ΤΟΜΕΑΣ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Αθήνα, 3 Αυγούστου 2026 | Αρ. Πρωτ.: ΤΑ2419

ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΤΟΥ ΔΗ.Κ.Ε.Α. ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟ

Ένα ιστορικό-πολιτικό κείμενο αναφοράς

Ο αθλητισμός είναι δικαίωμα του λαού, όχι χάρισμα των ισχυρών.
Είναι το σχολείο όπου μια κοινωνία μαθαίνει να αγωνίζεται τίμια, να σέβεται τον αντίπαλο, να νικά με αξιοπρέπεια και να χάνει με το κεφάλι ψηλά.
Όποιος μετατρέπει σε βούρκο συναλλαγής και ατιμωρησίας, προσβάλλει την ίδια υπόσταση του αθλητικού ιδεώδους.

 ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ

Ο ελληνικός αθλητισμός βρίσκεται σήμερα σε κρίσιμο σταυροδρόμι.
Από τη μια πλευρά, οι αθλητές και οι αθλητές μας κατακτούν διεθνείς διακρίσεις, σηκώνουν τον Εθνικό Ύμνο σε κάθε γωνιά του πλανήτη και γεμίζουν υπερηφάνεια την ελληνική κοινωνία.
Από την άλλη, ο αθλητισμός στη βάση του, ο ερασιτεχνικός, ο σχολικός, ο αθλητισμός των μικρών σωματείων, των γειτονιών και της περιφέρειας, ασφυκτιά κάτω από ένα βάρος γραφειοκρατίας, έλεγχος και κρατικής παρεμβατικότητας που δεν έχει προηγούμενο στη μεταπολιτευτική ιστορία της χώρας.

Το παρόν μανιφέστο δεν είναι ένα ακόμη πολιτικό κείμενο γεμάτο υποσχέσεις που ξεθωριάζουν μετά τις εκλογές.
Είναι μια συστηματική προσπάθεια να καταγραφεί η ιστορική διαδρομή του ελληνικού αθλητισμού, να αποτυπωθεί με ακρίβεια οι πολιτικές που διαμόρφωσαν το σημερινό τοπίο, και να τεθούν οι βάσεις για μια διαφορετική αντίληψη.
Tον αθλητισμό ως δημόσιο αγαθό, ως κοινωνικό δικαίωμα και ως πεδίο ελευθερίας όχι, εξάρτησης και τιμωρίας.

Το μανιφέστο αυτό διακρίνει ανάμεσα σε δύο διαφορετικά επίπεδα.
Στα τεκμηριωμένα γεγονότα, ψηφισμένοι νόμοι, θεσμικές αποφάσεις, ιστορικές προτάσεις και στις πολιτικές αξιολογήσεις του ΔΗ.Κ.Ε.Α., που απορρέουν από τη ριζοσπαστική αριστερή μας ανάλυση και τη δέσμευσή μας απέναντι στη λαϊκή αυτοοργάνωση, στον εθελοντισμό και στην κοινωνική δικαιοσύνη.
Η ανάμειξη των δύο οδηγεί σε δημαγωγία.
Η σαφής διάκρισή τους οδηγεί σε πολιτική ευθύνη.

Το ΔΗ.Κ.Ε.Α. — Δημοκρατικό Κίνημα Εθνικής Απελευθέρωσης — υπό την πολιτική ηγεσία του Παναγιώτη Λαφαζάνη , ως  ριζοσπαστικό αριστερό πολιτικό κίνημα που θέτει τον άνθρωπο πάνω από τον μηχανισμό και τη συλλογικότητα πάνω από τη γραφειοκρατία, τοποθετεί τον αθλητισμό στο επίκεντρο της πολιτικής του αντίληψης για μια δίκαιη, δημοκρατική και απελευθερωμένη κοινωνία.

Η κριτική μας απευθύνεται αδιακρίτως και με ίσο μέτρο σε όλες τις κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ, Νέα Δημοκρατία, ΣΥΡΙΖΑ, που με διαφορετικές αφορμές, διαφορετικά σχήματα και διαφορετική ρητορική, υπήρξαν στην ουσία την ίδια λογική.
Τη λογική της υπερρρύθμισης, του κρατικού ελέγχου. και της υποταγής του αθλητισμού στα εξαρτήματα της πολιτικής εξουσίας.
Κανείς εξ αυτών δεν μπορεί να επικαλεστεί αθωότητα.
Κανείς εξ αυτών δεν αντικαταστάθηκε στη λογική της Παράγκας.
Αντίθετα, ο καθένας με τον δικό του τρόπο την οικοδόμησε, την επέκτεινε και την παρέδωσε στον επόμενο.

Δεν ζητάμε βελτιώσεις. Δεν ζητάμε «απλοποίηση διαδικασιών».
Δεν ζητάμε αναμορφώσεις και τροποποιήσεις που μεταθέτουν το πρόβλημα αντί να λύνουν.
Ζητάμε το γκρέμισμα της Παράγκας .
Ζητάμε κατάργηση της Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού ως έχει, και αντικαθίσταται από έναν ανεξάρτητο, δημόσιο, δημοκρατικό στελεχωμένο φορέα.
Ζητάμε ανεξάρτητο Υπουργείο Αθλητισμού αποδεσμευμένο από κάθε άλλο χαρτοφυλάκιο και κάθε σκοπιμότητα, με σαφείς αρχές και πλαίσιο αποστολής αποκλειστικά εστιασμένο στον υγιή ερασιτεχνικό αθλητισμό.
Ζητάμε τη συγγραφή ενός νέου αθλητικού πλαισίου από μηδενική βάση, με κέντρο τα σωματεία, τους αθλητές και τον εθελοντισμό, όχι τους ελεγκτές, τους αριθμολάγνους και τους εκβιαστές της γραφικής συμμόρφωσης.

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ: Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΙΚΟΥ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ (1945–1999)

1.1 Η μεταπολεμική περίοδος: ο αθλητισμός ως αυτοοργάνωση

(Τεκμηριωμένο ιστορικό πλαίσιο)

Στη μεταπολεμική Ελλάδα, ο αθλητισμός υπήρξε κατεξοχήν πεδίο αυτοοργάνωσης της κοινωνίας.
Τα σωματεία γεννιόνταν από την ανάγκη των πολιτών να αθληθούν, να κοινωνικοποιηθούν, να δημιουργήσουν προϊόν εθελοντισμού, αυτοθυσίας και συλλογικής προσπάθειας.
Άνθρωποι ένωναν τις δυνάμεις τους, μάζευαν χρήματα, νοίκιαζαν χώρους, αγόραζαν εξοπλισμό και έφτιαχναν ομάδες.
Χωρίς κρατική βοήθεια, χωρίς επιχορηγήσεις, χωρίς γραφειοκρατική άδεια.
Με μόνο εφόδιο την αγάπη τους για τον αθλητισμό και την εμπιστοσύνη τους στη συλλογική δύναμη.

Τα σωματεία λειτουργούσαν με βάση τα καταστατικά τους, με τις δικές τους διαδικασίες, με τους δικούς τους ανθρώπους.
Οι ομοσπονδίες ήταν αυθεντικές ενώσεις σωματείων, όχι κρατικά εξαρτήματα που απλώς φορούν το πρόσωπο της αυτονομίας.
Το κράτος, βέβαια, υπήρχε αλλά η σχέση του με τον αθλητισμό, ήταν διακριτική.
Μερικές επιχορηγήσεις, κάποιες υποδομές, συμμετοχή σε διεθνείς διοργανώσεις.
Η παρέμβαση ήταν περιορισμένη. Η αυτονομία ήταν ο κανόνας, όχι η εξαίρεση.

