Ευτυχώς που υπάρχουν ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης και ο Παύλος Μαρινάκης και μαθαίνουμε κι εμείς οι αδαείς λίγη Ιστορία. Γιατί τόσα χρόνια διαβάζαμε βιβλία, ακούγαμε ιστορικούς, μαθαίναμε για τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τη ναζιστική θηριωδία, την Εθνική Αντίσταση και την ήττα του Χίτλερ, αλλά προφανώς δεν είχαμε καταλάβει τίποτα. Χρειάστηκε να εμφανιστούν δύο φωτεινοί παντογνώστες της Νέας Δημοκρατίας για να μας εξηγήσουν ότι όλα αυτά είναι πολύ απλά. Δύο άκρα, μία ζυγαριά και καθαρίσαμε.
*** Ο Κυρανάκης ρωτήθηκε τις προάλλες για τον Κασιδιάρη και αποφάσισε να επιτεθεί στο ΚΚΕ. Λογικό. Όταν σε ρωτούν για έναν καταδικασμένο νεοναζί, τι πιο φυσιολογικό από το να αρχίσεις να καταγγέλλεις τους κομμουνιστές; Άλλωστε, κάπως πρέπει να χωρέσουν όλοι στην ίδια ζυγαριά. Κι αν δεν χωρούν, τόσο το χειρότερο για την Ιστορία.
*** Και ήρθε χθες ο Παύλος Μαρινάκης να βάλει τα πράγματα στη θέση τους. «Δεν έχει καμία διαφορά» ο νοσταλγός του Χίτλερ από τον νοσταλγό του Στάλιν, μας εξήγησε. Και για να μην υπάρχουν αμφιβολίες, πρόσθεσε ότι «αυτά τα έχει λύσει η Ιστορία». Μάλιστα. Έκλεισε το ζήτημα. Μπορούν οι ιστορικοί να σταματήσουν τις έρευνες, τα πανεπιστήμια να καταργήσουν τα σχετικά μαθήματα και οι εκδοτικοί οίκοι να αποσύρουν τα βιβλία τους.
*** Βέβαια, υπάρχει μια μικρή, ασήμαντη λεπτομέρεια. Ο ναζισμός είχε στον ιδεολογικό του πυρήνα τη φυλετική ανωτερότητα και την εξόντωση ολόκληρων πληθυσμών. Ο κομμουνισμός, πάλι, γεννήθηκε με πρόταγμα την κοινωνική ισότητα και την κατάργηση της εκμετάλλευσης. Και επειδή τα εγκλήματα του σταλινισμού είναι ιστορικά καταγεγραμμένα, αυτό δεν σημαίνει ότι ο κομμουνισμός και ο ναζισμός αποτελούν ταυτόσημες ιδεολογίες. Άλλο η σύγκριση των εγκλημάτων δύο καθεστώτων και άλλο η εξίσωση του σημερινού ΚΚΕ με τους νεοναζί. Αλλά μην μπλέκουμε τώρα με τέτοιες λεπτομέρειες. Θα χαλάσουμε την ωραία «θεωρία των δύο άκρων», που τόσο βολικά επιστρατεύεται κάθε φορά που η Νέα Δημοκρατία θέλει να θυμηθεί το βαθύ αντικομμουνιστικό της παρελθόν.
*** Ούτε χρειάζεται, προφανώς, να θυμόμαστε ότι η Σοβιετική Ένωση είχε καθοριστική συμβολή στη συντριβή του ναζισμού, πληρώνοντας με περίπου 27 εκατ. νεκρούς (εκ των οποίων 15-20 εκατ. άμαχοι). Ή ότι στην Ελλάδα οι κομμουνιστές βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή της Εθνικής Αντίστασης. Αυτά είναι ψιλά γράμματα. Και όταν τα αναφέρεις, σύμφωνα με τον Μαρινάκη, περίπου «καπηλεύεσαι» τους αγωνιστές της Αντίστασης. Ενώ όταν τους αφαιρείς την πολιτική τους ταυτότητα για να μη χαλάσει το αφήγημά σου, προφανώς αποκαθιστάς την ιστορική αλήθεια.
*** Το καλύτερο, πάντως, το φύλαγε για τη συνέχεια. «Επί των δικών μας ημερών νομιμοποιήθηκε το ΚΚΕ», είπε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος. Να θυμίσουμε μόνο ότι η νομιμοποίηση του ΚΚΕ έγινε το 1974, από την κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας του Κωνσταντίνου Καραμανλή, στο πλαίσιο της αποκατάστασης της δημοκρατίας μετά τη χούντα. Δεν ήταν προσωπική χάρη προς τους κομμουνιστές, αλλά μια ιστορική πράξη δημοκρατικής ομαλότητας.
*** Υπάρχει, όμως, και κάτι ακόμη που ξέχασε να μας πει ο κατά τα άλλα λαλίστατος κυβερνητικός εκπρόσωπος. Ότι τον Αύγουστο του 1982, όταν η κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου έφερε στη Βουλή το νομοσχέδιο για την αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης, η Νέα Δημοκρατία, υπό τον Ευάγγελο Αβέρωφ, το υπερψήφισε; Όχι βέβαια. Αποχώρησε από την ψηφοφορία, αντιδρώντας στην αναγνώριση της ενιαίας Εθνικής Αντίστασης. Αυτή την Ιστορία, που κατά τον Παύλο Μαρινάκη «δεν θα την ξαναγράψουμε», μάλλον δεν τη θυμήθηκε.
*** Γιατί, βλέπετε, είναι εύκολο να επικαλείσαι τον Κωνσταντίνο Καραμανλή του 1974 και τη νομιμοποίηση του ΚΚΕ. Λίγο δυσκολότερο να θυμάσαι τον Ευάγγελο Αβέρωφ του 1982 και τη στάση της παράταξής σου απέναντι στην αναγνώριση των αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης. Αλλά έτσι είναι η Ιστορία όταν τη χρησιμοποιείς ως κομματικό φυλλάδιο. Κρατάς τις σελίδες που σε βολεύουν και σκίζεις τις υπόλοιπες.
*** Και όλα αυτά από μια παράταξη που αυτοπροσδιορίζεται ως «κεντρώα», «φιλελεύθερη» και «ευρωπαϊκή». Τόσο κεντρώα, μάλιστα, ώστε όταν η συζήτηση φτάνει στους νεοναζί, να ανακαλύπτει ξαφνικά ως ισοδύναμο κίνδυνο τους κομμουνιστές. Τόσο φιλελεύθερη, ώστε να θεωρεί την ιστορική εξίσωση δεδομένη και τη διαφωνία περίπου άγνοια της Ιστορίας.
*** Ας κρατήσουμε, λοιπόν, το σημαντικότερο μάθημα από τη χθεσινή ενημέρωση των πολιτικών συντακτών. Η Ιστορία έχει λυθεί. Τα δύο άκρα της ζυγαριάς έχουν ισορροπήσει. Και η κυβέρνηση Μητσοτάκη μπορεί πλέον να ασχοληθεί με τα πραγματικά προβλήματα της χώρας.
Εκτός κι αν προκύψει πάλι καμιά ερώτηση για τον Κασιδιάρη. Οπότε, ξέρετε τώρα. Θα φταίει το ΚΚΕ.
Η ΝΤΑΜΑ
