Ο Ανώτατος Ηγέτης του Ιράν, Αγιατολλάχ Σεγιέντ Μοτζταμπά Χοσεϊνί Χαμενεΐ, εξέδωσε την ακόλουθη οδηγία κατά τη διάρκεια συνάντησης με ανώτατους στρατιωτικούς διοικητές:
-Άμεση, αποτελεσματική και χωρίς γεωγραφικούς περιορισμούς απάντηση σε οποιοδήποτε επίπεδο ή τύπο απειλής.
-Όλα τα υλικά και άυλα περιουσιακά στοιχεία των ΗΠΑ και του Ισραήλ πρέπει να τεθούν εντός βεληνεκούς.
—
Ο Υπουργός Εξωτερικών του Ιράν, Σεγιέντ Αμπάς Αραγτσί,, δήλωσε στο Al Jazeera: Η Τεχεράνη εξέτασε προσεκτικά το μήνυμα από τον Βάνς και το ζήτημα συζητήθηκε σε συναντήσεις υψηλού επιπέδου. Ωστόσο, προς το παρόν δεν υπάρχουν σχέδια για συνάντηση με Αμερικανούς αξιωματούχους.
—
Ο στρατηγός Μοχσέν Ρεζαΐ, πρόεδρος του Ανώτατου Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας της Ισλαμικής Δημοκρατίας δήλωσε:
– Δεν έχω απαντήσει ακόμη στην επιστολή του Αντιπροέδρου των ΗΠΑ. Το ύφος τους έχει αλλάξει ριζικά, γεγονός που υποδηλώνει την εδραίωση της ισχύος του ιρανικού έθνους.
– Υπάρχει έντονο δημόσιο αίτημα για αλλαγή στο πυρηνικό δόγμα [δηλ. κατάργηση των φετφάδων των προηγούμενων δύο Ανώτατων Ηγετών της επανάστασης που απαγορεύουν την ανάπτυξη πυρηνικών όπλων – σ.τ.μ.], αλλά δεν έχει ληφθεί ακόμη κάποια νέα απόφαση.
– Είναι αδύνατο να ανοίξουν τα Στενά του Ορμούζ πριν από την εκπλήρωση των 7 όρων του Ιράν.
Σε καθέναν από τους όρους μας περιλαμβάνονται 2-3 επιμέρους προϋποθέσεις.
– Εάν δεν τιμωρήσουμε τον Τραμπ και τις ΗΠΑ, αύριο οι άλλες χώρες θα θεωρήσουν ότι μια επίθεση κατά του Ιράν δεν θα έχει συνέπειες. Εάν δεν αποκαταστήσουμε τα δικαιώματα του Ιράν, αύριο οποιαδήποτε άλλη χώρα θα αποκτήσει το θράσος να επιτεθεί στο Ιράν.
Σε καθέναν από τους όρους μας περιλαμβάνονται 2-3 επιμέρους προϋποθέσεις.
– Εάν δεν τιμωρήσουμε τον Τραμπ και τις ΗΠΑ, αύριο οι άλλες χώρες θα θεωρήσουν ότι μια επίθεση κατά του Ιράν δεν θα έχει συνέπειες. Εάν δεν αποκαταστήσουμε τα δικαιώματα του Ιράν, αύριο οποιαδήποτε άλλη χώρα θα αποκτήσει το θράσος να επιτεθεί στο Ιράν.
– Κάποιοι λένε: Γιατί επιμένετε στην τιμωρία των ΗΠΑ; Έχετε κάτι στα χέρια σας που δεν θέλετε να αποκαλύψετε;
Ναι, έχουμε κάτι!
Εάν ξεκινήσει ο πόλεμος, θα σπάσουμε τα κέρατα της Αμερικής τόσο πολύ, ώστε να δούμε τι μπορεί να κάνει από εδώ και πέρα αυτός ο ταύρος χωρίς κέρατα στον κόσμο.
Ναι, έχουμε κάτι!
