Γράφει ο
ΣΤΑΘΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ
Για μιαν ακόμα φορά μας πιάσανε με τα σώβρακα.
Βεβαίως διαφορετικά σώβρακα την κάθε φορά.
Την μια εμπριμέ, την άλλη με πουά, και στις πιο συναισθηματικές μας στιγμές με καρδούλες.
Όπου στο τέλος θα μας πιάσουν χωρίς σώβρακα.
Πόσα σώβρακα να έχει ένας άνθρωπος; Μια κυβέρνηση; Ένα ΕΛΙΑΜΕΠ; Ένας Γεραπετρίτης; Πενήντα; Εκατό; Κάποια στιγμή εξαντλούνται τα αποθέματα.
Έως τώρα το Σταίητ Ντιπάρτμεντ δεν αναγνώριζε το «Τουρκολυβικό Μνημόνιο» ρητά και κατηγορηματικά.
Τώρα το Σταίητ Ντιπάρτμεντ «αποφεύγει να καταδικάσει το Τουρκολυβικό Μνημόνιο. Και παροτρύνει σε διαπραγματεύσεις».
Ακριβώς αυτό που θέλει δηλαδή η Τουρκία.
Ευτυχώς που ο Ρούμπιο στην Πνύκα μάς είπε ωραία λόγια! Ίσως θα έπρεπε να διεκδικήσουμε την αναβίωση της «Αμερικάνικης Βοήθειας», άλλων εποχών ζητώντας να μας στείλουν μια παρτίδα σώβρακα για το Υπουργείο Εξωτερικών και το Πρωθυπουργικό Γραφείο.
Ευτυχώς που υπάρχει και η Ευρωπαϊκή Ένωση ήτις καταδικάζει ομόφωνα το τρισκατάρατο Μνημόνιο, διότι δεν πρόκειται να κουνήσει το δαχτυλάκι της. Όπως άλλωστε έκανε στα Ίμια ή στην Κάσο.
Κι όταν λέμε Ένωση εννοούμε τη Γερμανία που είναι ποπός και βρακί με την Τουρκία, την Ιταλία που αλωνίζει στην Λιβύη (μαζί με την Τουρκία), τη Γαλλία που πουλάει όπλα και στην Ελλάδα και στην Τουρκία, καθώς και την Ισπανία που έχει συμβόλαια δισεκατομμυρίων με την Τουρκία.
Πέλαγος τα σώβρακα.
Και κορυφαία η Κάγια, «τρίτες χώρες» η Ελλάδα και η Κύπρος. Προφανώς κάποιο ουκρανικό ντρόουν έχει σκάσει μέσα στο μυαλό της – δεν εξηγείται αλλιώς τέτοια αποκολοκύνθωση διαρκείας.
Εξηγείται όμως η αποκολοκύνθωση Γεραπετρίτη-Μητσοτάκη, διότι δεν είναι αποκολοκύνθωση, είναι υποτέλεια και δουλοφροσύνη.
Και να σκεφτεί κανείς, μέρος που έρχονται, τους Έλληνες στρατιώτες που πολέμησαν κι έπεσαν στο Ελ Αλαμέϊν, πολεμώντας μαζί με την 8η Αγγλική Στρατιά τους Γερμανούς και τους Ιταλούς στη Λιβύη.
Ειρωνείες της Ιστορίας, θα μου πείτε – μπα! μαθήματα στα οποία μένουμε συνεχώς ανεξεταστέοι…
