Η Πέμπτη, 12 Μαρτίου ήταν ιδιαίτερα κακή μέρα για τις δυνάμεις των ΗΠΑ στον Περσικό κόλπο και τη γύρω περιοχή.
Δύο KC-135 “stratotanker” χτυπήθηκαν πάνω από το Ιράκ
Η Ισλαμική Αντίσταση στο Ιράκ ανακοίνωσε ότι έπληξε δύο αεροπλάνα ανεφοδιασμού των ΗΠΑ, τύπου KC-135 “stratotanker”, το ένα από τα οποία κατέπεσε σε Ιρακινό έδαφος. Το δεύτερο φέρεται να κατάφερε να διαφύγει και να προσγειώθηκε, τελικά, σε αεροδρόμιο της κατεχόμενης Παλαιστίνης.
Η “Κεντρική διοίκηση” (CENTCOM) των δυνάμεων των ΗΠΑ εξέδωσε αρχικά μία “περίεργη” ανακοίνωση. Αν πάρει κανείς κατά λέξη τα γραφόμενα, η είδηση σύμφωνα με τη CENTCOM ΔΕΝ είναι η πτώση του αεροσκάφους, αλλά το ότι η CENTCOM “την έχει υπόψη της”. Αναρωτιέται κανείς, έχουν σε τέτοιο βαθμό χάσει τα αυγά και τα καλάθια, που θα μπορούσε να χάσει ένα ιπτάμενο τάνκερ και να ΜΗΝ το προσέξει; Το δεύτερο ενδιαφέρον στην ανακοίνωση αυτή είναι ο ισχυρισμός ότι η πτώση ΔΕΝ οφείλεται σε φίλια ή εχθρικά πυρά. Το τρίτο είναι ότι παραδέχεται ότι στο περιστατικό εμπλέκονται ΔΥΟ αεροσκάφη, χωρίς να περιγράφει πώς.
Η ανακοίνωση της Ισλαμικής Αντίστασης έγινε αποδεκτή από όλους τους ανεξάρτητους αναλυτές ως η πραγματική εκδοχή του “περιστατικού”, δεδομένου ότι η εκδοχή της CENTCOM “μπάζει νερά” από παντού (ίσως, λόγω των ειδικών χαρακτηριστικών, θα έπρεπε να πούμε ότι “μπάζει βενζίνη”).
Είναι γνωστό ότι τα αμερικανικά αεροσκάφη ποτέ δεν καταρρίπτονται από εχθρικά πυρά. Όταν δεν μπορούν να κρύψουν την κατάρριψη, συνήθως (και ευήθως) την αποδίδουν σε “φίλια πυρά”. Αυτό έγινε με τα τρία πρώτα αεροσκάφη (F-15) που έχασαν οι ΗΠΑ στη διάρκεια της επιχείρησης “Epic Failure” όπως την ονόμασε ακόμη και η γερμανική Handesblatt. Βέβαια και εκείνος ο ισχυρισμός δεν έστεκε (δείτε π.χ. εδώ). Αν αλήθευε, θα απεδείκνυε σοβαρότατες παρατυπίες και προχειρότητα στη σχεδίαση της επιχείρησης. Αν επαναλαμβανόταν ο ίδιος ισχυρισμός, για δεύτερη φορά, θα έπρεπε υποχρεωτικά να βρεθούν και να τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι. Γι αυτό επελέγη ο ακόμη πιο γελοίος ισχυρισμός ότι ΔΕΝ επρόκειτο ούτε για φίλια, ούτε για εχθρικά πυρά. Για τι επρόκειτο όμως τότε; Μηχανική βλάβη; Πήρε ο ύπνος τους πιλότους; Έπαιζαν tetris στο κινητό τους και έχασαν τον έλεγχο των αεροσκαφών τους; Μπήκαν σπουργίτια στους κινητήρες; Τελικά η επίσημη ερμηνεία που δόθηκε είναι ότι τα δύο αεροσκάφη συγκρούστηκαν στον αέρα, το ένα έπεσε με αποτέλεσμα να σκοτωθεί όλο το πλήρωμα (6 στρατιωτικοί) και το δεύτερο, παρ’ όλο το τρακάρισμα, κατάφερε κουτσαίνοντας να φτάσει μέχρι την κατεχόμενη Παλαιστίνη και να προσγειωθεί εκεί.
