ΣΤΑΘΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ
Ο χειμώνας έρχεται» – αυτό ήταν το μότο, το σλόγκαν αν θέλετε, ενός από τους Οίκους στον «Πόλεμο των Θρόνων».
Ο Οίκος αυτός δήλωνε ότι κάποια στιγμή θα έρθει ένας υπερ-χειμώνας, θανάσιμος. Ένας χειμώνας γεμάτος από παγωμένα όντα που θα μπορούσαν να αφανίσουν όλους τους Οίκους εκείνης της μυθικής εποχής.
Κάνοντας μια αλληγορική μεταφορά θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο καπιταλισμός είναι ένας «χειμώνας που έρχεται». Έρχεται συνεχώς από κρίση σε κρίση, γίνεται χρονιά με τον χρονιά χειρότερος, ώσπου κάποια φορά θα έρθει και θα τα κάνει όλα μπάχαλο μια και καλή.
Και για τους Έλληνες, και για πολλούς άλλους λαούς ο χειμώνας πολλά χρόνια τώρα έρχεται όλο και δριμύτερος.
Και το χειρότερο: όλοι αυτοί οι χειμώνες προϊονίζονται εκείνον τον ένα, τον μεγάλο χειμώνα, που όταν έρθει, δεν θα υπάρχει οδός επιστροφής ούτε οδός διαφυγής.
Η Ελλάδα ζει αλλεπάλληλους μνημονιακούς χειμώνες πολλά χρόνια τώρα. Μια κατάσταση δυσπραγίας που χειροτερεύει διαρκώς, ένας χειμώνας που δεν τον διακόπτει καμιά άνοιξη, εκτός από εκείνες που είναι ψεύτικες, γεμάτες κούφια λόγια και πονηρά έργα.
Ο φετινός χειμώνας προαλείφεται από τους πιο σκληρούς. Με το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα να άδει κουταμάρες αβάσταχτης ελαφρότητας. Με την δημαγωγία να πηγαίνει σύννεφο – σύννεφο βαρύ, γεμάτο καταιγίδες, χιόνια, χαλάζι και καταστροφή.
Τα νοικοκυριά μετράνε τις δεκάρες. Για να αντιμετωπίσουν την ακρίβεια, την θέρμανση, την κίνηση, το κόστος της στέγασης, τα χρέη κι άλλα τέτοια ανάλογα.
Ζούμε με την δεκάρα, με τα ψίχουλα ενώ τα συστημικά κόμματα καυχώνται ότι το ένα μοιράζει την φτώχεια πιο δίκαια απ’ το άλλο.
Μιλούν με θράσος, σαν να μας κάνουν τη χάρη που μας βγαίνει η ψυχή απ’ το στόμα για να τα βγάλουμε πέρα!
Αυτές τις ημέρες μιλάμε για αστρονομικές αυξήσεις (λόγου χάρη 170% αύξηση στο φυσικό αέριο) καθώς και για τα επιδόματα στο πετρέλαιο θέρμανσης ή κίνησης, χωρίς έτσι να μας μένει μυαλό για οτιδήποτε άλλο: είναι 42 ή 40 λεπτά η επιδότηση; πόσο θα κρατήσει; κι αν ανέβουν κι άλλο οι τιμές των υδρογονανθράκων;
Τα (πολλά) τελευταία χρόνια είναι τόσο βαρείς οι αλληλοδιάδοχος χειμώνες, που έχουν πια, από καιρό, μπει μέσα μας…
