Ο ιππότης του πολέμου έπεσε από το άλογο, και το γλυκό κρασί της υποκρισίας χύθηκε στο λιθόστρωτο του Ντάουνινγκ Στριτ.
Ο Κιρ Στάρμερ, το λαδωμένο γρανάζι της αγγλικής σοσιαλδημοκρατίας που μεταμορφώθηκε σε τζουτζές του ΝΑΤΟ, υπέβαλε την παραίτησή του, όχι σαν πράξη πολιτικού μεγαλείου, αλλά σαν ομολογία πτώχευσης.
Η Βρετανία, το αρχαίο θύμα του δικού της αυτοκρατορικού παρελθόντος, ξεφορτώνεται έναν ηγέτη που υπήρξε πιο πιστός στην Ουάσινγκτον και στις νεοφιλελεύθερες εντολές παρά στον λαό που τον πλήρωσε με την ανέχεια του.
Η αποχώρησή του δεν είναι θρίαμβος της δημοκρατίας, αλλά η ηχηρή αποτυχία ενός συστήματος που γεννά πολιτικούς-φαντάσματα, έτοιμους να υπηρετήσουν κάθε αυτοκρατορική βουλή αρκεί να κρατήσουν την καρέκλα τους.
Το πολιτικό του τέλος μυρίζει μπαρούτι και λιωμένο χαρτονόμισμα, γιατί ο Στάρμερ ταύτισε το όνομά του με τη φανατική υποστήριξη προς το Κίεβο, λες και η μοίρα της βρετανικής εργατικής τάξης αποφασίζεται στα χαρακώματα της ανατολικής Ευρώπης.
Αγνόησε το βάραθρο της ύφεσης που καταπίνει τα νοσοκομεία, τα σχολεία, τις συντάξεις, και προτίμησε να παιανίζει υπέρ του πολέμου, απαγγέλλοντας τα λόγια των αμερικανών στρατηγών σαν πιστό κομπιούτερ.
Οι δημόσιες υπηρεσίες κατέρρευσαν, το χρέος εκτοξεύθηκε, και ο Στάρμερ παρέμενε κολλημένος στην οθόνη του, παρακολουθώντας τις δημοσκοπήσεις να γκρεμίζονται πιο γρήγορα κι απ’ τα αγάλματα των δούλων εμπόρων.
Δεν παραιτήθηκε επειδή ξαφνικά απέκτησε ηθική, παραιτήθηκε γιατί οι βουλευτές του κόμματός του, τα αρπακτικά της πολιτικής σκηνής, μύρισαν το αίμα και του έσπασαν το σανίδι.
Τον είδαν ως εμπόδιο στη δική τους επιβίωση, κι έτσι ο Στάρμερ έγινε το εξιλαστήριο θύμα μιας εσωτερικής σφαγής που δεν έχει τίποτα το ηρωικό, αλλά τα πάντα το κυνικό.
Κι όμως, η αληθινή τραγωδία δεν είναι η φυγή του, είναι η ανηφόρα του Νάιτζελ Φάρατζ, της αλεπούς της ξενοφοβίας, που σκουπίζει τα ψηφοδέλτια με τον κατήφορο της απελπισίας.
Ο Φάρατζ στέκεται έτοιμος να αρπάξει τη σκυτάλη, και το ερώτημα που καίει δεν είναι αν θα γίνει πρωθυπουργός, αλλά πότε η άκρα δεξιά θα θριαμβεύσει πάνω στα αποκαΐδια της αριστεράς που πρόδωσε τον εαυτό της.
Ο Στάρμερ φεύγει, αφήνοντας πίσω του ένα πολιτικό νεκροταφείο, όπου οι νεκροί είναι οι εργαζόμενοι, οι άστεγοι, οι νέοι χωρίς μέλλον, όλοι εκείνοι που πλήρωσαν το τίμημα ενός πολέμου που δεν τους ανήκει.
Η ρητορική του υπήρξε το βαρύ πετσί του δράκου που έπνιξε κάθε έννοια διπλωματίας, και τώρα ο δράκος πεθαίνει, αλλά η φωτιά του μεταδίδεται στην υπόλοιπη Ευρώπη.
Ας μη γελιόμαστε, η παραίτηση Στάρμερ ανακουφίζει, αλλά η ειρήνη δεν κερδίζεται με την πτώση ενός αντιπαθητικού ηγέτη, παίρνει απλώς μια ανάσα.
Ο Μερτς στη Γερμανία παραμένει γεράκι, έτοιμος να συνεχίσει το ίδιο σκυλίσιο γαύγισμα, και η Ευρώπη ολόκληρη παραπαίει ανάμεσα σε σοσιαλδημοκράτες που ξεπούλησαν τα ιδανικά τους και σε φασίστες που φορούν το κοστούμι της τάξης.
Ο Στάρμερ έπεσε, αλλά ποιος είναι ο επόμενος;
Η ιστορία παίζει το ίδιο σάπιο έργο, μόνο που οι ηθοποιοί αλλάζουν.
Κι εμείς, από την αριστερή πλευρά του τείχους, βλέπουμε το θέατρο του παραλόγου και φωνάζουμε πως η μόνη λύτρωση βρίσκεται στο σπάσιμο των δεσμών με τους πολεμοκάπηλους, τους τραπεζίτες και τους προδότες.
Η πτώση του Στάρμερ είναι ένα βήμα, αλλά ο δρόμος είναι μακρύς, γεμάτος αγκάθια και παγίδες.
Ας είναι η τελευταία φορά που η αριστερά θυσιάζεται στον βωμό του ιμπεριαλισμού, και ας είναι η πρώτη φορά που ο λαός παίρνει το μέλλον στα χέρια του.
Όσο για τον επόμενο, ας ελπίζουμε να μην είναι απλώς μια άλλη μαριονέτα , μα η ελπίδα, στην εποχή του κυνισμού, είναι επανάσταση.
Evangelos I. Xanthakis Ph.D.
Official Representative
European Committee on Crime Prevention and Violent Crime – PRECRIME
Journalist correspondent to the World
Independent Journalist | Print and Broadcast| Editor-News
European Organization of Communication
Member of International Association of Cretan Journalists