Δυστυχώς (γι’ αυτούς) και η τελευταία εκδοχή είναι ελάχιστα πιστευτή. Τα ιπτάμενα τάνκερ είναι τεράστια αεροσκάφη και δεν έχουν ιδιαίτερη ικανότητα ελιγμών. Ουδέποτε μάλλον έχει καταγραφεί περιστατικό συγκρούσεών τους. Άσε που δεν είχε καμία λογική το να κινούνται δίπλα-δίπλα, ιδιαίτερα σε μεγάλη απόσταση από το αεροδρόμιο (το γεγονός ότι χρειάστηκαν δύο μέρες για να βρεθούν οι σοροί του πληρώματος μάλλον δείχνει ότι δεν ήταν δίπλα στη στρατιωτική βάση). Εξίσου δύσκολο είναι να πιστέψει κανείς ότι μετά από σύγκρουση στον αέρα που προκάλεσε την πτώση του ενός από τα δύο αεροσκάφη, το δεύτερο ήταν σε αρκετά καλή κατάσταση ώστε να είναι σε θέση να πετάξει μέχρι την κατεχόμενη Παλαιστίνη και να προσγειωθεί εκεί. Αν πάντως πιστέψει κανείς την εκδοχή των ΗΠΑ, τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα γι αυτές. Θα πρέπει να πιστέψει ότι οι Ιρανοί και οι σύμμαχοί τους δε χρειάζεται να ασχολούνται με την αναχαίτιση και την κατάρριψη των εχθρικών αεροσκαφών, γιατί οι δυνάμεις των ΗΠΑ και των υποτακτικών τους καταφέρνουν να τα ρίχνουν από μόνες τους…
Η σημασία πάντως της κατάρριψης του τελευταίου (απ’ όσο γνωρίζουμε) αεροσκάφους, είναι μεγαλύτερη απ’ ότι φαίνεται σε πρώτη ματιά. Τα μαχητικά των ΗΠΑ έχουν σχετικά μικρή εμβέλεια. Με την καταστροφή όλων των αμερικανικών βάσεων που βρίσκονται γύρω από τον Περσικό Κόλπο, αναγκάζονται να σταθμεύουν όλο και πιο μακριά από το Ιράν. Για να καταφέρουν να πλήξουν το Ιράν επομένως, θα πρέπει να ανεφοδιαστούν εν πτήσει τουλάχιστον μία φορά. Έτσι τα ιπτάμενα τάνκερ, των οποίων ο αριθμός δεν είναι απεριόριστος, αποκτούν στρατηγική σημασία. Κάθε ένα που πλήττεται, μειώνει σημαντικά τον αριθμό των μαχητικών και των βομβαρδιστικών που μπορούν να επιχειρήσουν ταυτόχρονα.
Την ίδια, ή ακόμη μεγαλύτερη αξία έχουν και τα ιπτάμενα ραντάρ (AWACS), ιδιαίτερα με δεδομένο ότι τα ραντάρ που βρίσκονται στις βάσεις των ΗΠΑ απετέλεσαν τον πρώτο στόχο των ιρανικών πυραυλικών επιθέσεων και έχουν ήδη αχρηστευτεί στο σύνολό τους. Ένα από τα αποτελέσματα αυτού του γεγονότος είναι ότι πλέον οι σειρήνες στο Τελ Αβίβ και τις άλλες πόλεις του κατοχικού ψευδοκράτους, αντί να χτυπάνε για να προειδοποιήσουν για πυραυλική επίθεση που επίκειται (10-15 λεπτά πριν την πρόσκρουση ήταν στην αρχή του πολέμου), πλέον χτυπούν για να ειδοποιήσουν τον πληθυσμό ότι … η επίθεση ήδη έγινε – ή, στην καλύτερη περίπτωση, 1-2 λεπτά πριν την πρόσκρουση. Αν κλαδευτεί σημαντικά και ο αριθμός των AWACS, θα τυφλωθούν πλήρως οι αμερικανοσιωνιστικές δυνάμεις και ίσως γίνει δυνατόν να επιχειρήσουν με αξιώσεις και τα Ιρανικά αεροσκάφη (η αεροπορία είναι το πιο αδύνατο σώμα των Ιρανικών ενόπλων δυνάμεων και σαφώς δε μπορούν να αντιμετωπίσουν τα πολύ πιο σύγχρονα – αν και βαθιά προβληματικά – αμερικανοσιωνιστικά αεροσκάφη).
