφαλίσει αντικατάστασή τους.
Η λύση βρέθηκε μέσω του γερμανικού προγράμματος ανταλλαγής Ringtausch, βάσει του οποίου χώρες παρέδιδαν στην Ουκρανία εξοπλισμό σοβιετικής προέλευσης και σε αντάλλαγμα λάμβαναν δυτικά οπλικά συστήματα από τη Γερμανία.
Η περίπτωση των BMP-1 και η «τριγωνική» συμφωνία με τους Γερμανούς
Στα τέλη Μαΐου 2022, ο Γερμανός, τότε, καγκελάριος Olaf Scholz ανακοίνωσε συμφωνία σύμφωνα με την οποία η Ελλάδα θα παρέδιδε τα BMP-1 στην Ουκρανία και η Γερμανία θα τα αντικαθιστούσε με οχήματα μάχης πεζικού Marder.
Αρχικά, η ακριβής έκταση της παράδοσης παρέμενε ασαφής.
Τον Ιούνιο, ο Κυριάκος Μητσοτάκης έκανε λόγο για 20-30 BMP-1, αν και ελληνικές πηγές είχαν αναφέρει νωρίτερα το ενδεχόμενο μεταβίβασης πολύ μεγαλύτερου αριθμού οχημάτων.
Οι τελικές παράμετροι της ανταλλαγής συμφωνήθηκαν τον Σεπτέμβριο.
Η Ελλάδα θα παρέδιδε 40 BMP-1A1 στην Ουκρανία, λαμβάνοντας από τη Γερμανία 40 οχήματα μάχης πεζικού Marder 1A3.
Το σχέδιο προέβλεπε τον συγχρονισμό των παραδόσεων: η ελληνική πλευρά θα παρέδιδε τα δικά της οχήματα καθώς θα έφθαναν τα γερμανικά ομόλογά τους.
Η επισφράγιση της ουκρανικής εμμονής και οι ένοχες επισκέψεις στο Κίεβο
Τα πρώτα Marder έφτασαν στην Ελλάδα στις 17 Οκτωβρίου 2022, ενώ στις 19 Οκτωβρίου ο Ουκρανός υπουργός Εξωτερικών Dmitro Kuleba ανακοίνωσε ότι είχε ξεκινήσει η μεταφορά των ελληνικών BMP-1.
Σύμφωνα με το Oryx, και τα 40 οχήματα περιλαμβάνονται στις επιβεβαιωμένες ελληνικές παραδόσεις προς την Ουκρανία.
Τα ελληνικά BMP-1 διέθεταν ορισμένες διαφοροποιήσεις σε σχέση με τα αρχικά σοβιετικά μοντέλα.
Μετά τη μεταφορά τους από τα αποθέματα της Ανατολικής Γερμανίας, εκσυγχρονίστηκαν σύμφωνα με δυτικές απαιτήσεις και έλαβαν την ονομασία BMP-1A1 Ost.
Σε ορισμένα οχήματα που βρίσκονταν στην Ελλάδα, ο βασικός οπλισμός αντικαταστάθηκε ή ενισχύθηκε με βαριά πολυβόλα M2 Browning, ενώ κάποια BMP-1 μετατράπηκαν ώστε να φέρουν δίδυμα αντιαεροπορικά πυροβόλα ZU-23-2 των 23 χιλιοστών.
Η μεταφορά των τεθωρακισμένων πραγματοποιήθηκε παράλληλα με την εντατικοποίηση των πολιτικών επαφών μεταξύ Αθήνας και Κιέβου.
Τον Οκτώβριο του 2022, η Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας Κατερίνα Σακελλαροπούλου και ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Νίκος Παναγιωτόπουλος επισκέφθηκαν την Ουκρανία.
Μέχρι εκείνη τη στιγμή, η παράδοση των BMP-1 είχε περάσει από το στάδιο των διαπραγματεύσεων στην πρακτική εφαρμογή, ενώ η στρατιωτική υποστήριξη προς την Ουκρανία είχε πλέον εξελιχθεί σε σταθερό στοιχείο των διμερών σχέσεων Ελλάδας και Ουκρανίας.
Πυροβολικό και πυρομαχικά
Μετά τις πρώτες παραδόσεις του 2022, τα πυρομαχικά αποτέλεσαν έναν από τους βασικούς άξονες της ελληνικής στρατιωτικής υποστήριξης προς την Ουκρανία.