(Πολιτική αξιολόγηση ΔΗ.Κ.Ε.Α.)

Αυτή η περίοδος υπήρξε η χρυσή εποχή του ερασιτεχνικού αθλητισμού.
Όχι επειδή ήταν τέλεια, είχε και τότε τα προβλήματά της.
Οικονομικά, οργανωτικά, υποδομών.
Αλλά επειδή ο αθλητισμός ανήκε σε αυτούς που τον δημιουργούσαν,
ήταν ζωντανός, αυθεντικός, ανθρώπινος.
Η έκφραση της λαϊκής αυτοδύναμης δράσης και όχι η εκτέλεση κρατικής εντολής.
Αυτό είναι το πρότυπο, στο οποίο πρέπει να επιστρέψουμε σε νέα βάση, με σύγχρονα εργαλεία, με θεσμική κάλυψη που ενισχύει αντί να ελέγχει.

1.2 Η δεκαετία του 1980: το ΠΑΣΟΚ και η αρχή της θεσμικής παρέμβασης

(Τεκμηριωμένο ιστορικό πλαίσιο)

Η δεκαετία του 1980 σηματοδότησε μια καθοριστική τομή.
Το ΠΑΣΟΚ, στην πρώτη της κυβερνητικής θητείας, επιχείρησε να θεσμοθετήσει μια νέα σχέση κράτους-αθλητισμού.
Δημιουργήθηκαν νέοι φορείς, νέες δομές, νέες διαδικασίες εποπτείας και χρηματοδότησης.
Ο αθλητισμός εντάχθηκε σε μια ευρύτερη λογική κρατικής πολιτικής και σοσιαλδημοκρατικού σχεδιασμού.

(Πολιτική αξιολόγηση ΔΗ.Κ.Ε.Α.)

Η λογική αυτή, όσο προοδευτική κι αν φαινόταν στα λόγια, περιείχε μέσα της τον σπόρο της μετέπειτα γραφειοκρατικοποίησης.
Η στήριξη μετατράπηκε σε εξάρτηση.
Η οργάνωση μετατράπηκε σε έλεγχο.
Η παρέμβαση μετατράπηκε σε ρύθμιση.
Ο αθλητισμός άρχισε να χάνει την αυτονομία του.
Τα σωματεία άρχισαν να εξαρτώνται από τις κρατικές επιχορηγήσεις, οι ομοσπονδίες άρχισαν να λειτουργούν ως αποδέκτες κρατικής βούλησης, και η αυτοοργάνωση υποχώρησε μπροστά στη θεσμική ρύθμιση.
Το ΠΑΣΟΚ εισήγαγε στον ελληνικό αθλητισμό κάτι που δεν θα έφευγε εύκολα, τη λογική του κράτους-κηδεμόνα .
Και ο κηδεμόνας, όπως γνωρίζουμε, δεν αφήνει εύκολα το ορφανό να μεγαλώσει.

1.3 Η δεκαετία του 1990: η ωρίμανση του ελεγκτικού μηχανισμού

(Τεκμηριωμένο ιστορικό πλαίσιο)

Η δεκαετία του 1990 ήταν η δεκαετία της ωρίμανσης του ελεγκτικού μηχανισμού.
Οι νόμοι διαδέχονταν ο ένας τον άλλον.
Οι τροποποιήσεις συσσωρεύονταν.
Το νομικό πλαίσιο του αθλητισμού γινόταν ολοένα πυκνότερο και πολυπλοκότερο.
Οι κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ, σε μια βαθιά, αν και άρρητη , αμφικομματική συναίνεση, συνέχισαν την ίδια πορεία.
Περισσότεροι νόμοι, περισσότερες ρυθμίσεις, περισσότερος έλεγχος.

(Πολιτική αξιολόγηση ΔΗ.Κ.Ε.Α.)

Η λογική ήταν διπλή.
Αφενός, η ανάγκη αντιμετώπισης φαινομένων βίας και διαφθοράς στον αθλητισμό, ανάγκη νόμιμη και κατανοητή.
Αφετέρου, η ανάγκη ένταξης του αθλητισμού σε μια ευρύτερη λογική κρατικού σχεδιασμού και πολιτικής εξάρτησης, ανάγκη όχι του αθλητισμού, αλλά της εξουσίας. Το αποτέλεσμα ήταν ένα θεσμικό οικοδόμημα, που σταδιακά απομακρυνόταν από την πραγματικότητα των σωματείων και πλησίαζε τη λογική της γραφειοκρατικής διαχείρισης.
Τα σωματεία δεν ήταν πλέον αυτοοργανωμένες οντότητες.
Οι αποδέκτες κρατικών κανόνων, κρατικών ελέγχων, κρατικών επιχορηγήσεων και κατά, κρατικής παρεμβολής και πολιτικής πίεσης.

ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ: Ο Ν. 2725/1999 — Η ΜΕΓΑΛΗ ΤΟΜΗ Ή Η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΥΠΕΡΡΥΘΜΙΣΗΣ;

2.1 Το περιεχόμενο του νόμου

(Τεκμηριωμένο γεγονός)

Ο Ν. 2725/1999, που ψηφίστηκε στις 17 Ιουνίου 1999, υπήρξε ο σημαντικότερος αθλητικός νόμος της μεταπολιτευτικής περιόδου.
Με τίτλο «Ερασιτεχνικός και επαγγελματικός αθλητισμός και άλλες διατάξεις», εισήγαγε μια νέα αντίληψη.
Τη συνολική, συστηματική και λεπτομερή κρατική ρύθμιση όλων των πτυχών της αθλητικής ζωής.

 

Ο νόμος καθόρισε, μεταξύ άλλων:

• Τη λειτουργία των αθλητικών σωματείων, των ενώσεων και των ομοσπονδιών
• Τα βιβλία που οφείλει να τηρεί κάθε σωματείο (Μητρώο Μελών, Πρακτικών Γενικών Συνελεύσεων, Πρακτικών Διοικητικού Συμβουλίου)
• Τις προϋποθέσεις για την απόκτηση και διατήρηση της ειδικής αθλητικής αναγνώρισης
• Το πλαίσιο για την υγεία των αθλητών και την πιστοποίηση των ιατρών
• Τις διαδικασίες επιχορήγησης των αθλητικών φορέων

2.2 Τα θετικά στοιχεία του νόμου

(Τεκμηριωμένη ανάλυση)

Αναγνωρίζουμε, με πολιτική ειλικρίνεια, ότι ο Ν. 2725/1999 περιείχε στοιχεία που αντανακλούσαν νόμιμες κοινωνικές ανάγκες.
Επιχείρησε να εισαγάγει κανόνες διαφάνειας στη λειτουργία των σωματείων.
Έθεσε βάσεις για την προστασία της υγείας των αθλητών.
Ανταποκρίθηκε σε ένα κλίμα αδιαφάνειας και ατιμωρησίας που τότε είχε αρχίσει να αλλοιώνει ειδικά αθλητικά περιβάλλοντα.