Όσο είμαστε στο θέμα της αεροπορίας, είναι καλό να κάνουμε δύο ακόμη επισημάνσεις, που αφορούν και οι δύο τον αριθμό των αμερικανικών αεροσκαφών που έχουν καταστραφεί:
α) Πέρα από τα 4 (3 F-15 και 1 ιπτάμενο τάνκερ) που έχουν παραδεχτεί οι ΗΠΑ ότι έχουν χάσει και τα 2-3 ακόμη που είναι γνωστό ότι έχουν καταρριφθεί σε Ιρανικό έδαφος, και το δεύτερο KC-135 που ακόμη και αν έφτασε πράγματι, όπως ισχυρίζονται, στην κατεχόμενη Παλαιστίνη μάλλον δεν είναι ασφαλές να πετάξει πριν γίνουν επισκευές, δε γνωρίζουμε ποιος είναι ο αριθμός αυτών που έχουν αχρηστευτεί στο έδαφος, ιδιαίτερα κατά την πρώτη μέρα της σύγκρουσης. Το μεγαλύτερο μέρος των AWACS και των ιπτάμενων τάνκερ που είχαν μεταφέρει οι ΗΠΑ στην περιοχή στάθμευε στη βάση Μουουάφακ Σάλτι στην Ιορδανία και σε μία-δύο ακόμη (Αραβία και Κατάρ). Μπορούμε να υποθέσουμε με μεγάλο βαθμό βεβαιότητας ότι κατά τις πρώτες επιθέσεις στις βάσεις αυτές, όχι ασήμαντο μέρος τους τέθηκε εκτός μάχης πριν ακόμη χρησιμοποιηθεί.
β) Όπως πολύ σωστά επισημαίνει το άρθρο του Military Watch Magazine που αναφέραμε παραπάνω,
“Καθώς η κατάρριψη των F-15 αναφέρθηκε μόνο αφού πολίτες βιντεοσκόπησαν τη συντριβή των αεροσκαφών, έχουν τεθεί ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσον έχουν σημειωθεί περαιτέρω σημαντικές καταρρίψεις και απλώς δεν έχουν αναφερθεί. Αναλυτές έχουν επίσης παρατηρήσει ευρέως ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις των ΗΠΑ έχουν μακρά ιστορία μη αναφοράς ή με άλλο τρόπο εσφαλμένης απόδοσης των απωλειών των αεροσκαφών τους κατά τη διάρκεια επιχειρήσεων για την προστασία της φήμης των δυνάμεων και του αμυντικού τομέα.”
Επομένως μπορούμε να υποθέσουμε ότι ένας άγνωστος αριθμός αεροσκαφών μπορεί να έχει πληγεί και καταρριφθεί κατά τη διάρκεια των επιθέσεων σε Ιρανικό έδαφος ή έξω από αυτό. Δεν αποκλείεται αυτό να ισχύει και για το δεύτερο ιπτάμενο τάνκερ που επλήγη αλλά φέρεται να διέφυγε.
Επί του “πιεστηρίου”: Αφού είχα γράψει αυτό το κείμενο και πριν το δημοσιεύσω, πληροφορήθηκα ότι η Wall Street Journal αναγνώρισε ότι έχουν χτυπηθεί στο έδαφος, στη βάση “πρίγκηπας Σουλτάν” της “Σαουδικής” Αραβίας, 5 ακόμη KC-135. Ο πραγματικός αριθμός πιθανότατα είναι αρκετά μεγαλύτερος. Ανυπομονούμε να μάθουμε ανάλογες ειδήσεις και για AWACS.
Gerald Ford: Φωτιά στο θάλαμο πλυντηρίων!
