Του Νίκου Ιγγλέση
Κάθε καλοκαίρι στο «ίδιο έργο θεατές». Φωτιές και πάλι φωτιές που αφανίζουν τα εναπομείναντα ελληνικά δάση, αλλά και καλλιέργειες με ελαιόδεντρα, οπωροφόρα, αμπέλια κ.α. Μας λένε ότι για όλα φταίει η «κλιματική κρίση» με τους συχνούς καύσωνες και τα ισχυρά μελτέμια. Μόνο που σχεδόν όλες οι φωτιές οφείλονται σε ανθρώπινες δραστηριότητες. Π.χ. η πρόσφατη πυρκαγιά σε Βοιωτία και Δ. Αττική, που κατέκαψε πάνω από 113.000 στέμματα, προήλθε από ένα αιολικό πάρκο που κατασκευάστηκε για να προστατεύσει δήθεν το κλίμα. Δυστυχώς υπάρχουν περίπου 450 τέτοια πάρκα ανά την Ελλάδα.
Τα καλοκαίρια, στα μέσα της δεκαετίας του ’50, υπήρχαν μέρες που έκανε πολύ ζέστη. Θυμάμαι τον πατέρα μου να παίρνει ένα στρώμα και να πηγαίνει να κοιμηθεί το βράδυ στην ταράτσα. Άλλοι κοιμόντουσαν σε μπαλκόνια ή αυλές. Τότε στα σπίτια δεν είχαμε ούτε ανεμιστήρες, ούτε κλιματιστικά. Τότε, βέβαια, η Αθήνα είχε πολύ λιγότερο τσιμέντο και περισσότερο πράσινο και όλοι θεωρούσαν απόλυτα φυσιολογικό κάποιες μέρες του ελληνικού καλοκαιριού να είναι ιδιαίτερα ζεστές. Αλλά, κανείς δεν έλεγε τις σημερινές ανοησίες περί «κλιματικής κρίσης». Κανείς δεν καλλιεργούσε την υστερία ενός επερχόμενου καύσωνα.
Στις δεκαετίες του ’60, του ’70 και του ’80 ακολούθησε οικοδομικός οργασμός. Το «σύστημα της αντιπαροχής» μετέτρεψε με γρήγορους ρυθμούς τις παλιές μονοκατοικίες ή διπλοκατοικίες σε πολυκατοικίες πέντε και άνω ορόφων. Χωρίς καμιά μελέτη, χωρίς κανένα σχέδιο οι κήποι και οι αυλές χάθηκαν και η πυκνότητα του πληθυσμού αυξήθηκε κατακόρυφα. Μόνο το πλάτος των δρόμων έμεινε το ίδιο. Οι οικοδόμοι αποτελούσαν το πολυπληθέστερο τμήμα της ελληνικής εργατικής τάξης (τότε δεν υπήρχαν οι μετανάστες). Οι μηχανικοί και οι εργολάβοι έβγαζαν τρελά λεφτά. Το ίδιο και οι βιομηχανίες οικοδομικών υλικών και οικοσυσκευών.
Μετά ήρθαν τα ΙΧΕ αυτοκίνητα με τα αναπόφευκτα καυσαέρια τους. Στην αρχή οι ιδιοκτήτες τους ήταν ευτυχείς που γλίτωναν τη ζέστη και το στρίμωγμα στα λεωφορεία. Αλλά, εκεί στη δεκαετία του ’80, η κατάσταση απαιτούσε κάτι περισσότερο, ΙΧΕ με air-condition. Δεν πέρασαν πολλά χρόνια και οι ιδιοκτήτες τους δεν είχαν πιά πού να τα παρκάρουν στους στενούς δρόμους. Οι παλιές καλές συνοικίες, το Παγκράτι, η Κυψέλη, οι Αμπελόκηποι άρχισαν να εγκαταλείπονται και οι μεσοαστοί να μετακομίζουν προς τα βόρεια και νότια προάστια για μια καλύτερη ποιότητα ζωής. Πολύ γρήγορα και αυτές οι περιοχές έγιναν σαν τις κεντρικές συνοικίες της Αθήνας. Το ίδιο μοντέλο ακολουθήθηκε στη Θεσσαλονίκη και στ’ άλλα μεγάλα αστικά κέντρα της χώρας.
Η συγκέντρωση του πληθυσμού στις πόλεις – αστυφιλία – δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο, αλλά, εμφανίστηκε σ’ όλες τις ανεπτυγμένες χώρες μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και οφείλεται στην εκμηχάνιση της γεωργίας που αχρήστευσε εργατικά χέρια τα οποία αναζήτησαν απασχόληση στα αστικά κέντρα.
