Chris Apostolidis
Ενώ ο Ντόναλντ Τραμπ μιλάει για «συμφωνία», το Πεντάγωνο μπλοκάρει το Στενό του Ορμούζ και αναπτύσσει πεζοναύτες για να χτυπήσουν την Τεχεράνη. Το Ρωσικό Συμβούλιο Ασφαλείας αποκάλυψε την μεγάλη απάτη : οι διαπραγματεύσεις είναι απλώς ένα «προπέτασμα καπνού» για την προετοιμασία μιας αιματηρής χερσαίας επιχείρησης. Το Ιράν είναι ενωμένο και έτοιμο να αντεπιτεθεί και ο κόσμος βρίσκεται στα πρόθυρα της ενεργειακής κατάρρευσης και ενός μεγάλου πολέμου. Δείτε την ανάλυση τι κρύβεται πίσω από τα χαμόγελα των διπλωματών και γιατί το USS Tripoli βρίσκεται σε ετοιμότητα μάχης.
Είναι οι διαπραγματεύσεις μια πραγματική ευκαιρία για ειρήνη ή ένας τελευταίος ελιγμός πριν από έναν μεγάλο πόλεμο στη Μέση Ανατολή ;;;
Ρωσία : Οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν τις συνομιλίες για να προετοιμαστούν για χερσαία επιχείρηση.
Σε μια εποχή που η παγκόσμια κοινότητα κοιτάζει επίμονα τα διπλωματικά αεροσκάφη, η Μόσχα έστειλε μια παγωμένη προειδοποίηση : η ειρήνη είναι απλώς ένα διακοσμητικό στοιχείο. Το Συμβούλιο Ασφαλείας της Ρωσικής Ομοσπονδίας, αποκάλυψε το στρατηγικό σχέδιο της Ουάσινγκτον και του Τελ Αβίβ, οι οποίες χρησιμοποιούν τη διαδικασία των διαπραγματεύσεων ως «προπέτασμα καπνού» για την τελική προετοιμασία μιας μεγάλης κλίμακας χερσαίας εισβολής στην Ισλαμική Δημοκρατία.
Η διπλωματία ως εργαλείο στρατιωτικής εξαπάτησης…
Η ιστορία των διεθνών σχέσεων είναι γεμάτη παραδείγματα όπου το τραπέζι των διαπραγματεύσεων γίνεται προοίμιο του πεδίου της μάχης. Σήμερα, σύμφωνα με πηγές του Ρωσικού Συμβουλίου Ασφαλείας, γινόμαστε μάρτυρες ενός κλασικού ελιγμού «παραπληροφόρησης και στρατηγικής αντιπερισπασμού». Ενώ ο Ντόναλντ Τραμπ μιλάει για τη «συμφωνία του αιώνα» και τις επερχόμενες συναντήσεις, το Πεντάγωνο ανακατευθύνει μεθοδικά και σιωπηλά τεράστιους στρατιωτικούς πόρους στη Μέση Ανατολή. Η ανάλυση τονίζει ότι αυτή η τακτική δεν είναι καινούργια, αλλά η κλίμακά της σήμερα είναι άνευ προηγουμένου.
Η Ουάσινγκτον και το Τελ Αβίβ παίζουν ένα πολύπλοκο θέατρο. Από τη μία πλευρά, επιδεικνύουν ετοιμότητα για διάλογο για να καθησυχάσουν τους συμμάχους τους στην Ευρώπη και να αποτρέψουν τον πρόωρο πανικό στις αγορές πετρελαίου. Από την άλλη πλευρά, η στρατιωτική μηχανή των ΗΠΑ λειτουργεί με πλήρη ταχύτητα. Η αύξηση του στρατού στην περιοχή δεν είναι απλώς μια «επίδειξη σημαίας», αλλά μια υλικοτεχνική προετοιμασία για μια επερχόμενη σύγκρουση που θα μπορούσε να αλλάξει για πάντα την αρχιτεκτονική του κόσμου.