Την ίδια μέρα που επλήγησαν τα δύο ιπτάμενα τάνκερ και καταρρίφθηκε τουλάχιστον το ένα από αυτά, αναφέρθηκε ότι ξέσπασε πυρκαγιά στο αεροπλανοφόρο Gerald Ford που φέρεται να επιχειρεί στην Ερυθρά Θάλασσα. Πρόκειται για το ίδιο σκάφος που είχε πρόβλημα με τις αποχετεύσεις του, με αποτέλεσμα τα μέλη του πληρώματος να αναγκάζονται να στέκονται στην ουρά επί ώρες για να πάνε στην τουαλέτα – πράγμα που βέβαια δε βοηθούσε στην εύρυθμη λειτουργία του πλοίου. Είχε γραφτεί τότε ότι πιθανόν να επρόκειτο για άτυπη ανταρσία του πληρώματος, που έριχνε στην τουαλέτα μπλουζάκια μέσα στην απελπισία του να αποφύγουν την εμπλοκή στην τελευταία πράξη παράνοιας του Τραμπ και των αυλικών του. Φαίνεται ότι τελικά το πρόβλημα των αποχετεύσεων λύθηκε με κάποιον τρόπο, τουλάχιστον προς το παρόν. Πιθανόν η διοίκηση του πλοίου να παρήγγειλε από την Κίνα μηχανήματα σαν αυτά που έχουν τα σούπερ μάρκετ και οι ναυτικοί να παίρνουν χαρτάκια με αριθμό προτεραιότητας…
Η επίσημη εκδοχή για την η πυρκαγιά είναι ότι ξέσπασε στο θάλαμο των πλυντηρίων του αεροπλανοφόρου, από άγνωστη αιτία.
Πολλοί έσπευσαν – ευλόγως – να υποθέσουν ότι το αεροπλανοφόρο είχε πληγεί είτε από πύραυλο είτε από drone και οι αρμόδιοι, κατά τη συνήθειά τους, απέκρυπταν την πραγματικότητα. Είναι πολύ πιθανόν να είναι έτσι, αν και θα περιμέναμε να αναλάβουν την ευθύνη όσοι κατάφεραν το πλήγμα (Ιρανοί ή σύμμαχοί τους)
Με δεδομένο όμως το προγενέστερο περιστατικό με τις τουαλέτες, προβάλλει και ένα άλλο ενδεχόμενο. Είναι πιθανό η πυρκαγιά να είναι αποτέλεσμα εμπρησμού από πανικόβλητους ναύτες.
Πάντως από ένα αεροπλανοφόρο που πήρε το όνομα του προέδρου που φημιζόταν ότι δε μπορούσε να μασάει τσίχλα και να περπατάει ταυτόχρονα, ίσως θα ήταν παράλογο να περιμένουμε να ΜΗΝ αυτοαναφλέγονται τα πλυντήρια του και να μη βουλώνουν οι αποχετεύσεις του.
Είμαι περίεργος τι θα γίνει όταν αρχίσουν να βυθίζονται αμερικάνικα πολεμικά πλοία έξω από τον Περσικό: Θα μας πουν ότι ενεργοποιήθηκε από αστοχία υλικού ή από ανθρώπινο λάθος ο μηχανισμός αυτοκαταστροφής του πλοίου; Καθόλου απίθανο…
Abraham Lincoln: Δε μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση…
Για να τριτώσει το κακό, και το έτερο αεροπλανοφόρο που επιχειρεί στην περιοχή δέχτηκε επίθεση. Είχε ήδη απομακρυνθεί μετά την τρίτη επίθεση που είχε δεχτεί (η πρώτη με 4 πυραύλους, η δεύτερη με μη επανδρωμένα αεροσκάφη, η τρίτη πάλι με πυραύλους), αλλά φαίνεται ότι η απόσταση δεν ήταν αρκετή. Δέχτηκε λοιπόν μία ακόμη επίθεση, με αγνώστου τύπου πυραύλους.
Σύμφωνα με τον Ιρανό στρατηγό Αμπολφάζλ Σεκαρτσί, το αεροπλανοφόρο έχει τεθεί εκτός επιχειρησιακής δράσης και κατευθύνεται προς τις Ηνωμένες Πολιτείες, προφανώς για επισκευές. Αυτό που ονομάζουμε “βγήκε BLR” (BLR = Beyond Local Repair – ελληνιστί: ΠΕΕ/Πέραν Επιτοπίου Επισκευής).
