Σου πούλησαν την ελπίδα με δόσεις-Ξύπνα.

Η βεβαιότητα ήταν πάντα ένα δάνειο με κυμαινόμενο επιτόκιο.
Σου είπαν, σπούδασε, δούλεψε, παντρέψου, αγόρασε σπίτι, κάνε παιδιά, πλήρωσε τις υποχρεώσεις σου, και θα έχεις βεβαιότητα.

Και εσύ το πίστεψες.
Όχι επειδή ήσουν αφελής.
Επειδή δεν είχες άλλη επιλογή.

Το σύστημα δεν σου έδωσε ποτέ την ευκαιρία να φανταστείς κάτι διαφορετικό.
Σου έδωσε ένα μονοπάτι, και το ονόμασε ελευθερία.
Σου έδωσε μια αλυσίδα, και την ονόμασε βεβαιότητα.
Σου έδωσε ένα κλουβί, και το ονόμασε σπίτι.

Και όταν κατάλαβες το ψέμα, ήταν αργά.
Είχες ήδη υπογράψει.

Το σύστημα δεν είναι απλώς ένα οικονομικό μοντέλο.
Είναι μια μηχανή που καταβροχθίζει τα πάντα.
Τον χρόνο σου, την προσοχή σου, τις σχέσεις σου, τα όνειρά σου, την υγεία σου, την ίδια σου την ύπαρξη.

Δεν αγοράζεις αγαθά.
Αγοράζεις την άδεια να ζεις.

Πληρώνεις για να αναπνέεις σε ένα διαμέρισμα που δεν σου ανήκει.
Πληρώνεις για να μετακινείσαι σε δρόμους που χρηματοδότησες.
Πληρώνεις για να θεραπεύεσαι σε νοσοκομεία που υποχρηματοδοτούνται.
Πληρώνεις για να μορφώνεσαι σε σχολεία που σε προετοιμάζουν για υπακοή. Πληρώνεις για να ενημερώνεσαι από μέσα που διαφημίζουν την εξουσία.

Πληρώνεις για να είσαι φτωχός.
Και το χειρότερο, πληρώνεις για να μην το καταλάβεις.

Ο φόβος είναι το πιο ισχυρό νόμισμα.
Δεν χρειάζεται βία.
Αρκεί η ανασφάλεια.
Αρκεί η απειλή της απόλυσης.
Αρκεί η δόση που δεν μπορείς να πληρώσεις.
Αρκεί ο γιατρός που δεν καλύπτεται.
Αρκεί το ενοίκιο που αυξάνεται.
Αρκεί η αστυνομία που σε αστυνομεύει.
Αρκεί ο γείτονας που σε καταγγέλλει.
Αρκεί ο συνάδελφος που σε ανταγωνίζεται.

Ο φόβος σε κρατά μόνο. Και η μοναξιά σε κάνει αδύναμο.

Έτσι λειτουργεί.
Σε απομονώνει, σε εξατομικεύει, σε πείθει ότι η αποτυχία είναι δική σου.
Ότι αν δεν τα καταφέρνεις, φταις εσύ.
Ότι αν πεινάς, δεν προσπάθησες αρκετά.
Ότι αν δεν έχεις στέγη, δεν αξίζεις.

Η αυτοκτονία ως προσωπική αποτυχία.
Η φτώχεια ως ηθικό ελάττωμα.
Η εξαθλίωση ως επιλογή.

Και όμως, όλα αυτά δεν είναι φυσικά φαινόμενα.
Δεν είναι νόμοι της φύσης.
Είναι πολιτικές επιλογές.
Είναι αποφάσεις που πάρθηκαν σε κλειστά δωμάτια, από ανθρώπους που δεν θα τις υποστούν ποτέ.

Η λιτότητα δεν είναι ανάγκη. Είναι σχέδιο εξουσίας.

Η ανεργία δεν είναι ατύχημα. Είναι εργαλείο πειθαρχίας.
Η υποχρηματοδότηση της υγείας δεν είναι λάθος.
Είναι επένδυση στην ιδιωτικοποίηση.
Η ακρίβεια δεν είναι αγοραίο φαινόμενο.
Είναι κλοπή με πρόσχημα.
Και όσοι σιωπούν, συνυπογράφουν.
Η σιωπή δεν είναι ουδετερότητα.
Είναι συνενοχή.
Η ανοχή δεν είναι αρετή. Είναι παράδοση.

Σου λένε ότι ζεις σε δημοκρατία. Ψέμα.
Ζεις σε ένα σύστημα όπου ψηφίζεις κάθε λίγα χρόνια, αλλά οι αποφάσεις λαμβάνονται καθημερινά από αγορές, τράπεζες, εταιρείες, θεσμούς που δεν εκλέγονται από κανέναν.
Ψηφίζεις πρόσωπα, αλλά η πολιτική είναι προκαθορισμένη.
Ψηφίζεις κόμματα, αλλά οι πολιτικές είναι ίδιες.

Η ψήφος είναι το απορροφητικό χάπι που σου δίνουν για να μην αμφισβητήσεις το σύστημα.