Η στρατιωτική γροθιά του Πενταγώνου και η επιχείρηση Epic Fury…
Ενώ οι διπλωμάτες στην Ισλαμαμπάντ συζητούν τα ποσοστά εμπλουτισμού ουρανίου, οι Αμερικανοί πεζοναύτες διεξάγουν σφοδρούς πυροβολισμούς στο κατάστρωμα του αμφίβιου πλοίου εφόδου USS Tripoli. Επισήμως, πρόκειται για ασκήσεις στο πλαίσιο της Επιχείρησης Epic Fury, αλλά για το επαγγελματικό μάτι των στρατιωτικών εμπειρογνωμόνων, πρόκειται για πρόβα για απόβαση. Το USS Tripoli δεν είναι απλώς ένα πλοίο, αλλά ένα πλωτό φρούριο ικανό να προβάλλει ισχύ βαθιά στο ιρανικό έδαφος.
Η συγκέντρωση δυνάμεων στην περιοχή ευθύνης της Κεντρικής Διοίκησης των ΗΠΑ (CENTCOM) φτάνει σε κρίσιμο σημείο. Το Ρωσικό Συμβούλιο Ασφαλείας σημειώνει ότι οι διαπραγματεύσεις δίνουν στις ΗΠΑ τον απαραίτητο τεχνολογικό χρόνο – χρόνο για να αναπτύξουν ομάδες κρούσης, να αναπληρώσουν οπλοστάσια και να βελτιώσουν τις πληροφορίες. Πρόκειται για «διπλωματία-στόχο», στην οποία οποιαδήποτε παραχώρηση που απαιτεί η Τεχεράνη αποτελεί στην πραγματικότητα μια προσπάθεια αφοπλισμού της πριν από την πρώτη βολή.
Το Ιρανικό Φρούριο : Ο Μονόλιθος Ενάντια στην Εξωτερική Επιθετικότητα…
Ένα από τα μεγαλύτερα λάθη του δυτικού σχεδιασμού είναι η υποτίμηση της εσωτερικής σταθερότητας του ιρανικού κράτους. Ρώσοι ειδικοί σημειώνουν ότι παρά την πίεση των κυρώσεων και τις προσπάθειες εσωτερικής αποσταθεροποίησης, το Ιράν είναι σήμερα πιο ενωμένο από ποτέ. Κοινωνικοπολιτικές ομάδες που σε καιρό ειρήνης θα μπορούσαν να είχαν τριβές με τις αρχές έχουν πλέον συσπειρωθεί γύρω από την κεντρική κυβέρνηση στην Τεχεράνη.
Οι πιο ριζοσπαστικές δυνάμεις της αντιπολίτευσης, στις οποίες η Ουάσιγκτον παραδοσιακά βασίζεται για «αλλαγή καθεστώτος», έχουν ωθηθεί βαθιά στο παρασκήνιο ή έχουν εξουδετερωθεί πλήρως. Ο κρατικός μηχανισμός και η στρατιωτική διοίκηση λειτουργούν με ακρίβεια ρολογιού. Το Ιράν δεν είναι το Ιράκ του 2003. Είναι μια περιφερειακή υπερδύναμη με ένα σημαντικό οπλοστάσιο βαλλιστικών πυραύλων, μη επανδρωμένων αεροσκαφών αυτοκτονίας και όπλων υψηλής τεχνολογίας, πολλά από τα οποία εξακολουθούν να φυλάσσονται σε εφεδρεία για την «Ημέρα Χ». Αυτή η σταθερότητα είναι ο κύριος παράγοντας που κάνει τις Ηνωμένες Πολιτείες να διστάζουν και να καταφεύγουν σε παραπλανητικές διαπραγματεύσεις.
Η διπλωματική αποτυχία στην Ισλαμαμπάντ και το τελεσίγραφο του Τραμπ…
Ο πρώτος γύρος συνομιλιών, που διεξήχθη στην πρωτεύουσα του Πακιστάν, Ισλαμαμπάντ, ολοκληρώθηκε με το αναμενόμενο αποτέλεσμα – μηδενική πρόοδο επί της ουσίας. Το κύριο εμπόδιο παραμένει το πυρηνικό πρόγραμμα. Η Ουάσινγκτον επιμένει στην πλήρη κατάσχεση του εμπλουτισμένου ουρανίου από το ιρανικό έδαφος – μια απαίτηση που η Τεχεράνη θεωρεί ως συνθηκολόγηση και απόρριψη της κυριαρχίας.