Τα ελληνικά οπλοστάσια διέθεταν σημαντικά αποθέματα βλημάτων διαφόρων διαμετρημάτων, ιδίως για συστήματα που, όπως λένε οι Ουκρανοί, σταδιακά έχαναν τη σημασία τους για τις ίδιες τις Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας, παρέμεναν όμως ιδιαίτερα χρήσιμα για τον ουκρανικό στρατό.
Σε αντίθεση με την περίπτωση των BMP-1, σημαντικό μέρος αυτών των παραδόσεων δεν πραγματοποιήθηκε απευθείας, αλλά μέσω ενδιάμεσων χωρών — κυρίως των Ηνωμένων Πολιτειών και της Τσεχίας.
Τον Νοέμβριο του 2023 έγινε γνωστό ότι βρίσκονταν σε εξέλιξη διαπραγματεύσεις μεταξύ Αθήνας και Ουάσινγκτον για την πώληση 75.000 βλημάτων πυροβολικού από ελληνικά αποθέματα στις Ηνωμένες Πολιτείες, με τελικό προορισμό την Ουκρανία.
Η συμφωνία αφορούσε 50.000 βλήματα των 105 χιλιοστών, 20.000 βλήματα των 155 χιλιοστών και 5.000 βλήματα των 203 χιλιοστών, συνολικής αξίας περίπου 47 εκατ. δολαρίων.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσίαζαν τα βλήματα των 203 χιλιοστών — ένα διαμέτρημα που είχε σχεδόν εγκαταλειφθεί από τους περισσότερους στρατούς του ΝΑΤΟ, αλλά εξακολουθούσε να έχει επιχειρησιακή αξία για τα ουκρανικά αυτοκινούμενα πυροβόλα 2S7 «Pion» και τα M110 που είχαν παραχωρηθεί από δυτικούς εταίρους.
Το 2024, η Τσεχία εξελίχθηκε στον βασικό ενδιάμεσο μηχανισμό για την προμήθεια ελληνικών πυρομαχικών προς την Ουκρανία.
Τον Μάρτιο, η εφημερίδα «Καθημερινή» μετέδωσε ότι προετοιμαζόταν συμφωνία βάσει της οποίας η Πράγα θα αγόραζε ελληνικό στρατιωτικό υλικό με σκοπό την περαιτέρω μεταφορά του στην Ουκρανία.
Ο κατάλογος που είχε προτείνει η Αθήνα ήταν ιδιαίτερα εκτεταμένος: 2.000 αεροπορικοί πύραυλοι Zuni των 5 ιντσών, 180 ρουκέτες των 2,75 ιντσών, 90.000 βλήματα των 90 χιλιοστών και 4 εκατομμύρια φυσίγγια φορητού οπλισμού.
Η αξία της πώλησης του συγκεκριμένου πακέτου στρατιωτικού υλικού στην Τσεχία εκτιμήθηκε περίπου στα 150 εκατ. ευρώ.
Στο ίδιο πλαίσιο εντάχθηκε και το πυροβολικό.
Η Ελλάδα προσέφερε 70 ρυμουλκούμενα οβιδοβόλα M114A1 των 155 χιλιοστών, τα οποία δεν θεωρούνταν πλέον απαραίτητα για τις επιχειρησιακές ανάγκες των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων.
Η μεταφορά αυτοκινούμενων M114 στο καθεστώς Zelensky μέσω Τσεχίας
Το M114 αποτελεί αμερικανικό σύστημα που χρονολογείται από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ωστόσο το διαμέτρημα των 155 χιλιοστών — κοινό στις δυνάμεις του ΝΑΤΟ — το καθιστούσε αξιοποιήσιμο από την Ουκρανία, η οποία αντιμετώπιζε έντονη ανάγκη για ενίσχυση του πυροβολικού της.
Σύμφωνα με ελληνικά δημοσιεύματα, επρόκειτο για τη δεύτερη παρτίδα τέτοιων οβιδοβόλων που προορίζονταν για πώληση στην Τσεχία και στη συνέχεια για μεταφορά στην ουκρανική πλευρά.
Μια ακόμη μεγαλύτερη υπόθεση αναπτύχθηκε γύρω από το βαρύ πυροβολικό των 203 χιλιοστών.
Τον Σεπτέμβριο του 2025, ελληνικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν ότι προετοιμαζόταν η πώληση 60 αυτοκινούμενων οβιδοβόλων M110A2 στην Τσεχία.
