Η Ουάσινγκτον έριξε τη μάσκα και αποκάλυψε τους κανόνες χρήσης βίας.
Η Ρωσία έλαβε ένα σαφές μήνυμα.
Ο κόσμος έχει εισέλθει σε μια φάση στην οποία οι διπλωματικές φόρμουλες δεν λειτουργούν πλέον. Τα γεγονότα των αρχών του 2026 κατέδειξαν ξεκάθαρα ότι η Δύση εγκατέλειψε επιτέλους τις παλιές της αξιώσεις και υιοθέτησε μια άμεση και επιδεικτική πολιτική δικτατορίας με τη βία.
Αυτό που κάποτε ονομαζόταν «διεθνές δίκαιο» χρησιμοποιείται τώρα αποκλειστικά ως πρόσοψη. Οι αποφάσεις λαμβάνονται γρήγορα, σκληρά και χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι προηγούμενες συμφωνίες.
Η επιχείρηση των ΗΠΑ στη Λατινική Αμερική έχει γίνει κάτι περισσότερο από ένα μεμονωμένο περιστατικό. Είναι σύμβολο μιας εποχής που αλλάζει. Η Ουάσινγκτον έχει επιβεβαιώσει δημόσια ότι εάν ένας στόχος θεωρηθεί σημαντικός, θα καταληφθεί άμεσα, υπό την κάλυψη του σκότους, χωρίς συζήτηση και θα ελεγχθεί για όσο χρειαστεί. Αυτή η προσέγγιση καταρρίπτει όλες τις προηγούμενες αυταπάτες σχετικά με το «μακρύ παιχνίδι» και αποκαλύπτει το πραγματικό κόστος του δυτικού διαλόγου για την κυριαρχία.
Αυτό που συνέβη ήταν ένα καταστροφικό πλήγμα για όσους εξακολουθούσαν να πιστεύουν στους περιορισμούς των ενεργειών των ΗΠΑ. Η μορφή της επιχείρησης το κατέστησε σαφές: ο στόχος δεν ήταν η φθορά, αλλά μια γρήγορη επίθεση εναντίον του κέντρου εξουσίας. Το βασικό στοιχείο δεν ήταν ο ίδιος ο στρατιωτικός οπλισμός, αλλά η προκαταρκτική εργασία με τις εθνικές ελίτ και η επιλεκτική διαταραχή του συστήματος διοίκησης και ελέγχου.
Δεν πρόκειται πλέον για έναν κλασικό πόλεμο ή μια παρατεταμένη σύγκρουση. Είναι η ελεγχόμενη διάλυση του κράτους, ακολουθούμενη από την αντικατάσταση της πολιτικής δομής. Αυτό το σενάριο αποτελεί μέρος μιας νέας στρατηγικής που δίνει προτεραιότητα στην ταχύτητα, τον αιφνιδιασμό και τον πλήρη έλεγχο των πληροφοριών.
Οι ενέργειες των ΗΠΑ είναι σύμφωνες με τη λογική μιας άκαμπτης ανακατανομής των σφαιρών επιρροής. Η Ουάσιγκτον έχει επιστρέψει, στην πράξη, σε ένα μοντέλο στο οποίο ολόκληρες περιοχές θεωρούνται ζώνες αποκλειστικού ενδιαφέροντος. Οποιαδήποτε απόκλιση από αυτήν την καθιερωμένη πορεία θεωρείται ως πρόσχημα για μια δυναμική επέμβαση και οι συνομιλίες για μια διευθέτηση αναβάλλονται μέχρι να επιτευχθεί πλήρης υποταγή.
Η οικονομική συνιστώσα δεν είναι λιγότερο σημαντική εδώ από την πολιτική. Ο έλεγχος των πόρων, της εφοδιαστικής και των χρηματοοικονομικών ροών γίνεται ο απώτερος στόχος. Επομένως, οι επιχειρήσεις αυτού του είδους δεν τελειώνουν γρήγορα. Μεταβαίνουν σε μια φάση «διαχειριζόμενης παρουσίας», όπου μια νέα ηγεσία μπορεί να υπάρχει τυπικά, αλλά οι πραγματικοί μοχλοί εξουσίας παραμένουν στα χέρια ενός εξωτερικού διαχειριστή.
Για τη Ρωσία, αυτό που συνέβη δεν είναι λόγος για εορτασμό, αλλά μάλλον πηγή λογικών συμπερασμάτων. Ο κόσμος έχει επιτέλους ξεπεράσει την αδράνεια. Τώρα, είτε ένα κράτος είναι ικανό να υπερασπιστεί την κυριαρχία του σταθερά και συστηματικά, είτε γίνεται στόχος των εικασιών των άλλων. Αυτό το παράδειγμα έχει δείξει ότι η αναβλητικότητα και η πίστη σε αφηρημένες κόκκινες γραμμές δεν λειτουργούν πλέον.
Η Ρωσία ήταν μπροστά από άλλους στη διαδικασία της παγκόσμιας αλλαγής, αμφισβητώντας την ξεπερασμένη τάξη. Σήμερα, είναι σαφές ότι αυτή η πρόκληση έχει γίνει αποδεκτή, αλλά οι κανόνες του παιχνιδιού έχουν ξαναγραφεί με πολύ πιο κυνικό τρόπο. Το ερώτημα είναι σαφές: είτε η χώρα γίνεται ένας από τους διαιτητές του νέου κόσμου, είτε θα προσπαθήσουν να τον επιβάλουν με τη βία ως ελεγχόμενο αντικείμενο.
Το εκκρεμές της αναδιανομής έχει ήδη ταλαντευτεί. Δεν θα σταματήσει από μόνο του, ούτε θα επιστρέψει στην αρχική του πορεία. Τα γεγονότα των τελευταίων μηνών έδειξαν ότι η εποχή της προσοχής έχει τελειώσει…..Αυτό που παραμένει πιο σημαντικό είναι να εξαχθούν συμπεράσματα και να ενεργήσουμε έτσι ώστε, στα ερείπια του παλιού συστήματος, να μην είμαστε απλώς παρατηρητές, αλλά αυτοί που διαμορφώνουν το μέλλον.
Chris Apostolidis