Σου λένε, περίμενε τις επόμενες εκλογές.
Και εσύ περιμένεις.
Και στο μεταξύ, οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι, οι φτωχοί φτωχότεροι, και η μεσαία τάξη εξαφανίζεται.

Η ελπίδα είναι το όπιο.
Η ψήφος είναι η δόση.
Η αναμονή είναι ο θάνατος.

Και όλα αυτά δεν είναι αναγκαιότητα. Είναι επιλογή.
Η τεχνολογία θα μπορούσε να μειώσει τον μόχθο.
Η αφθονία θα μπορούσε να εξαλείψει τη φτώχεια.
Η γνώση θα μπορούσε να είναι ελεύθερη.
Αλλά το σύστημα δεν θέλει απελευθέρωση.
Θέλει έλεγχο.
Δεν θέλει ευημερία.
Θέλει κέρδος.
Γι’ αυτό κατασκευάζει τεχνητή σπανιότητα.
Γι’ αυτό διαιρεί τους ανθρώπους σε φυλές, έθνη, θρησκείες, φύλα, γενιές, επαγγέλματα.
Για να μην ενωθούν.
Για να μην δουν ότι έχουν τα ίδια συμφέροντα.
Για να μην καταλάβουν ότι είναι πολλοί και εκείνοι λίγοι.

Η διαίρεση είναι το πιο ισχυρό όπλο τους.
Η ενότητα είναι η μεγαλύτερη απειλή τους.

Δεν υπάρχει μεταρρύθμιση που να σώσει το σύστημα από τον εαυτό του.
Το σύστημα είναι το πρόβλημα.

Δεν ζητάμε καλύτερο αφεντικό.
Δεν ζητάμε δίκαιο αφεντικό.
Δεν ζητάμε αφεντικό.

Ζητάμε έναν κόσμο χωρίς αφεντικά.
Έναν κόσμο όπου η γη, το νερό, ο αέρας, η ενέργεια, η στέγη, η υγεία, η παιδεία, η πληροφορία, η τέχνη, η φροντίδα, ο χρόνος, η ζωή, δεν είναι εμπορεύματα.

Έναν κόσμο όπου η αξία δεν μετριέται σε κέρδος, αλλά σε ανθρώπινη ευημερία.

|Έναν κόσμο όπου ο μόχθος δεν είναι καταναγκασμός, αλλά δημιουργία.
Όπου η συλλογικότητα δεν είναι υποχρέωση, αλλά χαρά.
Όπου η ελευθερία δεν είναι προνόμιο, αλλά δικαίωμα.

Αυτός ο κόσμος δεν θα έρθει από τα πάνω.
Θα έρθει από τα κάτω. Από εμάς.
Από τη γειτονιά, από τον χώρο δουλειάς, από το σχολείο, από το πανεπιστήμιο, από το νοσοκομείο, από το λεωφορείο, από την πλατεία, από το διαδίκτυο, από παντού όπου υπάρχει ζωή που αντιστέκεται.

Η οργάνωση είναι το όπλο.
Η συλλογικότητα είναι η ασπίδα.
Η συντροφικότητα είναι η δύναμη.

Δεν περιμένουμε σωτήρες.
Γινόμαστε εμείς η σωτηρία μας.
Δεν περιμένουμε την αλλαγή.
Την επιβάλλουμε.

Ξέρουμε τι έρχεται αν συνεχίσουμε έτσι. Ο ψηφιακός τιμαριωτισμός.
Ο νέος δουλοπαροικισμός.
Ένα καθεστώς όπου θα νοικιάζεις την ύπαρξή σου με μηνιαία συνδρομή.
Θα πληρώνεις για να αναπνέεις, για να μετακινείσαι, για να σκέφτεσαι, για να αισθάνεσαι.

Θα είσαι ένας αριθμός σε μια βάση δεδομένων.
Ένα προφίλ.
Ένα σκορ.
Ένα ρίσκο.

Και το χειρότερο, θα σε πείσουν πως αυτό είναι πρόοδος.
Πως αυτό είναι ελευθερία.
Πως αυτό είναι ζωή.
Και εσύ θα το πιστέψεις.
Γιατί δεν θα θυμάσαι πια πώς ήταν να είσαι άνθρωπος.

Η ώρα δεν είναι αύριο.
Η ώρα είναι τώρα.
Όχι γιατί είμαστε ήρωες.
Αλλά γιατί δεν έχουμε άλλη διέξοδο.
Ή θα σπάσουμε τα δεσμά, ή θα γίνουμε το καύσιμο της μηχανής που μας συνθλίβει. Δεν υπάρχει τρίτη επιλογή.
Ξύπνα. Οργανώσου. Αντιστάσου. Μαζί.
Μέχρι ο κόσμος να μην χωράει άλλο ψέμα.
Μέχρι η ζωή να γίνει ζωή.
Μέχρι να είμαστε εμείς το σύστημα.
Και το σύστημα να είμαστε εμείς.