Το γεγονός πάντως είναι ότι ακόμη δεν έχουν χρησιμοποιηθεί ενάντια στο ναυτικό των ΗΠΑ ισχυροί πύραυλοι. Οι πύραυλοι που έχουν χρησιμοποιηθεί μέχρι σήμερα, προκαλούν μεν ζημιές, όχι όμως καταστροφικές. Αν τα αμερικανικά σκάφη που επιχειρούν έξω από τα στενά του Ορμούζ δεν αποχωρήσουν εντελώς, (αυτά που είναι μέσα από τα στενά – ο 5ος στόλος δηλαδή – είναι έτσι κι αλλιώς ξεγραμμένα) κάποια στιγμή οι Ιρανικές δυνάμεις θα αρχίσουν να τα βυθίζουν ή έστω να τα θέτουν εκτός μάχης. Ήδη εδώ και δύο μέρες, οι Φρουροί της Επανάστασης δήλωσαν ότι δεν θα πλήττουν πλέον την παιδοκτονική οντότητα με πυραύλους που έχουν κεφαλή μικρότερη του ενός τόνου. Ένας τέτοιος πύραυλος, αν πλήξει ένα αντιτορπιλικό των ΗΠΑ θα το βυθίσει. Τα αεροπλανοφόρα μπορεί να είναι πιο δύσκολο να βυθιστούν, αλλά αν πληγεί ο πυργίσκος τους θα συνεχίσουν να πλέουν μεν, αλλά θα μείνουν ακυβέρνητα και δε θα μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε επιχειρήσεις, μέχρι να τα ξεβράσουν κάπου τα θαλάσσια ρεύματα. Πράγμα που θα είναι μάλλον ακόμη μεγαλύτερη ξεφτίλα από τη βύθισή τους.
Πολλοί ρωτάνε γιατί δεν τα έχουν ακόμη βυθίσει οι Ιρανοί. Οι λόγοι είναι πολλοί. Ο βασικός είναι ότι ο σχεδιασμός των Ιρανών δεν είναι για μία ή δύο βδομάδες πολέμου, αλλά για πολλούς μήνες ή και χρόνια. Η βύθιση πλοίων θα γίνει τη στιγμή που θα κρίνουν ότι είναι η βέλτιστη. Αυτό ταιριάζει και στη γενικότερη εικόνα των επιχειρήσεων, που βλέπουμε ότι κλιμακώνονται μέρα με τη μέρα. Σε αντίθεση με τους βιαστικούς Έλληνες πολεμιστές της πολυθρόνας και του fecebook, οι Ιρανοί προχωράνε αργά και μεθοδικά (αν μπορεί να θεωρηθεί “αργά” η σχεδόν ολοκληρωτική καταστροφή τουλάχιστον 17 αμερικανικών βάσεων μέσα σε λιγότερο από 2 εβδομάδες). Έχουν θέσει τις προτεραιότητές τους και προχωράνε με βάση αυτές και όχι τις επικοινωνιακές ανάγκες.
Το ίδιο φαίνεται να ισχύει και με την αεράμυνα. Οι δυτικοί επαίρονται ότι έχουν εξαφανίσει την αεράμυνα του Ιράν και έχουν απόλυτη υπεροχή στον αέρα. Γνωρίζουμε ήδη ότι μεγάλο μέρος των κατεστραμμένων αντιαεροπορικών ήταν φουσκωτά, αγορασμένα από το Temu. Ο γράφων θεωρεί πάρα πολύ πιθανό ότι κάποια στιγμή – αυτήν που λιγότερο θα το περιμένει η Δύση – θα δούμε μέσα σε μια μέρα να καταρρίπτεται μη ευκαταφρόνητος αριθμός αεροσκαφών. Από εκεί και πέρα θα βλέπουμε την πραγματική δύναμη της Ιρανικής αεράμυνας, της οποίας οι επιδόσεις μέχρι σήμερα καθόλου δε συνάδουν με τις δυνατότητες που γνωρίζουμε ότι έχει.
Στους πολέμους δεν νικάει αυτός που κάνει κινήσεις εντυπωσιασμού την πρώτη μέρα, αλλά αυτός που έχει τη δυνατότητα να κινείται μεθοδικά σε βάθος χρόνου. Αυτό απαιτεί καλή προετοιμασία, επαρκή αποθέματα οπλισμού και ικανότητα συνεχούς παραγωγής καινούριου, ικανή στρατιωτική ηγεσία που να μπορεί να εκπονήσει τα κατάλληλα επιτελικά σχέδια, να τα προσαρμόζει καθ’ οδόν και να επιβλέπει την εφαρμογή τους. Απαιτεί επίσης αρραγές εσωτερικό μέτωπο, που να μην κλονίζεται από τα πλήγματα του εχθρού και επομένως να μην υποχρεώνει το επιτελείο σε βεβιασμένες κινήσεις για την ανατροπή των εντυπώσεων.
Δεν είναι καθόλου λίγες οι προϋποθέσεις.
Το Ιράν τις έχει όλες, και με το παραπάνω.
