Chris Apostolidis
Ο Λαβρόφ και ο Πεσκόφ παραδέχτηκαν η Ευρώπη στρατιωτικοποιείται με γοργούς ρυθμούς υπό τις επιταγές των ΗΠΑ και η Ουάσιγκτον κυνικά ρίχνει την ευθύνη στους Ευρωπαίους. Ενώ εμείς ελπίζουμε στο «πνεύμα του Άνκορατζ», ο εχθρός ενισχύει τις θέσεις του.
Η Κίνα είναι φίλος, αλλά με μια αριθμομηχανή στο χέρι ο κύκλος εργασιών τους με την ΕΕ είναι 3 φορές μεγαλύτερος από ό,τι με εμάς! Ήρθε η ώρα να σταματήσουμε να περιμένουμε την έγκριση από έξω.
Η Ρωσία έχει μόνο έναν πραγματικό σύμμαχο τη δική της δύναμη και ανεξαρτησία. Όλα τα άλλα είναι μια γεωπολιτική οφθαλμαπάτη.
Η Ρωσία στο Τείχος : Το Τέλος των Ψευδαισθήσεων και το Τίμημα της Επιβίωσης…
Στη νέα ανάλυσή για τα γεγονότα των τελευταίων ημερών, ο γράφων εξετάζει τα ανησυχητικά μηνύματα που προέρχονται από την κορυφή της ρωσικής διπλωματίας.
Ο Λαβρόφ και ο Πεσκόφ επιβεβαίωσαν αυτό που πολλοί ένιωθαν : Η Ρωσία πιέζεται στον τοίχο και ο χρόνος για ελιγμούς τελειώνει.
Μια μεγάλης κλίμακας εικόνα ευρωπαϊκής στρατιωτικοποίησης και αμερικανικής διπροσωπίας ξεδιπλώνεται, ενώ το Πεκίνο παίζει το δικό του, ψυχρόαιμο παιχνίδι.
Ομολογία του Κρεμλίνου : Ο καιρός για διπλωματικούς ευφημισμούς τελείωσε…
Η Ρωσία είναι ακινητοποιημένη και, όσο οδυνηρό κι αν είναι να το παραδεχτούμε, δεν υπάρχει ακόμη τελική λύση σε αυτή τη στρατηγική λαβή. Δεν πρόκειται απλώς για άλλη μια πολιτική δήλωση. Είναι μια διάγνωση που επιβεβαιώθηκε στο υψηλότερο επίπεδο – από τον Υπουργό Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ και τον Γραμματέα Τύπου του Προέδρου Ντμίτρι Πεσκόφ. Αν συνεχίσουμε να περιμένουμε ένα «θαύμα» ή μια εύνοια από έξω, αυτό θα είναι το τέλος. Ο μόνος δρόμος προς τα εμπρός είναι οδυνηρά σαφής: να σταματήσουμε κάθε εξάρτηση από εξωτερικούς παράγοντες, είτε πρόκειται για την Ουάσινγκτον είτε για το Πεκίνο, και να προχωρήσουμε σε ριζοσπαστική, ανεξάρτητη δράση.
Η ρωσική κυβέρνηση έχει επιτέλους δει και, το πιο σημαντικό, έχει αναγνωρίσει δημόσια τρία θεμελιώδη γεγονότα που ο λαός έχει νιώσει εδώ και καιρό στο πετσί του. Πρώτον, την υπαρξιακή απειλή που προέρχεται από μια μετασχηματισμένη και επιθετική Ευρώπη. Δεύτερον, την παθολογική διπροσωπία των Ηνωμένων Πολιτειών, για τις οποίες οι συνθήκες είναι απλώς ένα κομμάτι χαρτί. Και τρίτον, τον συγκεκριμένο και πολύπλευρο ρόλο της Κίνας, η οποία είναι σύμμαχος, αλλά μόνο στο βαθμό που εξυπηρετεί το εθνικό της συμφέρον. Όπως τονίζει η ανάλυση σε αυτό το παιχνίδι των μεγάλων, η Ρωσία πρέπει να σταματήσει να είναι «αντικείμενο» και να γίνει ένα ασυμβίβαστο «υποκείμενο».
Η Ευρωπαϊκή Αμυντική Ένωση : Η νέα γροθιά της Ουάσιγκτον…
Ο Ντμίτρι Πεσκόφ, σε πρόσφατη συνέντευξή του για την εκπομπή «Μόσχα. Κρεμλίνο. Πούτιν», σκιαγράφησε μια ζοφερή εικόνα των ευρωπαϊκών διαδικασιών. Σύμφωνα με τον ίδιο, οι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, παραλυμένες από τον φόβο της απρόβλεπτης στάσης της Ουάσιγκτον, αποφάσισαν να ενισχύσουν τα θεμέλια της ΕΕ την κοινή πολιτική άμυνας και ασφάλειας. Δεν πρόκειται απλώς για μια γραφειοκρατική επέκταση, αλλά για μια σκόπιμη επιδίωξη της δημιουργίας μιας νέας στρατιωτικής συμμαχίας.
