Την Παρασκευή 30 Οκτωβρίου, οι λιμενεργάτες κλείνουν 100 λιμάνια σε όλο τον κόσμο σε μια απεργία με στόχο το μπλοκάρισμα της εφοδιαστικής αλυσίδα του πολέμου. «Αρνούμαστε να φορτώσουμε και να ξεφορτώσουμε πολεμικό υλικό. Πέραν του ηθικού θέματος, είναι παράνομο και καλούμε την Ελλάδα να τηρήσει τις αποφάσεις διεθνών δικαστηρίων όπως κάνουν άλλες χώρες» λέει στο tvxs ο πρόεδρος Λιμενεργατών Πειραιά, Γιώργος Γώγος, ο οποίος εξηγεί μεταξύ άλλων πως η ΕΕ επιβάλει την στρατιωτικοποίηση των λιμανιών.
Οι λιμενεργάτες δείχνουν έμπρακτα πως δεν συναινούν στη μεταφορά υλικών θανάτου στη Λωρίδα της Γάζας και στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής, εξυπηρετώντας την πολεμική μηχανή του Ισραήλ, του ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ και της ΕΕ.
Η απεργία θα λάβει χώρα σε πολλές χώρες όπως Ελλάδα, Τουρκία, Ιταλία, Γαλλία, Σλοβενία, Κύπρο, Ισπανία, Σουηδία, Γερμανία, Ινδία, Ιρλανδία, ΗΠΑ, Μεξικό, Βραζιλία, Ουρουγουάη, Αργεντινή, Μαρόκο, με κεντρικό σύνθημα σε 4 ηπείρους «Ports for Peace – Jobs with Dignity» «Λιμάνια της Ειρήνης – Θέσεις εργασίας με αξιοπρέπεια».
Ποια μορφή έχει η κινητοποίηση της Παρασκευής;
Έχει εξαγγείλει το Εργατικό Κέντρο 24ωρη απεργία. Οι συνάδελφοι που δουλεύουν στη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη έχουν 24ωρη απεργία. Οι δικοί μας, το δικό μας σωματείο και τα σωματεία στον ΟΛΠ, κάνουν τρίωρη στάση εργασίας και συμμετέχουν στη συγκέντρωση που γίνεται στον Πειραιά, στο Δημοτικό Θέατρο, στις 10 η ώρα.
Θέλω να μου μιλήσετε λίγο για το πώς αποφασίστηκε η κινητοποίηση από τα δικά σας σωματεία. Έχουμε τα παραδείγματα της Ιταλίας, όπου το κίνημα έχει αποτρέψει αποστολές όπλων μπλοκάρωντας τρένα. Πού βρίσκεται το κίνημα στην Ελλάδα σχετικά με τέτοιες πρωτοβουλίες;
Και εμείς εδώ στον Πειραιά έχουμε σταματήσει τέτοια φορτία. Μάλλον, για την ακρίβεια, δεν τα έχουμε ξεφορτώσει στον Πειραιά. Συγκεκριμένα, πρόκειται για φορτία που έχουν να κάνουν με στρατιωτικό χάλυβα, ο οποίος προορίζεται για την πολεμική βιομηχανία του Ισραήλ. Αυτό έχει γίνει αρκετές φορές.
Μέσα από ένα δίκτυο οργανώσεων που παρακολουθούν αυτές τις μεταφορές και μποϊκοτάρουν συνολικά φορτία και προϊόντα από το Ισραήλ, όπως είναι το BDS, έχουμε επικοινωνία και εντοπίζουμε αυτά τα κοντέινερ, αυτά τα φορτία που προορίζονται για την πολεμική βιομηχανία του Ισραήλ. Αυτό έχει γίνει τρεις φορές και στον Πειραιά συγκεκριμένα.
Επίσης, έχουμε κινητοποιηθεί και ενάντια στην άφιξη του κρουαζιερόπλοιου Crown Iris.