2.3 Οι νέες εξαρτήσεις

(Πολιτική αξιολόγηση ΔΗ.Κ.Ε.Α.)

Τα θετικά αυτά στοιχεία επισκιάστηκαν γρήγορα από τις αρνητικές συνέπειες της υπερρύθμισης.
Ο νόμος, αντί να απελευθερώσει τον αθλητισμό, τον έδεσε σε ένα πλέγμα γραφειοκρατικών υποχρεώσεων.
Αντί να ενισχύσει τα σωματεία, τα έκανε εξαρτημένα.
Αντί να προστατεύσει τους αθλητές, δημιούργησε νέες μορφές κρατικού ελέγχου επί της αθλητικής ζωής.

Η κριτική μας εστιάζεται σε τρεις θεμελιώδεις διαστάσεις:

Πρώτον, η δημιουργία δομικής εξάρτησης από το κράτος.
Πριν από τον Ν. 2725/1999, τα σωματεία μπορούσαν να υπάρχουν και να λειτουργούν χωρίς κρατική εύνοια.
Μετά τον νόμο, η επιβίωσή τους εξαρτάται από την ειδική αθλητική αναγνώριση, που χορηγείται και ανακαλείται κατά το δοκούν από τη Γενική Γραμματεία Αθλητισμού.
Τα σωματεία έγιναν προμηθευτές του κράτους .
Και οι προμηθευτές, όπως γνωρίζουμε, δεν έχουν τη δυνατότητα να ασκήσουν κριτική στον πελάτη τους και αν τολμήσουν, πληρώνουν το τίμημα.

Δεύτερον, η γραφειοκρατικοποίηση του εθελοντισμού.
Ο εθελοντισμός, που υπήρξε το ακατάλυτο θεμέλιο του ελληνικού αθλητισμού, μετατράπηκε σε διοικητικό άθλο.
Οι εθελοντές που αφιερώνουν τον χρόνο και την ενέργειά τους στα σωματεία βρίσκονται σήμερα αντιμέτωποι με έναν κατακλυσμό υποχρεώσεων.
Τήρηση βιβλίων, υποβολή μητρώων, προσαρμογή καταστατικών, ηλεκτρονικές εγγραφές, αδυσώπητες προθεσμίες, βαριές ποινές.
Ο εθελοντισμός έγινε δουλειά γραφείου χωρίς μισθό .
Και η αγάπη για τον αθλητισμό έγινε φόβος μήπως δεν προλάβετε την επόμενη ηλεκτρονική προθεσμία.

Τρίτον, η επιλεκτική και άνιση εφαρμογής των κανόνων.
Ο νόμος με τρόπο βαθιά επιλεκτικό και αδικαιολόγητα άνιση.
Οι μεγάλοι φορείς, ΠΑΕ και ΚΑΕ, έχουν τη δύναμη να προσαρμόζονται, να παρακάμπτονται, να διαπραγματεύονται.
Τα μικρά σωματεία, οι σύλλογοι της περιφέρειας, τα σωματεία πολεμικών τεχνών, οι ερασιτεχνικές ομάδες, αυτοί πληρώνουν πάντα το τίμημα .
Για τους ισχυρούς, ο νόμος είναι εργαλείο ευελιξίας. Για τους αδύναμους, είναι σχοινί που σφίγγει.

ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ: ΑΠΟ ΤΟ 1999 ΕΩΣ ΤΟ 2026 — Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΚΡΑΤΙΚΗΣ ΕΠΟΠΤΕΙΑΣ

3.1 Οι συνεχείς τροποποιήσεις

(Τεκμηριωμένο γεγονός)

Ο Ν. 2725/1999 δεν έμεινε σταθερός. Αντιθέτως, υπήρξε το αντικείμενο αδιάκοπων τροποποιήσεων και συμπληρωμάτων. Κάθε κυβέρνηση, κάθε υπουργός, κάθε πολιτική συγκυρία έφερνε νέα ρύθμιση.
Νέα άρθρα, τροποποιήσεις παλαιών, πολλαπλασιασμός παραγράφων και ερμηνευτικών εγκυκλίων.
Ο νόμος έγινε ένας λαβύρινθος στον οποίο μόνο οι ειδικοί μπορούν να πλοηγηθούν , και συχνά ούτε αυτοί.

(Πολιτική αξιολόγηση ΔΗ.Κ.Ε.Α.)

Το αποτέλεσμα είναι ένα θεσμικό οικοδόμημα που κανείς δεν μπορεί να παρακολουθήσει πλήρως.
Οι ομοσπονδίες, τα σωματεία, οι αθλητές, οι προπονητές, όλοι βρίσκονται σε κατάσταση νομικής και διοικητικής ανασφάλειας.
Τι ισχύει σήμερα; Τι άλλαξε χθες; Τι θα αλλάξει αύριο;
Κανείς δεν γνωρίζει με βεβαιότητα.
Και αυτή η ανασφάλεια δεν είναι τυχαία, είναι δομική.
Ανασφάλεια σημαίνει εξάρτηση από τον ερμηνευτή.
Και ο ερμηνευτής είναι πάντα το κράτος.

3.2 Η πορεία προς το Αθλητικό Μητρώο

(Τεκμηριωμένο γεγονός)

Μια από τις σημαντικότερες προέκυψε η δημιουργία του Αθλητικού Μητρώου.
Η επίσημη δικαιοσύνη ήταν η καταγραφή όλων των αθλητικών σωματείων της χώρας σε μια ενιαία βάση δεδομένων, με σκοπό τη διαφάνεια και τον αποτελεσματικό συντονισμό.
Κάτι που δεν έγινε.

(Πολιτική αξιολόγηση ΔΗ.Κ.Ε.Α.)

Στην πράξη, το Μητρώο έγινε εργαλείο αποκλεισμού , όχι διαφάνειας.
Όποιο σωματείο δεν είναι εγγεγραμμένο, δεν υπάρχει, δεν δικαιούται επιχορήγηση, δεν δικαιούται συμμετοχή σε διοργανώσεις, δεν δικαιούται τίποτα.
Χιλιάδες σωματεία, ιδίως μικρά, περιφερειακά, ερασιτεχνικά, βρέθηκαν εκτός Μητρώου όχι επειδή δεν λειτουργούν, αλλά επειδή δεν μπόρεσαν να ανταποκριθούν στις γραφειοκρατικές αναφορές .
Η εγγραφή στο Μητρώο έγινε ένα φίλτρο που αφήνει έξω τους αδύναμους και κρατάει μέσα τους ισχυρούς. Διαφάνεια στη ρητορική. Αποκλεισμός στην πράξη.

3.3 Το e-Kouros: η ψηφιοποίηση του ελέγχου

(Τεκμηριωμένο γεγονός)

Κορύφωση αυτής της πορείας αποτελεί το e-Kouros , το ηλεκτρονικό μητρώο αθλητικών σωματείων.
Παρουσιάστηκε επίσημα ως «η μεγαλύτερη οργανωτική μεταρρύθμιση στον αθλητισμό» και ως η «Εργάνη» του αθλητισμού.
Η λογική: όλα τα σωματεία εγγράφονται σε ηλεκτρονική πλατφόρμα, υποβάλλουν στοιχεία, επικαιροποιούν τα δεδομένα τους.