Εάν ξεκινήσει ο πόλεμος, θα σπάσουμε τα κέρατα της Αμερικής τόσο πολύ, ώστε να δούμε τι μπορεί να κάνει από εδώ και πέρα αυτός ο ταύρος χωρίς κέρατα στον κόσμο.
——————————————————
Υπενθυμίζω ότι ο εκπρόσωπος του ναυτικού των φρουρών της Επανάστασης δήλωσε πρόσφατα ότι οι Φρουροί ανυπομονούν να πλησιάσουν Αμερικανικά σκάφη το Ιράν για να τα βυθίσουν. Και ότι ένα τρίτο αεροπλανοφόρο των ΗΠΑ (φέρεται να) βρίσκεται εν πλω προς τον Περσικό Κόλπο.
Θα προσπαθήσει βέβαια να παραμείνει εκτός βεληνεκούς των Ιρανικών πυραύλων, πράγμα όμως που δεν είναι το ευκολότερο, αφού κανείς εκτός κάποιων Ιρανών δεν ξέρει ποιο είναι αυτή τη στιγμή το μέγιστο βεληνεκές των αντιπλοϊκών τους πυραύλων.
Όπως έγραψε φίλος που αυτή τη στιγμή βρίσκεται στο Ιράν, “Ετοιμαστείτε για πυροτεχνήματα”!
Ακόμη δεν έχει εκδηλωθεί επίθεση των αμερικανοσιωνιστών στο Ιράν και δεν ξέρω αν θα το τολμήσουν (δεν αποκλείεται βέβαια να το κάνουν από λεπτό σε λεπτό). Πιθανό να μην ξέρουν και οι ίδιοι, καθώς γι αυτούς είναι “μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα”. Παρεμπιπτόντως, θεωρώ ότι αν είναι να επιτεθούν, πιθανότατα να το κάνουν πριν τις εκλογές (δηλαδή σήμερα, Κυριακή 1/11), ελπίζοντας από τη μια μεριά ότι θα πιάσουν στον ύπνο τους Ιρανούς (κούνια που τους κούναγε!) με τις διαδοχικές δηλώσεις του Τραμπ ότι ΔΕΝ θα επιτεθεί πριν τις εκλογές, αφ’ ετέρου ότι το σοκ στην κοινή γνώμη μπορεί να λειτουργήσει υπέρ του Τραμπ κινητοποιώντας το στρατολατρικό, σωβινιστικό, σιωνιστικό τμήμα της εκλογικής του βάσης (κούνια που τους κούναγε #2: Το κομμάτι αυτό είναι το μόνο για το οποίο δε θα έπρεπε να ανησυχεί ο “κίτρινος σκύλος” – αυτοί που τον εγκαταλείπουν είναι αυτοί που έχουν ακόμη μισό δράμι εγκέφαλου μέσα στο κρανίο τους και τυχόν επίθεση θα επιταχύνει τη φυγή τους).
Θεωρώ αρκετά έως πολύ πιθανόν τελικά να γίνει η επίθεση. Έχω διδαχτεί από την εμπειρία των τελευταίων δεκαετιών ότι όποτε μετακινούν οι ΗΠΑ μεγάλες στρατιωτικές δυνάμεις το κάνουν για να τις χρησιμοποιήσουν και όχι σαν μπλόφα για μέσο πίεσης. Το ίδιο άλλωστε φαίνεται να πιστεύουν και οι Ιρανοί. Ο λόγος που – ενώ είναι βέβαιο ότι αν το αποτολμήσουν θα συντριβούν – είναι πάρα πολύ πιθανό να επιχειρήσουν μία ακόμη επίθεση είναι ότι η μόνη εναλλακτική λύση είναι να αποδεχτούν την ήττα τους και να αποχαιρετίσουν την παγκόσμια αυτοκρατορία τους, ενώ η εκλογή του Λούλα δείχνει ότι ακόμη και η αμερικάνικη ήπειρος δεν είναι πλέον χωράφι τους. Εκτιμώ ότι πριν εγκαταλείψουν το διεθνή τους ρόλο θα πρέπει να υποστούν μία συντριπτική ήττα. Η ήττα αυτή βέβαια θα φέρει κοσμογονικές αλλαγές στην περιοχή αλλά και ολόκληρο τον κόσμο – αρχίζοντας από την κατάρρευση των άθλιων πετρομοναρχιών και στη συνέχεια το τέλος της κατοχής του συνόλου της ιστορικής Παλαιστίνης. Κατά την άποψη δε του γράφοντος, οι εξεγέρσεις ιδιαίτερα της νεολαίας στις ευρωπαϊκές μητροπόλεις δεν είναι άσχετη με την ήττα αυτή, παρ’ όλο που η τελευταία ακόμη δεν έχει ολοκληρωθεί.