Μαζί με αυτά προσφερόταν και ένα ιδιαίτερα μεγάλο απόθεμα πυρομαχικών: 50.000 εκρηκτικά βλήματα M106, 40.000 ενεργού-αντιδραστικού τύπου M650 HERA, 30.000 βλήματα διασποράς M404 ICM και ακόμη 30.000 βλήματα M509A1 DPICM.
Συνολικά, το απόθεμα ανερχόταν σε 150.000 βλήματα των 203 χιλιοστών.
Η ελάχιστη αξία των ίδιων των M110A2 εκτιμήθηκε στα 31,2 εκατ. ευρώ, ενώ το συνολικό πακέτο οπλικών συστημάτων και πυρομαχικών υπολογίστηκε περίπου στα 199,4 εκατ. ευρώ.
Η συγκεκριμένη κατηγορία υλικού προερχόταν κυρίως από εξοπλισμό που η ελληνική στρατιωτική ηγεσία είχε χαρακτηρίσει ως μη απαραίτητο για τις τρέχουσες επιχειρησιακές ανάγκες. Για την Αθήνα, η πώληση επέτρεπε αφενός την αποδέσμευση αποθηκευτικών χώρων από παλαιότερα συστήματα και αφετέρου τη διάθεση των εσόδων για την αγορά νέου εξοπλισμού.
Για την Ουκρανία, ωστόσο, τα πυρομαχικά των 203 χιλιοστών είχαν εντελώς διαφορετική αξία: η παραγωγή τους στις χώρες του ΝΑΤΟ είχε ουσιαστικά σταματήσει, ενώ ο ουκρανικός στρατός εξακολουθούσε να χρησιμοποιεί πυροβολικά συστήματα αυτού του διαμετρήματος.
Τα δημοσιεύματα για την προγραμματιζόμενη πώληση δεν επέτρεπαν αρχικά να εξαχθεί το συμπέρασμα ότι το συγκεκριμένο πυροβολικό είχε πράγματι αποχωρήσει από την Ελλάδα.
Η εικόνα ξεκαθάρισε από τα στοιχεία που υπέβαλε η Αθήνα στο Μητρώο Συμβατικών Όπλων των Ηνωμένων Εθνών (UNROCA) για το 2025.
Tα ελληνικά οβιδοβόλα στην Ουκρανία
Η Ελλάδα δήλωσε επισήμως την εξαγωγή προς την Τσεχία 66 αυτοκινούμενων οβιδοβόλων M110A2 των 203 χιλιοστών, 68 ρυμουλκούμενων M114 των 155 χιλιοστών και 56 ρυμουλκούμενων M101 των 105 χιλιοστών.
Έτσι, η πραγματική έκταση των εξαγωγών πυροβολικού αποδείχθηκε ακόμη μεγαλύτερη από τα αρχικά σχέδια που αφορούσαν μόνο τα M110A2 και τα M114.
Ωστόσο, τα στοιχεία του UNROCA καταγράφουν την Τσεχία ως χώρα παραλήπτη του ελληνικού οπλισμού και όχι την Ουκρανία.
Οι προηγούμενες ελληνοτσεχικές συμφωνίες και οι πρακτικές μεταβίβασης στρατιωτικού υλικού καθιστούν πιθανό ότι τουλάχιστον μέρος αυτού του εξοπλισμού προοριζόταν για την Ουκρανία, όμως χωρίς ξεχωριστή επιβεβαίωση θα ήταν πρόωρο να θεωρηθεί ότι και τα 66 M110A2, τα 68 M114 και τα 56 M101 έχουν ήδη παραδοθεί στις ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις.
Η αξιοποίηση του τσεχικού διαύλου, καθώς και άλλων σχημάτων μέσω τρίτων χωρών, αποτελεί έναν από τους βασικούς λόγους για τους οποίους οι δημόσιες εκτιμήσεις σχετικά με το συνολικό μέγεθος της ελληνικής στρατιωτικής συνεισφοράς προς την Ουκρανία παρουσιάζουν σημαντικές αποκλίσεις.
Αντιαεροπορική άμυνα
Η αντιαεροπορική άμυνα αποτέλεσε ένα από τα πιο σύνθετα ζητήματα στη στρατιωτική συνεργασία μεταξύ Αθήνας και Κιέβου.