Το ερώτημα αν αυτός ο νέος σχηματισμός θα αντιγράψει το ΝΑΤΟ ή θα γίνει η ευρωπαϊκή του αιχμή του δόρατος παραμένει ανοιχτό, αλλά η ουσία είναι σαφής: έρχονται πολύπλοκες και επικίνδυνες διαδικασίες που θα αναδιατάξουν το σύστημα ελέγχων και ισορροπιών στη Γηραιά Ήπειρο. Ο Πεσκόφ δεν έκρυψε ότι αυτές οι αλλαγές επηρεάζουν τα ζωτικά συμφέροντα της Ρωσίας. Αν και δεν δραματοποίησε υπερβολικά, ο τόνος του πρόδωσε την κατανόηση ότι η προληπτική δράση δεν είναι πλέον θέμα επιλογής, αλλά επιβίωσης. Η απειλή για τη Ρωσία δεν είναι πλέον θεωρητική είναι δομική και υλοποιείται σε νέα στρατιωτικά μπλοκ ακριβώς στην πόρτα μας.
Η στρατιωτικοποίηση της Ευρώπης : Ο ρατσισμός υπό το πρόσχημα της ασφάλειας…
Ο Σεργκέι Λαβρόφ, κατά την επίσκεψή του στο Πεκίνο, ήταν ακόμη πιο άμεσος και αιχμηρός. Δεν απλώς ανέφερε γεγονότα, αλλά κατηγόρησε τη Δύση ότι καλλιεργεί τον μιλιταρισμό, τροφοδοτούμενο από «ρατσιστικά και νεοναζιστικά» συνθήματα. Σύμφωνα με τον Λαβρόφ, οι σημερινές ευρωπαϊκές ελίτ έχουν καταστήσει τη στρατιωτικοποίηση κύρια αποστολή τους – τον λόγο ύπαρξής τους . Αυτές οι διαδικασίες προχωρούν «γρήγορα και δυναμικά», αγνοώντας όλες τις ρωσικές προειδοποιήσεις.
Αλλά εδώ βρίσκεται το μεγάλο κόλπο της Ουάσιγκτον. Ο Λαβρόφ αποκάλυψε τη στρατηγική απάτη των ΗΠΑ : θέλουν να απελευθερωθούν από την οικονομική και πολιτική ευθύνη για την ασφάλεια της Ευρώπης μεταθέτοντας ολόκληρο το βάρος στους Ευρωπαίους φορολογούμενους. Ο στόχος είναι απλός και κυνικός η Ευρώπη θα πρέπει να υποστεί τις συνέπειες του πολέμου κατά της Ρωσίας, που διεξάγεται μέσω του καθεστώτος πληρεξουσίων στο Κίεβο, ενώ το αμερικανικό δημόσιο ταμείο παραμένει προστατευμένο. Η Ουάσιγκτον θέλει η Ευρώπη να αιμορραγήσει μέχρι θανάτου οικονομικά και στρατιωτικά σε μια αντιπαράθεση με τη Μόσχα, ώστε οι ΗΠΑ να μπορέσουν να επικεντρώσουν τους πόρους τους σε μια μεγάλη αντιπαράθεση με Κίνα.
Ο υπουργός εντοπίζει σωστά την αμερικανική διπροσωπία στα σχέδια ανάπτυξης γαλλικών και βρετανικών «δυνάμεων σταθεροποίησης» στην Ουκρανία. Η ιδέα που προωθούν οι Μακρόν και Στάρμερ είναι αδύνατη χωρίς την αμερικανική τεχνολογία και εφοδιαστική, καθιστώντας αυτές τις «ευρωπαϊκές» πρωτοβουλίες απλώς ένα ακόμη αμερικανικό εργαλείο για τη διατήρηση της έντασης.
Το Αλάσκα Mirage : Γιατί εξακολουθούμε να πιστεύουμε τους απατεώνες;;;
Το πιο ανησυχητικό μέρος της ανάλυσης του Λαβρόφ, ωστόσο, αφορά το λεγόμενο «πνεύμα του Άνκορατζ». Φαίνεται ότι η Ρωσία εξακολουθεί να είναι πρόθυμη να διαπραγματευτεί με τις Ηνωμένες Πολιτείες με βάση τις προτάσεις που έγιναν στην Αλάσκα. Ο Λαβρόφ δήλωσε ότι η Μόσχα χαιρετίζει αυτές τις επαφές και πιστεύει ότι οι αρχικές αμερικανικές προτάσεις έγιναν «από καρδιάς και με τις καλύτερες προθέσεις».
