Πολλοί δημοσιογράφοι και σχολιαστές Διεθνών Σχέσεων στην Ελλάδα επιδίδονται σε μια ακατάσχετη, μέχρι εξαντλήσεως, ανάλυση της λεγόμενης «Ασπίδας του Αχιλλέα», την οποία εξυμνούν δουλικά ως κάτι θετικό για την ελληνική κυριαρχία, ενώ στην πραγματικότητα καταδεικνύει πόσο γρήγορα η Ελλάδα χάνει την κυριαρχία της προς όφελος Ισραηλινών μετόχων.
Η ασπίδα του Αχιλλέα δεν τον έσωσε από τον θάνατο, εξαιτίας της ευάλωτης πτέρνας του. Η πτέρνα της Ελλάδας είναι οι εγωκεντρικοί και δειλοί ηγέτες της.
Παρότι το οπλοστάσιο της Ελλάδας μεγαλώνει —σε μεγάλο βαθμό προς ικανοποίηση των Ισραηλινών μετόχων— η ανεξαρτησία δράσης της συρρικνώνεται ταχύτατα και περνά στα χέρια του Ισραήλ. Πρόκειται για μια παράλογη αντίφαση. Κάθε ίχνος ηθικής έχει πεθάνει· η Ελλάδα συνεργάζεται ανοιχτά με ένα γενοκτονικό κράτος και το πλουτίζει.
Η Ελλάδα δεν αγοράζει απλώς όπλα από το Ισραήλ. Αναθέτει σε τρίτους το νευρικό σύστημα της αεροπορικής της κυριαρχίας. Η Αθήνα μπορεί να έχει εξασφαλίσει ποσοστό 25% εγχώριας παραγωγής και προβλέψεις για πρόσβαση στον πηγαίο κώδικα, όμως αυτά δεν αλλάζουν την πραγματικότητα.
Οι αναγνώστες αναμφίβολα θα θυμούνται το φιάσκο των Ιμίων. Η σημερινή κατάσταση είναι σοβαρότερη.
Εάν η Τουρκία καταλάβει ένα μικρό νησί, στο πλαίσιο των ολοένα και πιο επιθετικών πολιτικών της περί «Γαλάζιας Πατρίδας» και του νεοοθωμανισμού, το Ισραήλ, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ελλάδα θα διαμαρτυρηθούν έντονα, αλλά δεν θα επιτρέψουν στην Ελλάδα να επιχειρήσει να ανακαταλάβει στρατιωτικά το νησί, καθώς αυτό θα θεωρηθεί ότι υπονομεύει το ΝΑΤΟ, προς μεγάλη ικανοποίηση της Μόσχας. Και όταν δεν επιτραπεί στην Ελλάδα να ανακαταλάβει τη νησίδα, η Μόσχα θα εξακολουθεί να γελά.
Θυμάστε την Κύπρο;
William Mallinson