Δεν αποκλείεται πάντως όμως αυτή τη φορά να προλάβουν τους αμερικανοσιωνιστές οι Ιρανοί. Η εντολή του Σεγιέντ Μοτζταμπά, μιλάει για “απάντηση σε απειλή“, όχι “απάντηση σε επίθεση“. Εδώ και κάποιον καιρό, οι Ιρανοί έχουν δηλώσει ότι αλλάζει η στρατιωτική τους στάση από αμυντική σε επιθετική και ότι διατηρούν το δικαίωμα προληπτικών χτυπημάτων ενάντια σε ξένες απειλές.
Είναι ίσως και αυτό ένα ακόμη επίτευγμα των αμερικανοσιωνιστών με τις συνεχείς προκλήσεις τους. Όπως και νά’χει, η υπομονή του Σεγιέντ Μοτζταμπά – όπως και των Φρουρών της Επανάστασης, όπως και του σημαντικότερου κομματιού του Ιρανικού λαού, όπως και όλων των ανθρώπων που σέβονται τον εαυτό τους ανά την υφήλιο τελικά – έχει από καιρό εξαντληθεί. Αυτό θεωρώ ότι σηματοδοτεί ο παραμερισμός των μετριοπαθών (Αραγτσί, Πεζεσκιάν) από τον “σκληροπυρηνικό” – και άμεσο εκπρόσωπο του Σεγιέντ Μοτζταμπά – στρατηγό Μοχσέν Ρεζαΐ.
Ας μην ξεχνάμε ότι η κυβέρνηση προέρχεται από την τάση των “μετριοπαθών”. Αυτό, χωρίς να σημαίνει ότι δεν είναι πατριώτες – με όσους Ιρανούς έχω συζητήσει, ακόμη και αυτούς που διαφωνούν με την πολιτική τους, καθόλου δεν έχουν εκφράσει τέτοια άποψη, το αντίθετο μάλιστα – σίγουρα σημαίνει ότι τρέφουν ελπίδες ότι θα μπορούσε να υπάρξει ειρηνική διευθέτηση με τη Δύση και κινούνται με βάση αυτές. Αξίζει να θυμηθούμε ότι στην πρώτη του ομιλία μετά την εκλογή του, ο πρόεδρος Πεζεσκιάν είχε δηλώσει ότι θα επιδιώξει μέσω διαλόγου με τη Δύση να τερματίσει την απομόνωση της χώρας του. Έπαιξε και έχασε βέβαια, επειδή όπως λένε αυτοί με τους οποίους θα ήθελε να συνομιλεί, it takes two to tango. Η ελπίδα των Πεζεσκιάν-Αραγτσί ότι θα επέλυαν τα προβλήματα με το διάλογο αποδείχτηκε φρούδα και το γεγονός ότι φαίνονται να συνεχίζουν να τρέφουν τέτοιες αυταπάτες τους κατατάσσει στους αιθεροβάμονες.