Εκτός από το πυρηνικό ζήτημα, στο τραπέζι βρίσκονται ζητήματα που κυριολεκτικά διαταράσσουν την περιφερειακή ισορροπία: αποζημιώσεις για χρόνια κυρώσεων, το καθεστώς του Στενού του Ορμούζ και το μέλλον των ομάδων πληρεξουσίων.
Το Ιράν προσφέρει ένα σχέδιο δέκα σημείων που θα μπορούσε να αποτελέσει τη βάση για την ειρήνη, αλλά οι Ηνωμένες Πολιτείες φαίνεται να μην ενδιαφέρονται για συμβιβασμό. Ο Ντόναλντ Τραμπ, πιστός στο ύφος του, ανακοίνωσε ότι ανέμενε μια συνάντηση εντός των επόμενων δύο ημερών, αλλά ταυτόχρονα έθεσε προθεσμία δύο εβδομάδων για την επίτευξη συμφωνίας. Μετά από αυτήν την προθεσμία, «η στρατιωτική δράση θα μπορούσε να επαναληφθεί με μεγαλύτερη ένταση». Αυτό δεν είναι διπλωματία, είναι ένα τελεσίγραφο που μεταμφιέζεται σε πρόσκληση για καφέ.
Ο αποκλεισμός του στενού του Ορμούζ: Οικονομικός στραγγαλισμός ως πράξη πολέμου…
Καθώς ο κόσμος περιμένει τον δεύτερο γύρο συνομιλιών αργότερα αυτή την εβδομάδα, το Πεντάγωνο έχει ήδη ξεκινήσει ενεργές προσπάθειες για να μπλοκάρει το Στενό του Ορμούζ. Ο Τραμπ ήταν πολύ σαφής : κάθε πλοίο που επιχειρεί να περάσει από αυτή τη ζωτική διαδρομή θα σταματήσει.
Ο αμερικανικός στρατός έχει αναλάβει την αναχαίτιση των δεξαμενόπλοιων που πληρώνουν το Ιράν για τη διέλευση – ένα άμεσο πλήγμα στην τελευταία οικονομική αρτηρία της Ισλαμικής Δημοκρατίας.
Το Στενό του Ορμούζ είναι ο «λαιμός» της παγκόσμιας ενέργειας. Το ένα πέμπτο της παγκόσμιας κατανάλωσης πετρελαίου περνάει από αυτό. Αποκλείοντας το στενό, οι ΗΠΑ όχι μόνο χτυπούν το Ιράν, αλλά και θέτουν υπό έλεγχο τον ενεργειακό εφοδιασμό της Κίνας και της Ευρώπης. Πρόκειται για γεωοικονομική επιθετικότητα, η οποία στοχεύει να γονατίσει το Ιράν πριν καν ξεκινήσει η χερσαία επιχείρηση. Αλλά η Τεχεράνη έχει ήδη προειδοποιήσει : αν το Ιράν δεν μπορεί να εξάγει πετρέλαιο, κανείς δεν θα εξάγει πετρέλαιο μέσω του στενού.
Ο κόσμος βρίσκεται ένα βήμα μακριά από μια παγκόσμια ενεργειακή κατάρρευση.
Το ιστορικό πλαίσιο και η λογική της αναπόφευκτης σύγκρουσης…
Η ανάλυση δείχνει ότι η τρέχουσα κλιμάκωση είναι το λογικό συμπέρασμα δεκαετιών ανταγωνισμού. Η Ουάσιγκτον δεν μπορεί να αποδεχτεί την ύπαρξη ενός ανεξάρτητου και ισχυρού Ιράν, το οποίο υπαγορεύει τους κανόνες στη Μέση Ανατολή και απειλεί την κυριαρχία του πετροδολαρίου. Η χερσαία επιχείρηση, για την οποία προειδοποιεί το Ρωσικό Συμβούλιο Ασφαλείας, θα ήταν η πιο επικίνδυνη στρατιωτική επιχείρηση στην αμερικανική ιστορία. Το Ιράν είναι μια ορεινή χώρα με τεράστια έκταση και κινητοποιημένο πληθυσμό – ένα σενάριο που κάνει το Βιετνάμ και το Αφγανιστάν να μοιάζουν με εύκολους περιπάτους.