(Πολιτική αξιολόγηση ΔΗ.Κ.Ε.Α.)

Το e-Kouros αποτελεί την ψηφιακή ενσάρκωση της λογικής της Παράγκας . Φανταστείτε έναν σύλλογο καράτε στην Ιεράπετρα.
Ένα ντότζο τζούντο στην Ορεστιάδα.
Μια σχολή τάε κβον ντο στη Φλώρινα.
Ένα σωματείο κικ μπόξινγκ στα Γιαννιτσά.
Μια σχολή Μoυάι Τάι στην Μυτιλήνη.
Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν λογιστή. Δεν έχουν γραμματέα. Δεν έχουν δικηγόρο.
Μόνο την αγάπη τους, για τον αθλητισμό και τον εθελοντισμό τους.
Και ξαφνικά βρίσκονται αντιμέτωποι με μια πλατφόρμα που απαιτεί ακριβώς τα ίδια δικαιολογητικά, τις ίδιες προθεσμίες, τις ίδιες διαδικασίες που απαιτούνται από μια ΠΑΕ-κολοσσό με τμήματα νομικών συμβούλων και λογιστήριο δεκάδων ατόμων.

Για τους μεγάλους, το e-Kouros είναι μια ακόμα γραμματειακή εργασία.
Για τους μικρούς, είναι υπαρξιακή απειλή .
Η μη εγγραφή σημαίνει απώλεια της αθλητικής αναγνώρισης.
Σημαίνει απώλεια επιχορηγήσεων. Σημαίνει, στην ουσία, θάνατο.
Με ψηφιακή υπογραφή, αλλά θάνατο.

3.4 Οι συνέπειες για τα μικρά σωματεία

(Πολιτική αξιολόγηση ΔΗ.Κ.Ε.Α.)

Η πορεία από το 1999 έως σήμερα έχει σε θεμελιώδη μεταβολή της φύσης του ελληνικού αθλητισμού.
Ο αθλητισμός δεν είναι πλέον αυτοοργάνωση, είναι διαχείριση .
Δεν είναι ελευθερία, είναι έλεγχος . Δεν είναι εθελοντισμός, είναι γραφειοκρατία .

Τα μικρά σωματεία, που αποτελούν τη ραχοκοκαλιά του ελληνικού ερασιτεχνικού αθλητισμού, βρίσκονται σε διαρκή κατάσταση ασφυξίας.
Ξοδεύουν τον χρόνο και την ενέργεια τους όχι για να προπονήσουν παιδιά, αλλά για να συμπληρώσουν έντυπα.
Όχι για να οργανώσουν αγώνες, αλλά για να τηρήσουν προθεσμίες.
Όχι για να αναπτύξουν τον αθλητισμό, αλλά για να επιβιώσουν γραφειοκρατικά.

Και όλα αυτά συμβαίνουν την ίδια στιγμή, που η Γενική Γραμματεία Αθλητισμού παραμένει απαθής απέναντι στα μεγάλα σκάνδαλα.
Η οικονομική σπατάλη εκατομμυρίων σε ομοσπονδίες, οι καταγγελίες για κακοποιητικές πρακτικές σε βάρος αθλητών, η επιλεκτική εφαρμογή των κανόνων, η προστασία των ισχυρών.
Όλα αυτά συνεχίζονται ανενόχλητα, ενώ τα μικρά σωματεία τιμωρούνται για μια λάθος σφραγίδα ή μια εκπρόθεσμη ηλεκτρονική αίτηση. Αυτό δεν είναι ατύχημα.
Είναι σύστημα .

ΜΕΡΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟ: ΟΙ ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΤΕΧΝΕΣ ΩΣ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ

4.1 Η ανάπτυξη των πολεμικών τεχνών στην Ελλάδα

(Τεκμηριωμένο ιστορικό πλαίσιο)

Οι πολεμικές τέχνες αποτελούν ένα χαρακτηριστικό  και αδιαμφισβήτητο  παράδειγμα, του πώς ο ελληνικός αθλητισμός αναπτύχθηκε από τη βάση, μέσω της αυτοοργάνωσης και του εθελοντισμού.
Το Muay Thai, το Kick Boxing, το Karate, το Wushu, το Taekwondo, η Πυγμαχία, όλα ήρθαν στην Ελλάδα όχι μέσω κρατικών προγραμμάτων, αλλά μέσω της πρωτοβουλίας ανθρώπων που ταξίδεψαν, έμαθαν, επέστρεψαν και δημιούργησαν σχολές.
Άνθρωποι με όραμα, με αφοσίωση, με ένα τατάμι και μια πόρτα.

4.2 Οι ιδιαιτερότητες των συλλόγων πολεμικών τεχνών

(Τεκμηριωμένη ανάλυση)

Οι σύλλογοι πολεμικών τεχνών έχουν ιδιαιτερότητες που τους διαφοροποιούν δομικά από άλλα αθλητικά σωματεία και καθιστούν τον εφαρμοζόμενο έλεγχο ιδιαίτερα άδικο και ανεπαρκή:

• Είναι συνήθως μικροί σε μέγεθος, λίγα μέλη, λίγοι χώροι, λίγα έσοδα
• Βασίζονται αποκλειστικά στον εθελοντισμό, οι προπονητές συχνά δεν πληρώνονται, τα μέλη προσφέρουν εργασία χωρίς αμοιβή
• βαθιά πολιτισμική διάσταση, δεν είναι απλώς αθλήματα, είναι τέχνες, παραδόσεις, φιλοσοφίες με αιώνες ιστορίας
• Χαρακτηρίζονται από έντονη προσωπική σχέση δασκάλου- μαθητή που δεν υπάρχει στα ομαδικά σπορ και δεν μπορεί να ρυθμιστεί με γενικούς κανόνες, αλλά με ειδικούς.

(Πολιτική αξιολόγηση ΔΗ.Κ.Ε.Α.)

Αυτές οι ιδιαιτερότητες καθίστανται τους συλλόγους πολεμικών τεχνών ιδιαίτερα ευάλωτους στη γραφειοκρατική πίεση.
Δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να προσλάβουν λογιστές ή δικηγόρους, δεν έχουν την οργανωτική υποδομή που προϋποθέτει ένα σύστημα σχεδιασμένο για μεγάλες δομές, έχουν την πολιτική επιρροή να διεκδικήσουν εξαιρέσεις.
Είναι, κατά τούτο, η πιο χαρακτηριστική έκφραση εκείνων που το σημερινό σύστημα εξοντώνει.

4.3 Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν σήμερα

(Πολιτική αξιολόγηση ΔΗ.Κ.Ε.Α.)

Σήμερα, οι σύλλογοι πολεμικών τεχνών βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα τριπλό πρόβλημα  ένα τρίπτυχο αδικίας που επαναλαμβάνεται σε όλη τη χώρα:

Πρώτον, το πρόβλημα της αναγνώρισης.
Η ειδική αθλητική αναγνώριση, που αποτελεί προϋπόθεση για κάθε δραστηριότητα, χορηγείται με γραφειοκρατικά κριτήρια που αγνοούν παντελώς τις ιδιαιτερότητες των πολεμικών τεχνών.
Επίσης με ποιο εύκολο τρόπο στην παίρνουν πίσω.
Ένας σύλλογος Karate αντιμετωπίζεται με τον ίδιο τρόπο που αντιμετωπίζεται μια επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα, με τις ίδιες οδηγίες, τα ίδια δικαιολογητικά, τις ίδιες ποινές.
Αυτό δεν είναι ισονομία. Είναι ισοπέδωση εις βάρος των αδύναμων .