‘Όταν η πυκνότητα του πληθυσμού, η τσιμεντοποίηση των πάντων και η μόλυνση της ατμόσφαιρας έκαναν την Αθήνα μια αβίωτη πόλη οι περισσότεροι άρχισαν να αναζητούν δυνατότητα διαφυγής. Η λύση δεν ήταν άλλη από την απόκτηση ενός εξοχικού. Οι πιο ευκατάστατοι αγόραζαν ένα δεύτερο σπίτι και οι φτωχότεροι έκτιζαν ένα αυθαίρετο, που θα νομιμοποιούσαν αργότερα. Έτσι μετά την τσιμεντοποίηση των πόλεων άρχισε η τσιμεντοποίηση της υπαίθρου, κυρίως των παραθαλάσσιων περιοχών. Μικρά και μεγάλα σπίτια κτίστηκαν σε παραλίες, αγρούς και μέσα σε δασικές εκτάσεις. Οι ακτές της Αττικής, της Κορινθίας, της Αργολίδας, της Εύβοιας, της Χαλκιδικής, της Πιερίας και πολλών νησιών έγιναν αγνώριστες. Σ’ αυτήν την εξέλιξη συνέτεινε αποφασιστικά και ο φτηνός τουρισμός. Όσοι δεν είχαν τη δυνατότητα να καταλύσουν σε κάποιο ξενοδοχείο αναζητούσαν δωμάτια (Rooms to let).
Η ζήτηση για εξοχικές κατοικίες αύξησε ανεξέλεγκτα τις ανθρώπινες δραστηριότητες μέσα στο φυσικό περιβάλλον. Δρόμοι ανοίχτηκαν, ρέματα μπαζώθηκαν, οικοδομές ανεγέρθηκαν, φράκτες στήθηκαν και οι κολώνες του ηλεκτρικού δικτύου σκαρφάλωσαν σε λόφους και βουνά. Όλα χωρίς κανένα χωροταξικό σχεδιασμό. Μετά μας ήρθε, εισαγόμενη από την ΕΕ, η «πράσινη μετάβαση». Στις βουνοκορφές εγκαταστάθηκαν ανεμογεννήτριες και στα χωράφια φωτοβολταϊκά πάνελ. Η νέμεσις για αυτόν το «βιασμό» της φύσης ακολούθησε άμεσα με φωτιές, πλημμύρες και κάθε είδους άλλες καταστροφές. Για την τραγωδία στο Μάτι έφταιγε η «κλιματική κρίση» ή μήπως η δόμηση του οικισμού, χωρίς πολεοδομικό σχέδιο, μέσα σε πευκόφυτη έκταση; Για τα σπίτια που κάηκαν πρόσφατα στο Πόρτο-Γερμενό φταίει η «κλιματική κρίση» ή ότι είχαν κτιστεί μέσα σε δάσος; Ποιος φταίει που τα εναέρια πυροσβεστικά μέσα δεν μπορούν να κάνουν ρίψεις νερού λόγω οικιστικών πυκνοτήτων (διάσπαρτων σπιτιών) μέσα στη ζώνη της πυρκαγιάς;
Ας βάλουμε ένα τέλος στη βλακώδη προπαγάνδα των κυβερνήσεων περί «ανθρωπογενούς κλιματικής αλλαγής» οφειλόμενης στο διοξείδιο του άνθρακα (CO2) που απελευθερώνεται με την καύση των υδρογονανθράκων. Η κλιματική αλλαγή υφίσταται εδώ και δισεκατομμύρια χρόνια, από τότε που σχηματίστηκε ο πλανήτης Γη. Κάποτε η Μεσόγειος ήταν, στο μεγαλύτερο μέρος της, ξηρά και η Σαχάρα ήταν κατάφυτη. Στη Λέσβο έχουν βρεθεί απολιθώματα από ελέφαντες και καμηλοπαρδάλεις. Ο πλανήτης άλλοτε ψύχεται (περίοδοι παγετώνων) και άλλοτε θερμαίνεται (περίοδοι κατακλυσμών από το λιώσιμο των πάγων). Η Γη δεν είχε ποτέ μια σταθερή θερμοκρασία. Το πρόβλημα είναι ότι οι υποδομές του σημερινού ανθρώπινου πολιτισμού αδυνατούν να προσαρμόζονται σ’ αυτές τις αλλαγές της φύσης.
Μας λένε ότι το CO2 είναι η αιτία όλων των δεινών και την ίδια στιγμή καταστρέφουν τα δάση που το απορροφούν. Ο «πνεύμονας του πλανήτη», το δάσος του Αμαζονίου αποψιλώνεται συστηματικά τις τελευταίες δεκαετίες και μετατρέπεται σε καλλιέργειες και βοσκοτόπια. Ο περιορισμός της οικιστικής επέκτασης και των αντίστοιχων υποδομών της και η προστασία των δασών είναι οι μόνοι τρόποι που ο άνθρωπος μπορεί να προστατεύσει το φυσικό περιβάλλον.
Υ.Γ. Τα διεθνή μέσα ενημέρωσης μετέδωσαν την είδηση και τα ελληνικά την αναπαρήγαγαν, ότι στο ζωολογικό κήπο του Τόκιο, λόγω της «κλιματικής κρίσης», ψόφησαν τρία λιοντάρια επειδή η θερμοκρασία ανήλθε στους 40ο βαθμούς Κελσίου. Η ανοησία δεν έχει όρια. Στην αφρικανική σαβάνα σε ποιες θερμοκρασίες άραγε ζουν τα λιοντάρια;
Πηγή : www.ellinikiantistasi.gr
