Τις τελευταίες ηµέρες βλέπουµε σε παγκόσµιο επίπεδο για άλλη µια φορά ότι η Ιστορία δεν κινείται µε όρους νοµοτέλειας και µε γραµµικό τρόπο. Αυτό αποτυπώνεται σε µια σειρά από χώρες όπου ο κοινωνικός παράγοντας έχει µπει στο προσκήνιο των πολιτικών εξελίξεων και τα σχέδια των πολιτικών ελίτ καταρρέουν. Ενδεικτικά είναι όσα συνέβησαν στη Βραζιλία, όπου ο Λούλα κέρδισε τις εκλογές άλλη µια φορά, µε αποτέλεσµα να µπει ένα ισχυρό «φράγµα» στην κυριαρχία του τραµπισµού στη Λατινική Αµερική. Μάλιστα ο ακροδεξιός αντίπαλός του Φλάβιο Μπολσονάρο διέφυγε στις ΗΠΑ. Η ενόχληση του Ντόναλντ Τραµπ φάνηκε και από τη δήλωσή του για τις βραζιλιάνικες εκλογές τις οποίες χαρακτήρισε «ντροπιαστικές».
Άλλο ένα ηχηρό «χαστούκι» ήρθε και από τη Σερβία, όπου ο Αλεξάνταρ Βούτσιτς ηττήθηκε από τους φοιτητές, οι οποίοι αγωνίζονται εδώ και δύο χρόνια για να επιτευχθεί πολιτική αλλαγή. Ο Βούτσιτς θεωρείται ένας από τους εκπροσώπους του τραµπισµού στην Ευρώπη. Υπενθυµίζεται ότι πριν από λίγους µήνες ηττήθηκε και ο Βίκτορ Ορµπάν. Παράλληλα, και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Γαλλία, η Ιταλία και η Αλβανία, η νέα γενιά προσπαθεί να βρει διέξοδο από τις κοινωνικές στάχτες του νεοφιλελευθερισµού και του αυταρχισµού.
Όλα αυτά συµβαίνουν σε µια περίοδο κατά την οποία στον Λευκό Οίκο υπάρχει ανησυχία για το αποτέλεσµα των ενδιάµεσων εκλογών. Στους δείκτες κοινωνικής αξιολόγησης τα ποσοστά του Ντόναλντ Τραµπ είναι πολύ χαµηλά, µε αποτέλεσµα να είναι ορατό το ενδεχόµενο να αλλάξουν οι συσχετισµοί στο Κογκρέσο υπέρ των ∆ηµοκρατικών. Μπορεί σε πολλές χώρες όπου συντελούνται πολιτικές αλλαγές να υπάρχουν αντιφάσεις και νέα πολιτικά υποκείµενα να δοκιµάζονται, όµως το µόνο σίγουρο είναι ότι στην Ιστορία δεν υπάρχει TINA. ∆ιότι την Ιστορία τη γράφουν οι άνθρωποι και στη σηµερινή εποχή οι άνθρωποι νιώθουν ότι δεν χωρούν στα υπάρχοντα πολιτικά συµβόλαια.