Δεύτερον, το πρόβλημα του e-Kouros. Οι σύλλογοι πολεμικών τεχνών καλούνται να εγγραφούν σε μια προβληματική πλατφόρμα, σχεδιασμένη για μεγάλους οργανισμούς,
με δυσαναλογίες, με ποινές για μη συμμόρφωση βαριές και με βοήθεια προς τους μικρούς κυριολεκτικά ανύπαρκτους.

Τρίτον, το πρόβλημα της επιβίωσης. Πολλοί σύλλογοι πολεμικών τεχνών, έκλεισαν και κινδυνεύουν να κλείσουν. Όχι επειδή δεν έχουν μαθητές. Όχι επειδή δεν έχουν αξία. Αλλά επειδή δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις γραφειοκρατικές διατάξεις ενός συστήματος που δεν σχεδιάστηκε για αυτούς.
Η αγάπη για τον αθλητισμό συντρίβεται από τη γραφειοκρατία.
Ο εθελοντισμός τιμωρείται. Η αυτοοργάνωση εξοντώνεται.
Αυτό είναι έγκλημα κατά του αθλητισμού .

 

ΜΕΡΟΣ ΠΕΜΠΤΟ: Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΡΙΤΙΚΗ

5.1 Το μοντέλο που διαμορφώθηκε

(Πολιτική αξιολόγηση ΔΗ.Κ.Ε.Α.)

Το σημερινό μοντέλο διαχείρισης του αθλητισμού στην Ελλάδα είναι το αποτέλεσμα δεκαετιών συνεπών πολιτικών επιλογών. Δεν είναι τυχαίο.
Δεν είναι αποτέλεσμα αμέλειας. Είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένης πολιτικής βούλησης.

Είναι ένα μοντέλο που:

Ελέγχει αντί να στηρίζει.
Το κράτος δεν βλέπει τον ερασιτεχνικό αθλητισμό ως αγαθό που οφείλει να ενισχύσει, αλλά ως πεδίο εξουσίας που πρέπει να ελέγχει.
Οι μηχανισμοί ελέγχου υπερτερούν κατακλυσμιαία των μηχανισμών στήριξης.

Γραφειοκρατικοποιεί αντί να απελευθερώνει. Κάθε νέος νόμος, κάθε νέο άρθρο, κάθε νέα τροποποίηση προσθέτει γραφειοκρατικές παγίδες.
Ο αθλητισμός γίνεται λαβύρινθος κανόνων, προθεσμιών, εντύπων, πλατφορμών και ηλεκτρονικών συστημάτων, κανένα από τα οποία δεν αφορά αυτό που είναι πραγματικά ο αθλητισμός: άσκηση, αγώνισμα, εθελοντισμός, κοινωνικότητα.

Εξυπηρετεί τους ισχυρούς εις βάρος των αδύναμων. Οι μεγάλοι φορείς έχουν την οικονομική και πολιτική δυνατότητα να προσαρμόζονται, να παρακάμπτονται, να εξαιρούνται. Οι μικροί πληρώνουν πάντα το τίμημα.
Αυτή η ανισότητα δεν είναι παράπλευρη απώλεια, είναι το κύριο χαρακτηριστικό του συστήματος.

Απαξιώνει τον εθελοντισμό. Ο εθελοντισμός, που υπήρξε το θεμέλιο του ελληνικού αθλητισμού, μετατρέπεται σε γραφειοκρατικό βάρος.
Οι εθελοντές γίνονται υπάλληλοι χωρίς μισθό, αναγκάζονται να αφιερώσουν τον χρόνο τους σε γραφικές εργασίες αντί σε αθλητικές δραστηριότητες.

5.2 Κριτική στις πολιτικές επιλογές

Απέναντι στο ΠΑΣΟΚ. Το ΠΑΣΟΚ, ιδιαίτερα στις δεκαετίες του 1980 και του 1990, υπήρξε ο θεμελιωτής του σύγχρονου ελεγκτικού μηχανισμού.
Με την επίκληση του «κοινωνικού κράτους» και της «προστασίας του αθλητισμού», δημιούργησε τις δομικές βάσεις για τη μετατροπή του αθλητισμού σε κρατικό εξάρτημα. Η κριτική μας δεν αφορά την πρόθεση, αλλά το αποτέλεσμα.
Η στήριξη μετατράπηκε σε έλεγχο, η σε γραφειοκρατία, η προστασία σε εξάρτηση.
Το σοσιαλδημοκρατικό κράτος πρόνοιας, όταν χαλαρώνεις στον αθλητισμό χωρίς σεβασμό στην αυτονομία, γίνεται κράτος κηδεμονίας.
Και η κηδεμονία, ως γνωστόν, δεν απελευθερώνει.

Απέναντι στη Νέα Δημοκρατία. Η Νέα Δημοκρατία, στις διαδοχικές κυβερνήσεις της, δεν αναίρεσε αυτή τη λογική,τη συνέχισε και την ενίσχυσε.
Με την επίκληση της «διαφάνειας» και της «αποτελεσματικότητας», πρόσθεσε νέα εργαλεία ελέγχου,
Το Έξυπνο Μητρώο του Αυγενάκη, το e-Kouros, τις ψηφιακές πλατφόρμες.
Η κριτική μας εστιάζει στην υποκρισία αυτής της επίκλησης.
Η διαφάνεια έγινε πρόσχημα για έλεγχο, η αποτελεσματικότητα πρόσχημα για γραφειοκρατία, η ψηφιοποίηση πρόσχημα για εξάρτηση.
Ένα κόμμα που ισχυρίζεται ότι πιστεύει στην ελεύθερη αυτενέργεια, δεν μπορεί να δικαιολογεί συστήματα, που στραγγαλίζουν την αυτοοργάνωση.
Η αντίφαση αυτή δεν είναι αφέλεια. Είναι επιλογή.

Απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ, παρά την αριστερή ρητορική του, δεν άλλαξε την ουσία του μοντέλου.
Διατήρησε και ενίσχυσε τους μηχανισμούς ελέγχου, διατήρησε τη λογική της υπερρρύθμισης, διατήρησε την εξάρτηση των σωματείων από το κράτος.
Αυτό είναι το πιο βαρύ πολιτικό κατηγορητήριο.
Η αριστερά δεν μπορεί να λέει ότι πιστεύει στη λαϊκή αυτοοργάνωση και ταυτόχρονα να διαχειρίζεται κρατικούς μηχανισμούς εξάρτησης.
Δεν μπορεί να επικαλείται τον εθελοντισμό ενώ τον γραφειοκρατικοποιεί.
Δεν μπορεί να μιλήσει για αποκέντρωση ενώ συγκεντρώνει την εξουσία στη Γενική Γραμματεία.
Η αριστερά οφείλει να είναι συνεπής.
Ο αθλητισμός είναι υπόθεση της κοινωνίας, όχι του κράτους.
Η ελευθερία είναι ανώτερη του ελέγχου.
Η αυτοοργάνωση είναι ανώτερη της διαχείρισης.