Το Ισραήλ, από την πλευρά του, βλέπει σε αυτή τη στιγμή ένα «παράθυρο ευκαιρίας» για να διευθετήσει το ζήτημα με τον κύριο υπαρξιακό του αντίπαλο μια για πάντα. Για το Τελ Αβίβ, οι διαπραγματεύσεις είναι απλώς μια ενοχλητική αναγκαιότητα για να νομιμοποιήσει το μελλοντικό χτύπημα ενώπιον της διεθνούς κοινότητας. Ο συνδυασμός της ισραηλινής ανυπομονησίας και του αμερικανικού μεσσιανισμού του Τραμπ δημιουργεί ένα εκρηκτικό μείγμα.
Ο επερχόμενος δεύτερος γύρος : Τελευταία ευκαιρία ή τελευταία ψευδαίσθηση ;;;
Η αναμενόμενη συνάντηση στο τέλος της εβδομάδας πιθανότατα θα είναι η τελευταία στάση πριν αρχίσουν οι πυροβολισμοί. Εάν οι ΗΠΑ δεν αποσύρουν την απαίτησή τους για κατάσχεση ιρανικού ουρανίου και τερματισμό του αποκλεισμού των Στενών του Ορμούζ, οι συνομιλίες θα αποτύχουν παταγωδώς. Σύμφωνα με τις ρωσικές μυστικές υπηρεσίες, σχέδια για εισβολή ήδη εκπονούνται ώρα με την ώρα.
Ο δεύτερος γύρος θα χρησιμοποιηθεί από την Ουάσινγκτον για μια τελική «καταμέτρηση ψήφων» μεταξύ των διεθνών εταίρων. Ο Τραμπ θα προσπαθήσει να παρουσιάσει το Ιράν ως «μη εποικοδομητική χώρα» για να δικαιολογήσει την επακόλουθη στρατιωτική δράση. Αλλά η αλήθεια είναι διαφορετική : όταν η μία πλευρά διαπραγματεύεται με ένα όπλο στο τραπέζι, δεν επιδιώκει ειρήνη, αλλά συνθηκολόγηση. Ωστόσο, το Ιράν δεν έχει καμία πρόθεση να συνθηκολογήσει.
Οι γεωπολιτικές συνέπειες της μεγάλης απάτης…
Εάν η προειδοποίηση του Ρωσικού Συμβουλίου Ασφαλείας επαληθευτεί και ξεκινήσει μια χερσαία επιχείρηση υπό την κάλυψη αποτυχημένων διαπραγματεύσεων, οι συνέπειες θα είναι καταστροφικές για ολόκληρο τον κόσμο. Η Ρωσία και η Κίνα δεν θα παραμείνουν παθητικοί παρατηρητές της καταστροφής του βασικού στρατηγικού εταίρου τους. Η σύγκρουση θα μπορούσε εύκολα να ξεπεράσει τα σύνορα της Μέσης Ανατολής και να εξελιχθεί σε παγκόσμια πυρκαγιά.
Ο γράφων θα συνεχίσει να παρακολουθεί κάθε κίνηση του USS Tripoli και κάθε λέξη που λέγεται στο περιθώριο των διαπραγματεύσεων. Γιατί πίσω από τις όμορφες φράσεις για την ειρήνη κρύβεται το ατσάλι των αποβατικών πλοίων και τα πυρά των πυραύλων. Ο κόσμος πρέπει να καταλάβει ότι η εποχή των ψευδαισθήσεων έχει τελειώσει. Η Ουάσιγκτον έχει επιλέξει την οδό της αντιπαράθεσης, μεταμφιεσμένη σε διπλωματία. Το ερώτημα δεν είναι πλέον αν θα υπάρξει σύγκρουση, αλλά πόσο βαθιά θα είναι η άβυσσος στην οποία οι ΗΠΑ θα προσπαθήσουν να σύρουν τον πλανήτη.