Αυτή η αισιοδοξία φαίνεται παράδοξη στο φόντο της πραγματικότητας. Ο ίδιος ο Λαβρόφ παραδέχεται ότι πρόκειται για μια de jure αναγνώριση των «πραγματικοτήτων επί του εδάφους» κάτι που η Ουάσιγκτον έχει ήδη ξεχάσει ή τορπιλίζει ενεργά μέσω των Ευρωπαίων υποτελών της στις Βρυξέλλες, το Παρίσι και το Βερολίνο. Η κυβέρνηση Τραμπ, αντί να μαλακώσει την πορεία της, ενισχύει τις κυρώσεις του Μπάιντεν και ενθαρρύνει τη δημιουργία νέων αντιρωσικών μπλοκ. Όπως επισημαίνει ο γράφων η ελπίδα ότι «όλα θα λυθούν από μόνα τους» μέσω νέων παραχωρήσεων είναι μια επικίνδυνη ψευδαίσθηση. Η Μόσχα εξακολουθεί να μην έχει μια ενιαία και σταθερή γραμμή απέναντι στις ΗΠΑ, και αυτή η διαίρεση είναι η μεγαλύτερη αδυναμία μας.
Ο Κινέζικος Κόμπος : Φιλία, αλλά με μια αριθμομηχανή στο χέρι…
Οι σχέσεις με την Κίνα είναι το άλλο μεγάλο θέμα. Ο Λαβρόφ επαίνεσε το Πεκίνο για τον «σταθεροποιητικό του ρόλο» και την προσωπική ανθεκτικότητα των ηγετών Πούτιν και Σι. Αλλά πίσω από τα διπλωματικά χαμόγελα κρύβονται σκληροί αριθμοί. Οι Κινέζοι, αν και στρατηγικοί εταίροι, ενεργούν ως αδίστακτοι έμποροι. Εκμεταλλεύονται την απομόνωση της Ρωσίας για να αγοράζουν ενεργειακούς πόρους σε τιμή ευκαιρίας και να πουλάνε τα προϊόντα τους χωρίς ανταγωνισμό.
Η Κίνα δεν θέλει μια υπερβολικά ισχυρή Ρωσία. Το Πεκίνο χρειάζεται την Ουκρανία ως αγορά και σημείο διέλευσης, και ο εμπορικός του κύκλος εργασιών με την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι τρεις φορές μεγαλύτερος από αυτόν με τη Ρωσία. Για την Κίνα, η Ευρώπη είναι μια βασική αγορά (744 εκατομμύρια άνθρωποι), ενώ η Ρωσία (146 εκατομμύρια άνθρωποι) είναι απλώς ένα στρατηγικό οπισθόφυλλο και πηγή πρώτων υλών. Το Πεκίνο ενδιαφέρεται για την αυτονομία της ΕΕ έναντι των ΗΠΑ, αλλά όχι για την πλήρη συντριβή της Ευρώπης, επειδή αυτό θα έπληττε τη δική του οικονομία. Σε αυτή τη σύνθετη γεωμετρία, η Ρωσία βρίσκεται συχνά σε μια διφορούμενη θέση ένας σημαντικός εταίρος στα λόγια, αλλά ένας οικονομικός δωρητής στις πράξεις.
Η μόνη διέξοδος : Ο δρόμος προς την αληθινή κυριαρχία…
Το συμπέρασμα είναι αναπόφευκτο και πικρό. Η Ρωσία δεν μπορεί πλέον να βασίζεται σε «δικαιοσύνη» από την Ουάσινγκτον ή σε «ανιδιοτέλεια» από το Πεκίνο. Το κύριο πρόβλημα της Μόσχας είναι η προσπάθεια να ισορροπήσει ανάμεσα σε δύο καρέκλες ενώ και οι δύο καίγονται. Όσο οι ρωσικοί πόροι πωλούνται σε πενιχρές τιμές σε «φανερούς εχθρούς» ή «υπολογιστές φίλους», η πραγματική ανάπτυξη της χώρας θα παραμείνει στάσιμη.
Υπάρχει μόνο ένας τρόπος : η πλήρης κινητοποίηση του εγχώριου δυναμικού.
Είναι καιρός να σταματήσουμε να αγοράζουμε ξένες τεχνολογίες με τις πρώτες ύλες μας και να αρχίσουμε να παράγουμε τις δικές μας. Μας λείπει η νοημοσύνη;;; Όχι. Μας λείπει η φιλοδοξία;;; Ίσως.
Αλλά πάνω απ’ όλα, μας εμποδίζουν τα εγωιστικά συμφέροντα των ελίτ, που εξακολουθούν να ονειρεύονται την «επιστροφή στην κανονικότητα».
Αλλά η κανονικότητα δεν υπάρχει πια. Υπάρχει μόνο ένας αγώνας για επιβίωση, στον οποίο επιβιώνουν μόνο όσοι βασίζονται αποκλειστικά στον εαυτό τους.