5.3 Η διάκριση μεταξύ γεγονότων και αξιολογήσεων

Σε ένα ριζοσπαστικό πολιτικό κείμενο, η διάκριση αυτή δεν είναι ακαδημαϊκή τυπολατρία ,είναι πολιτική ευθύνη.
Τα γεγονότα είναι κοινή αφετηρία.
Η ψήφιση του Ν. 2725/1999, η δημιουργία του Έξυπνου Μητρώου,
η εφαρμογή του e-Kouros, οι συνεχείς τροποποιήσεις.
Πάνω σε αυτά χτίζουμε την πολιτική μας αξιολόγηση.
Ότι αυτές οι πολιτικές υπήρξαν επιζήμιες για τον αθλητισμό, ότι υπηρέτησαν συγκεκριμένα συμφέροντα, ότι απομάκρυναν τον αθλητισμό από την ουσία του.
Τα γεγονότα είναι αδιαμφισβήτητα. Οι αξιολογήσεις είναι πολιτικές.
Και η πολιτική μας σημερινή αξιολόγηση είναι σαφής.
Το μοντέλο είναι βαθιά προβληματικό, χρειάζεται ριζική — όχι επιφανειακή — αλλαγή, και η Παράγκα πρέπει να γκρεμιστεί ολοσχερώς.

ΜΕΡΟΣ ΕΚΤΟ: ΤΟ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ — ΑΡΧΗ, ΔΟΜΗ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΗ

6.1 Γιατί ανεξάρτητο Υπουργείο Αθλητισμού

(Πολιτική θέση ΔΗ.Κ.Ε.Α.)

Μια από τις πιο χαρακτηριστικές ενδείξεις της πολιτικής υποτίμησης του αθλητισμού είναι η χρόνια υπαγωγή του σε συνδυαστικά υπουργεία. «Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού». «Υπουργείο Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων και Αθλητισμού». «Υπουργείο Τουρισμού και Αθλητισμού».
Η συνεχής αλλαγή συνδυασμών αντανακλά μια βαθιά αλήθεια, για τους κυβερνώντες, ο αθλητισμός είναι προσάρτημα, όχι αυτοτελής τομέας πολιτικής.

Το ΔΗ.Κ.Ε.Α. αντιτίθεται σθεναρά σε αυτή τη λογική.
Ο αθλητισμός δεν είναι παράρτημα του πολιτισμού.
Δεν είναι εξάρτημα της παιδείας.
Δεν είναι διαφήμιση του τουρισμού.
Είναι αυτόνομη, πολυδιάστατη κοινωνική λειτουργία που αφορά εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες, εκατομμύρια παιδιά, χιλιάδες σωματεία, ολόκληρες κοινότητες.
Και ως τέτοια, δική της πολιτική αντιπροσώπευση στο υπουργικό συμβούλιο, δικό της προϋπολογισμό, δικά της δομικά εργαλεία, δική της πολιτική ατζέντα.

6.2 Αρχές λειτουργίας του ανεξάρτητου Υπουργείου Αθλητισμού

Το ΔΗ.Κ.Ε.Α. ορίζει τις πρόσθετες θεμελιώδεις αρχές που πρέπει να διευθετήσουν τη δομή, τη λειτουργία και την αποστολή ενός ανεξάρτητου Υπουργείου Αθλητισμού:

Αρχή Πρώτη: Αποστολή αποκλειστικά υπέρ του ερασιτεχνικού αθλητισμού.
Το ανεξάρτητο Υπουργείο Αθλητισμού έχει πρωταρχική και αναλλοίωτη αποστολή την προαγωγή, ενίσχυση και προστασία του ερασιτεχνικού αθλητισμού σε κάθε επίπεδο.
Ο επαγγελματικός αθλητισμός, ως εμπορική δραστηριότητα, υπάγεται σε διαφορετικό ρυθμιστικό πλαίσιο και δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί πόρους και πολιτική προσοχή στο βάρος του ερασιτεχνικού.
Οι δύο τομείς πρέπει να διαχωριστούν με σαφήνεια, δομικά, οικονομικά, θεσμικά.

Αρχή Δεύτερη: Πλήρης αποδέσμευση από πολιτικές και εκλογικές σκοπιμότητες.
Το Υπουργείο δεν είναι εργαλείο κυβερνητικής επικοινωνίας.
Δεν είναι χώρος τοποθέτησης κομματικών στελεχών.
Δεν είναι πεδίο επιρροής σε ψηφοφόρους μέσω επιχορηγήσεων.
Η χρηματοδότηση του αθλητισμού γίνεται με διαφανή, αντικειμενικά και δεσμευτικά κριτήρια που καθορίζονται εκ των προτέρων και εφαρμόζονται ισότιμα , ανεξαρτήτως πολιτικής χρωματικής ταυτότητας του σωματείου, της περιοχής ή των ανθρώπων.

Αρχή Τρίτη: Θεσμική αυτονομία και ανεξαρτησία από τις ομοσπονδίες.
Το Υπουργείο δεν είναι εξάρτημα των αθλητικών ομοσπονδιών ούτε ο εκτελεστικός βραχίονάς τους.
Οι Ομοσπονδίες είναι αυτόνομα νομικά πρόσωπα με δικά τους ομοσπονδιακά όργανα, δικές τους εκλογές και δική τους ευθύνη.
Το Υπουργείο ορίζει το γενικό ρυθμιστικό πλαίσιο, εγγυάται τις ελάχιστες δημοκρατικές αρχές λειτουργίας και ασκήσεις ελέγχου ως προς τη νόμιμη χρήση του δημόσιου χρήματος, όχι ως προς τις αθλητικές επιλογές.

Αρχή Τέταρτη: Απλούστευση ως συνταγματική αρχή, όχι ως επιλογή.
Κάθε διαδικασία, κάθε νέα υποχρέωση, κάθε ηλεκτρονική πλατφόρμα θα αξιολογηθεί υποχρεωτικά πριν από την εφαρμογή της βάσει απλού κριτηρίου.
«Μπορεί να εφαρμοστεί σε ένα σωματείο 20 ανθρώπων, χωρίς λογιστή, χωρίς δικηγόρο, χωρίς χρηματοδότηση».
Αν η απάντηση είναι αρνητική, η διαδικασία δεν είναι εύκολη.
Αυτό δεν είναι χαλάρωση κανόνων. Είναι σεβασμός στην πραγματικότητα .

Αρχή Πέμπτη: Εθελοντισμός ως προστατευόμενη αξία.
Το Υπουργείο δεν αναγνωρίζει απλώς τον εθελοντισμό.
Τον προστατεύει ενεργά από τη γραφειοκρατική διάβρωση.
Κάθε νέος κανόνας που αυξάνει το διοικητικό βάρος των εθελοντικών οργανώσεων, συνοδεύεται υποχρεωτικά από αντίστοιχη μέτρηση, του αντίκτυπου και πρόταση απλούστευσης σε άλλη περιοχή.
Ο εθελοντισμός στον αθλητισμό χαίρει θεσμικής αναγνώρισης, φορολογικών κινήτρων και δημόσιας εκτίμησης ανάλογη με την προσφορά του.