Η Ουκρανία έχει επανειλημμένα απευθύνει αιτήματα προς την Ελλάδα, ως χώρα που διαθέτει ένα ιδιαίτερα διαφοροποιημένο οπλοστάσιο αντιαεροπορικών συστημάτων — από συγκροτήματα σοβιετικής και ρωσικής προέλευσης έως τα αμερικανικά Patriot.
Ωστόσο, οι δυνατότητες της Ελλάδας συνδέονταν άμεσα με τις δικές της ανάγκες αεράμυνας.
Για τον λόγο αυτό, οι διαπραγματεύσεις για διαφορετικά συστήματα ακολούθησαν διαφορετική πορεία και είχαν διαφορετικά αποτελέσματα.
Το ελληνικό σύστημα S-300PMU-1 συγκέντρωσε από την αρχή το μεγαλύτερο ενδιαφέρον.
Τα συγκεκριμένα συγκροτήματα είχαν αρχικά προοριστεί για την Κύπρο, όμως, μετά την έντονη ελληνοτουρκική αντιπαράθεση στα τέλη της δεκαετίας του 1990, εγκαταστάθηκαν στην Κρήτη και στη συνέχεια πέρασαν υπό ελληνικό έλεγχο.
Μετά την έναρξη του πολέμου ευρείας κλίμακας, το ενδεχόμενο μεταφοράς τους στην Ουκρανία συζητήθηκε επανειλημμένα.
Τον Σεπτέμβριο του 2022, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης δήλωσε δημόσια ότι η Αθήνα δεν προτίθεται να αποστείλει τα S-300 στην Ουκρανία, υπογραμμίζοντας ότι η στρατιωτική στήριξη προς το Κίεβο δεν θα γινόταν εις βάρος των αμυντικών δυνατοτήτων της Ελλάδας.
Με την πάροδο του χρόνου, η θέση αυτή έγινε σε κάποιο βαθμό πιο ευέλικτη, όμως η βασική προϋπόθεση παρέμεινε αμετάβλητη: τα S-300 θα μπορούσαν να αποχωρήσουν από την Ελλάδα μόνο εφόσον προηγουμένως εξασφαλιζόταν σύγχρονο δυτικό σύστημα αντικατάστασης.
Μεταξύ S-300 και Patriot
Ο ελληνικός Τύπος ανέφερε τα Patriot ως πιθανή λύση.
Ωστόσο, η πρακτική εφαρμογή ενός τέτοιου σχεδίου δεν προχώρησε και τα S-300 παρέμειναν στις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις.
Μια διαφορετική προσέγγιση αφορούσε συστήματα των οποίων η επιχειρησιακή αξία για την Ελλάδα μειωνόταν σταδιακά.
Στα τέλη Δεκεμβρίου 2024 έγινε γνωστή η απόφαση για μεταφορά 24 πυραύλων RIM-7 Sea Sparrow από τα αποθέματα του Πολεμικού Ναυτικού και της Πολεμικής Αεροπορίας προς την Ουκρανία.
Οι συγκεκριμένοι πύραυλοι είχαν ηλικία περίπου σαράντα ετών και η Αθήνα δεν τους θεωρούσε πλέον απαραίτητους για τις δικές της επιχειρησιακές ανάγκες. Παρέμεναν όμως χρήσιμοι για την Ουκρανία, καθώς οι ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις είχαν προσαρμόσει επίγεια συστήματα Buk ώστε να χρησιμοποιούν δυτικούς πυραύλους Sea Sparrow, στο πλαίσιο προγράμματος που έγινε γνωστό ως FrankenSAM.
H προμήθεια του Κιέβου με Crotale
Η ελληνική βοήθεια περιλάμβανε επίσης πυραύλους για τα γαλλικής προέλευσης αντιαεροπορικά συστήματα μικρού βεληνεκούς Crotale.
Τον Απρίλιο του 2026, η «Καθημερινή» μετέδωσε ότι η Ελλάδα είχε ήδη μεταφέρει στην Ουκρανία πυραύλους Crotale, καθώς και άλλα πυρομαχικά για συστήματα αεράμυνας.
Ο ακριβής αριθμός των συγκεκριμένων πυραύλων δεν έχει δημοσιοποιηθεί.
Το 2026, αντικείμενο διαπραγματεύσεων αποτέλεσε η πιθανή προμήθεια πυραύλων Patriot.