Παρ’ όλα αυτά, κατά την εκτίμησή μου, το ότι έτυχε στη στιγμή της κορύφωσης της κρίσης να βρίσκονται στην κυβέρνηση εκπρόσωποι του στρατοπέδου των μετριοπαθών είχε ευεργετικά αποτελέσματα, καθώς απέδειξε περίτρανα σε όλους ότι για την όξυνση δεν ευθύνεται κάποια υποτιθέμενη “αδιαλλαξία” των κυβερνώντων του Ιράν αλλά απλά και μόνον η αλητεία των αμερικανοσιωνιστών. Είναι σαν η Ιστορία να έδωσε τη διακυβέρνηση στο ρεύμα αυτό ακριβώς για να αποδείξει την ιστορική του χρεωκοπία. Αυτό πρώτα απ’ όλα έδωσε τη δυνατότητα στον Ιρανικό λαό (ακριβέστερα, στα αμφιταλαντευόμενα τμήματά του) να μάθει από την εμπειρία του και έτσι να συσπειρωθεί γύρω από τους ηγέτες και την πολιτική που μπορούν να δώσουν λύση στη συγκεκριμένη συγκυρία. Και είναι πανθομολογούμενο και πασιφανές για όποιον πατήσει το πόδι του στη χώρα – ειδικά αν έχει εμπειρία από προηγούμενες εποχές – ότι η συσπείρωση και η ομοψυχία του Ιρανικού λαού δεν έχει προηγούμενο στις τελευταίες 2-3 δεκαετίες. Δευτερευόντως, έδωσε την ίδια ευκαιρία στους λαούς όλου του κόσμου, των οποίων τα πιο έντιμα και συνειδητά τμήματα έχουν πάψει να ασχολούνται με τρίχες (συγκεκριμένα τις καλυμμένες ή ακάλυπτες τρίχες της κεφαλής των Ιρανών γυναικών) και ασχολούνται με πιο σημαντικά πράγματα – να κατανοήσει και αυτό το τι διακυβεύεται στον Περσικό κόλπο σήμερα.
Πλέον όμως ο καιρός της εκπαίδευσης πέρασε. Οι διαπραγματεύσεις δοκιμάστηκαν και απέτυχαν. Πάμε παραπέρα. Πριν από μία-δύο εβδομάδες, κατατέθηκε στη Μαζλίς πρόταση μομφής κατά των Πεζεσκιάν-Αραγτσί επειδή στο περιθώριο της Γ.Σ. του ΟΗΕ είχαν συνομιλίες με Αμερικανούς χωρίς σχετική εξουσιοδότηση και άδεια από τον Ανώτατο Ηγέτη.
Ας μην ξεχνάμε ότι η σημερινή κυβέρνηση εξελέγη σε εντελώς διαφορετικές συνθήκες. Από τότε έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι και η πολιτική των διαπραγματεύσεων βρίσκεται – για να χρησιμοποιήσουμε ελληνική συνταγματική διατύπωση – σε “προφανή δυσαρμονία με το λαϊκό αίσθημα”. Το Ιρανικό πολιτικό σύστημα έχει πρόβλεψη για τέτοιες περιπτώσεις. Τόσο στην εξωτερική πολιτική όσο και στην άμυνα, τον τελευταίο λόγο έχουν ο Ανώτατος Ηγέτης και το Ανώτατο Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας (του οποίου επικεφαλής τέθηκε πρόσφατα ο στρατηγός Ρεζαΐ). Πλέον αναλαμβάνουν ανοιχτά τα ηνία. Τόσο η “τρόϊκα” του Συμφώνου της Μέκκας (Τουρκία, Σαουδική Αραβία, Πακιστάν) όσο και ο Βανς με την επιστολή του απευθύνθηκαν στον στρατηγό Ρεζαΐ (και μέσω αυτού στον Σεγιέντ Μοτζταμπά) όχι στην κυβέρνηση. Δεν θα απέκλεια καθόλου ο Πεζεσκιάν και ο Αραγτσί να είναι και αυτοί ανακουφισμένοι από αυτή την εξέλιξη.