Αρχή Έκτη: Αποκέντρωση και στήριξη της περιφέρειας. Ο αθλητισμός δεν είναι αθηναϊκή υπόθεση. Δεν είναι φυσικό φαινόμενο.
Γεννιέται και ανθεί στις περιφέρειες, στις μικρές πόλεις, στα χωριά.
Το Υπουργείο Αθλητισμού αναδιανέμει πόρους με σαφή κλίση υπέρ της περιφέρειας, δημιουργεί αποκεντρωμένες δομές υπηρεσίες σωματείων σε κάθε Περιφερειακή Ενότητα και εγγυάται ότι κανένα σωματείο δεν χρειάζεται να ταξιδέψει στην Αθήνα για να επιλύσει γραφειοκρατικό ζήτημα.

Αρχή Έβδομη: Προστασία των αθλητών ως πρωταρχική υποχρέωση.
Η προστασία των αθλητών και ειδικά των ανηλίκων αθλητών, από κάθε μορφή κακοποίησης, εκμετάλλευσης, σεξισμού και παρενόχλησης αποτελεί την απόλυτη προτεραιότητα και αδιαπραγμάτευτη ευθύνη του Υπουργείου.
Δημιουργείται ανεξάρτητη δομή καταγγελιών, μαρτύρων προστασίας και διαχείρισης υποθέσεων, χωρίς κανένα φίλτρο από τις ομοσπονδίες, χωρίς πολιτική παρέμβαση.

Αρχή Όγδοη: Διαφάνεια στη χρήση κάθε δημόσιου ευρώ.
Κάθε ευρώ δημόσιου χρήματος που κατευθύνεται στον αθλητισμό, σε ομοσπονδίες, σωματεία, υποδομές, εκδηλώσεις, δημοσιεύεται σε ανοιχτό ψηφιακό μητρώο σε πραγματικό χρόνο.
Ο έλεγχος δεν ασκείται πάνω στα μικρά σωματεία μέσω γραφειοκρατικών μεγάλων εμποδίων, αλλά πάνω στις χρηματοδοτήσεις μέσω δημόσιας ελεγξιμότητας.
Αυτή είναι η πραγματική διαφάνεια. Όχι η μηχανή ελέγχου. Το ανοιχτό δεδομένο.

6.3 Δομή του ανεξάρτητου Υπουργείου Αθλητισμού

(Πολιτική πρόταση ΔΗ.Κ.Ε.Α.)

Το ανεξάρτητο Υπουργείο Αθλητισμού οργανώνεται γύρω από τέσσερις διακριτούς πυλώνες, αντίστοιχους με τις τέσσερις θεμελιώδεις λειτουργίες που πρέπει να επιτελεί:

Πυλώνας Α — Στήριξη Ερασιτεχνικού Αθλητισμού: Χρηματοδότηση μικρών σωματείων, απλούστευση διαδικασιών, αποκεντρωμένη υποστήριξη, ενίσχυση εθελοντισμού.

Πυλώνας Β — Αθλητική Παιδεία και Δημόσια Υγεία: Σχολικός αθλητισμός, άθληση για όλους, αθλητισμός ως εργαλείο δημόσιας υγείας, προγράμματα για ευπαθείς ομάδες.

Πυλώνας Γ — Έλεγχος και Λογοδοσία: Αυστηρός έλεγχος της χρήσης δημόσιου χρήματος, αυστηρή διερεύνηση καταγγελιών, ανεξάρτητη επιθεώρηση ομοσπονδιών, προστασία αθλητών.

Πυλώνας Δ — Εθνική Αθλητική Αντιπροσώπευση: Διεθνείς σχέσεις, ολυμπιακός αθλητισμός, αθλητική διπλωματία, σε αυστηρή συνεργασία και με πλήρη σεβασμό στην αυτονομία των ομοσπονδιών.

ΜΕΡΟΣ ΕΒΔΟΜΟ: ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΔΗ.Κ.Ε.Α. ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟ

7.1 Κατάργηση της ΓΓΑ

Το ΔΗ.Κ.Ε.Α. ζητά την άμεση κατάργηση της Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού ως έχει .
Η  Γ.Γ.Α. έχει αποδείξει ότι είναι εσωτερικά διαβρωμένη, θεσμική ανεπαρκής και πολιτικά αναξιόπιστη.
Δεν μπορεί να ασκήσει ουσιαστικό έλεγχο.
Δεν μπορεί να προστατεύσει το δημόσιο χρήμα.
Δεν μπορεί να σταθεί απέναντι στη διαφθορά.
Δεν μπορεί να στηρίξει τον αθλητισμό.
Η ύπαρξη της είναι εμπόδιο, όχι εγγύηση.
Πρέπει να καταργηθεί και να αντικατασταθεί από κάτι ριζικά διαφορετικό.

7.2 Ανεξάρτητο Υπουργείο Αθλητισμού — όχι Γραμματεία, όχι παράρτημα

Αντί της ΓΓΑ και αντί των συνδυαστικών υπουργείων που υποτιμούν τον αθλητισμό, το ΔΗ.Κ.Ε.Α. ζητά τη δημιουργία αυτόνομου, ανεξάρτητου Υπουργείου Αθλητισμού , με πλήρη πολιτική εκπροσώπηση στο υπουργικό συμβούλιο, αυτοτελή προϋπολογισμό και αποστολή αποκλειστικά εστιασμένης στον υγιή ερασιτεχνικό αθλητισμό και στην κοινωνική διάσταση της άθλησης.
Ένα Υπουργείο που δεν θα ελέγχει αλλά θα στηρίζει.
Που δεν θα γραφειοκρατικοποιεί αλλά θα απλοποιεί.
Που δεν θα τιμωρεί αλλά θα ενθαρρύνει. Που δεν θα εξαρτάτε αλλά θα απελευθερώνει.

7.3 Κατάργηση του Ν. 2725/1999

Το ΔΗ.Κ.Ε.Α. ζητά την κατάργηση του Ν. 2725/1999 και όλων των τροποποιήσεών του μέχρι σήμερα.
Ο νόμος αυτός έχει γίνει το απόλυτο αφεντικό του αθλητισμού.
Ένα δαιδαλώδες πλέγμα εξαρτήσεων, παραθυροδιαφυγών, δυσαναλόγων και επιλεκτικής εφαρμογής. Δεν μπορεί να βελτιωθεί. Πρέπει να αντικατασταθεί.

7.4 Συγγραφή νέου αθλητικού πλαισίου από μηδενική βάση

Προτείνουμε τη συγγραφή ενός νέου αθλητικού πλαισίου από μηδενική βάση .
Ένα πλαίσιο με κέντρο τα σωματεία και τους αθλητές, όχι τους ελεγκτές και τους αριθμολάγνους. Ένα πλαίσιο που θα:

• Καταργεί την ειδική αθλητική αναγνώριση ως εργαλείο ελέγχου και εκβιασμού
• Καταργεί το σημερινό μοντέλο των σχολών προπονητών της ΓΓΑ
• Απλοποιεί δραστικά τις διαδικασίες και λειτουργίας των σωματείων
• Διαφοροποιεί τις βάσει μεγέθους και δυνατοτήτων του σωματείου
• Ενισχύει τον εθελοντισμό και προστατεύει την αυτοοργάνωση
• Προστατεύει τα μικρά σωματεία από τη γραφική εξόντωση
• Μοιράζει ίσα ποσά απευθείας στα σωματεία

7.5 Άμεση κατάργηση του e-Kouros στη σημερινή του μορφή

Το ΔΗ.Κ.Ε.Α. ζητά την άμεση κατάργηση του e-Kouros στη σημερινή του μορφή.
Το e-Kouros δεν είναι εργαλείο διαφάνειας. Είναι εργαλείο ελέγχου.
Δεν διευκολύνει τον αθλητισμό, τον δυσκολεύει.
Δεν στηρίζει τα σωματεία, τα τιμωρεί.
Θα αντικατασταθεί από ένα απλό, λειτουργικό και προσβάσιμο σύστημα που θα εξυπηρετεί τα σωματεία, όχι να τα εποπτεύει με τον σημερινό τρόπο και να τα τιμωρεί.
Ένα σύστημα που μπορεί να χρησιμοποιήσει ο εθελοντής ενός μικρού συλλόγου καράτε στην Καρδίτσα, χωρίς βοήθεια τεχνολογικής κατάρτισης, χωρίς εξωτερική.