Σύμφωνα με την «Καθημερινή», η Ουκρανία ζήτησε έως και 200 πυραύλους PAC-2 από την Ελλάδα, μέρος των οποίων βρισκόταν σε υπηρεσία στην Πολεμική Αεροπορία επί περίπου 23 χρόνια.
Μία ανάσα πριν το μοιραίο ατόπημα για τα Patriot….
Προηγουμένως, οι σύμμαχοι είχαν εξετάσει το ενδεχόμενο μεταφοράς μίας ή περισσότερων από τις έξι ελληνικές πυροβολαρχίες Patriot στην Ουκρανία, όμως η Αθήνα απέρριψε αυτή την επιλογή.
Η νέα πρόταση δεν αφορούσε πλέον τα ίδια τα συστήματα, αλλά μέρος των αποθεμάτων πυραύλων, προβλέποντας ένα σχήμα μέσω ενδιάμεσης χώρας: η Ελλάδα θα μπορούσε να πωλήσει πυραύλους PAC-2 στη Νορβηγία, με τελικό προορισμό την Ουκρανία.
Έως τον Σεπτέμβριο του 2026, η Αθήνα δεν είχε συμφωνήσει ούτε στη μεταφορά των πυροβολαρχιών Patriot ούτε στην παράδοση των ζητούμενων πυραύλων, επικαλούμενη την ανάγκη διατήρησης επαρκών δυνατοτήτων της ελληνικής αντιαεροπορικής άμυνας.
Παράλληλα, η Ελλάδα συζητούσε την επιστροφή της πυροβολαρχίας Patriot που είχε αναπτυχθεί στη Σαουδική Αραβία από το 2021.
Ωστόσο, η πιθανή απόσυρσή της από τη χώρα αυτή δεν συνεπαγόταν αυτόματα τη μεταφορά του συστήματος στην Ουκρανία.
Η ελληνική εμμονή, η εκπαίδευση σε F-16 και οι αμφιταλαντεύσεις της κυβέρνησης…
Κατά την περίοδο 2022-2026, η Ελλάδα εξελίχθηκε σε έναν σταθερό και προδήλως εμμονικό… δωρητή στρατιωτικής βοήθειας προς την Ουκρανία.
Η ελληνική υποστήριξη μεταβλήθηκε από την επείγουσα αποστολή φορητού οπλισμού, αντιαρματικών όπλων και πυρομαχικών κατά τις πρώτες ημέρες του πολέμου, στην παροχή 40 τεθωρακισμένων οχημάτων μάχης BMP-1, συστημάτων πυροβολικού, σημαντικών ποσοτήτων πυρομαχικών και πυραύλων αντιαεροπορικής άμυνας.
Χαρακτηριστικό στοιχείο του ελληνικού μοντέλου υποστήριξης αποτέλεσε η εκτεταμένη αξιοποίηση πολυμερών σχημάτων συνεργασίας: η ανταλλαγή των BMP-1 με γερμανικά Marder, η προμήθεια αμερικανικών πυρομαχικών και η πώληση πυροβολικού και πυρομαχικών μέσω της Τσεχίας με τελικό σκοπό τη χρήση τους από την Ουκρανία.
Παράλληλα, η Αθήνα διαχώρισε με σαφήνεια τα οπλικά συστήματα που μπορούσαν να αποδεσμευτούν από τα αποθέματά της από εκείνα που θεωρούσε απαραίτητα για τη δική της αμυντική ικανότητα.
Η προσέγγιση αυτή εξηγεί την άρνηση μεταφοράς των συστημάτων S-300 και Patriot, καθώς και τη συγκρατημένη στάση σχετικά με τα μαχητικά Mirage 2000-5.
Ξεχωριστός τομέας συνεργασίας αποτέλεσε η εκπαίδευση του ουκρανικού στρατιωτικού προσωπικού, ιδίως πιλότων και τεχνικών για τα μαχητικά αεροσκάφη F-16.
Κατά την περίοδο 2025-2026, η φύση των διμερών σχέσεων άρχισε να μεταβάλλεται.
Οι διαπραγματεύσεις για την από κοινού παραγωγή ναυτικών μη επανδρωμένων συστημάτων έδειξαν μια σταδιακή μετάβαση από την απλή μεταφορά οπλικών συστημάτων από αποθήκες σε μια πιο σύνθετη μορφή συνεργασίας μεταξύ των αμυντικών βιομηχανιών, με αξιοποίηση της ουκρανικής πολεμικής εμπειρίας σε κοινά προγράμματα.