7.6 Ενίσχυση και θεσμική αναγνώριση του εθελοντισμού

Το ΔΗ.Κ.Ε.Α. θέτει τον εθελοντισμό ως ακατάλυτη θεμελιώδη αρχή του αθλητισμού. Χωρίς εθελοντές δεν υπάρχει αθλητισμός.
Η πολιτική μας θα ενισχύει τον εθελοντισμό, θα τον προστατεύει νομοθετικά, θα τον αναγνωρίζει θεσμικά.
Όχι με κούφια λόγια εκστρατείας.
Με έργα απελευθέρωσης από τη γραφειοκρατία .

7.7 Χρηματοδότηση με κριτήρια κοινωνικής δικαιοσύνης

Το ΔΗ.Κ.Ε.Α. προτείνει μια νέα λογική χρηματοδότησης.
Όχι με βάση τους γραφειοκρατικούς μαϊμού δείκτες, αλλά με βάση τις πραγματικές ανάγκες.
Όχι με βάση την πολιτική σκοπιμότητα, αλλά με βάση την κοινωνική προσφορά.
Η χρηματοδότηση κατευθύνεται:

• Στα μικρά σωματεία που κρατούν ζωντανό τον αθλητισμό στην περιφέρεια
• Στους ερασιτέχνες αθλητές που στερούνται βασικών υποδομών
• Στους εθελοντές προπονητές που εργάζονται χωρίς αμοιβή
• Στις κοινωνικές δράσεις που προάγουν τον αθλητισμό ως δημόσιο αγαθό και εργαλείο κοινωνικής συνοχής

7.8 Ανοιχτή διαφάνεια και ουσιαστική λογοδοσία

Η διαφάνεια και η λογοδοσία δεν είναι ρητορικά σχήματα. Είναι πρακτικές διαδικασίες με συνέπειες .

Η διαφάνεια : δημοσιοποίηση όλων των αποφάσεων, ανοιχτές διαδικασίες για κάθε επιχορήγηση, πλήρης ενημέρωση για κάθε δαπάνη, δυνατότητα ελέγχου από κάθε πολίτη.

Η λογοδοσία σημαίνει: απόδοση ευθυνών για κάθε κατάχρηση, τιμωρία για κάθε παραβίαση, προστασία για κάθε καταγγέλλοντα, δικαιοσύνη για κάθε θύμα αθλητή, σωματείο, εθελοντή.

 Ο ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΝ ΛΑΟ

Ο ελληνικός αθλητισμός βρίσκεται σε κρίση.
Όχι την κρίση των διεθνών διακρίσεων, οι αθλητές μας συνεχίζουν να μας κάνουν περήφανους παρά το σύστημα, όχι χάρη σε αυτό.
Όχι μόνο την κρίση των υποδομών, αν και οι υποδομές μας στην περιφέρεια είναι απαράδεκτα ελλιπείς.
Αλλά την κρίση του μοντέλου, την κρίση της λογικής, την κρίση της Παράγκας .

Το σημερινό μοντέλο διαχείρισης του αθλητισμού είναι ένα μοντέλο ελέγχου, γραφειοκρατίας και εξάρτησης .
Υπηρετεί τους ισχυρούς και τιμωρεί τους αδύναμους.
Απαξιώνει τον εθελοντισμό και εξοντώνει τα μικρά σωματεία.
Μετατρέπει την αγάπη για τον αθλητισμό σε φόβο για την επόμενη προθεσμία.
Πρέπει να αλλάξει ριζικά, όχι επιφανειακά.

Το ΔΗ.Κ.Ε.Α. δεν ζητά βελτιώσεις. Ζητά το γκρέμισμα .
Την κατάργηση της ΓΓΑ.
Τη δημιουργία ανεξάρτητου Υπουργείου Αθλητισμού με σαφείς αρχές και αποστολή. Την κατάργηση του Ν. 2725/1999. Την κατάργηση του e-Kouros.
Τη συγγραφή ενός νέου αθλητικού πλαισίου από μηδενική βάση, με κέντρο τα σωματεία, τους αθλητές, τον εθελοντισμό.
Με κέντρο τον άνθρωπο, όχι τον αριθμό. Την ελευθερία, όχι τον έλεγχο.
Την κοινωνία, όχι τον μηχανισμό .

Το ΔΗ.Κ.Ε.Α. καλεί τον αθλητικό κόσμο, αθλητές και αθλήτριες, προπονητές, στελέχη σωματείων, φιλάθλους, κάθε πολίτης που πιστεύει στον αθλητισμό ως κοινωνικό δικαίωμα και δημόσιο αγαθό, να μιλήσει, να καταγγείλει, να ενημερώσει.
Να στείλει τη φωνή του στον Τομέα Αθλητισμού του ΔΗ.Κ.Ε.Α. Είμαστε δίπλα σας.
Δεν θα αφήσουμε τη σιωπή να καλύψει την αλήθεια.
Δεν θα αφήσουμε τη γραφειοκρατία να θάψει τον αθλητισμό.

Ο αθλητισμός δεν ανήκει στην Παράγκα.
Δεν ανήκει στους νομοθέτες της παραθυροδιαφυγής.
Δεν ανήκει στους διαχειριστές των πλατφορμών.
Ανήκει σε όσους ιδρώνουν στις αίθουσες, στα γήπεδα και στα τατάμι, χωρίς να περιμένουν ούτε ευρώ, ούτε βαθμό, ούτε δημόσια θέση.
Σε αυτούς που μαθαίνουν τα παιδιά να αγωνίζονται τίμια.
Σε αυτούς που χτίζουν χαρακτήρα, κοινωνικότητα, σεβασμό στον αντίπαλο.
Σε αυτούς που κρατούν ζωντανό το αθλητικό ιδεώδες χωρίς να τους πει κανείς ευχαριστώ.

Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν ανάγκη από άλλη μια πλατφόρμα.
Δεν έχουν ανάγκη από άλλον έναν νόμο.
Δεν έχουν ανάγκη από άλλη μια γραμματεία, χρειάζεται από ελευθερία.

Και τη διεκδικούμε μαζί τους.

Ο αθλητισμός ανήκει στον λαό. Και ο λαός απαιτεί λογοδοσία.

ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΤΟΜΕΑΣ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ ΔΗ.Κ.Ε.Α.

Αθήνα, Αύγουστος 2026