Τι γίνονται αυτά τα φορτία που αρνείστε να ξεφορτώσετε; Πηγαίνουν σε άλλα λιμάνια;
Όσον αφορά την Ελλάδα, ναι, πηγαίνουν σε άλλα λιμάνια. Στην Ισπανία, ας πούμε, οι κρατικές αρχές, στο τελωνείο, επειδή ακριβώς πρόκειται για παράνομο πολεμικό υλικό με βάση την απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου, τα κατάσχουν.
Αντίστοιχα, πρόσφατα συνέβη κάτι ανάλογο και από τις ιταλικές αρχές. Πριν από περίπου ενάμιση μήνα, είχαμε την πληροφορία ότι θα ερχόταν μέσω του Πειραιά αντίστοιχο φορτίο με στρατιωτικό χάλυβα και βρισκόμασταν σε κινητοποίηση για να το σταματήσουμε. Να μην ξεφορτώσουμε, πρακτικά, αυτά τα κοντέινερ στον Πειραιά, ώστε να δυσκολέψουμε την αποστολή τους.
Και τα κράτησαν οι ιταλικές αρχές.
Αυτό είναι ένα αίτημα που έχουμε και προς τις ελληνικές αρχές: να μη δίνουν πρόσβαση, είτε πρόκειται για ελευθεροπλοΐα είτε για τα λεγόμενα conveniences (διευκολύνσεις), δηλαδή να παρέχουν καύσιμα, εφόδια και υπηρεσίες στα πλοία, όταν αυτά, είτε μεταφέρουν καύσιμα στο Ισραήλ είτε μεταφέρουν φορτία με στρατιωτικό χάλυβα. Αυτά τα φορτία θα πρέπει να κατάσχονται στη χώρα και να παραμένουν εδώ.
Η απεύθυνσή μας δεν είναι μόνο προς το κίνημα, για να στηρίξει αυτή την προσπάθεια, αλλά και προς την κυβέρνηση, ώστε να πάρει θέση με βάση ακριβώς τις αποφάσεις του Διεθνούς Δικαστηρίου. Δεν θέλουμε ούτε εμείς να παρανομήσουμε, γιατί, αν συμμετέχουμε σε αυτή τη διαδικασία, παρανομούμε.
Η ελληνική κυβέρνηση αγνοεί αυτές τις αποφάσεις δηλαδή και παρανομεί;
Καθώς έχει βαθύνει τη σχέση της με το Ισραήλ σε όλα τα επίπεδα, και στην άμυνα, προφανώς αδιαφορεί για τις αποφάσεις του Διεθνούς Δικαστηρίου. Τόσο απλά. Δεν την ενδιαφέρουν.
Τρία χρόνια γενοκτονίας του παλαιστινιακού λαού στη Γάζα και δεν βρήκε να πει μία κουβέντα. Ούτε καν σε επίπεδο άσκησης πίεσης προς το Ισραήλ, για να σταματήσει αυτή η διαδικασία και να μπει σε ειρηνευτικές συνομιλίες. Ούτε καν να ζητήσει να σταματήσει η γενοκτονία. Δεν συναντήθηκε ένας Έλληνας αξιωματούχος με έναν Ισραηλινό ομόλογό του, με αίτημα να σταματήσει η γενοκτονία.
Εδώ βλέπουμε και με την Ασπίδα του Αχιλλέα, όπως λέγεται το σχετικό πρόγραμμα, ότι κλείστηκε μια συμφωνία ύψους τρεισήμισι δισεκατομμυρίων ευρώ. Άρα, η συνεργασία της Ελλάδας με το Ισραήλ αποτελεί προτεραιότητα για την ελληνική κυβέρνηση και όχι το ανθρωπιστικό δίκαιο, ούτε συνολικά το διεθνές δίκαιο.
Εμείς, και για λόγους συνείδησης, δεν θέλουμε με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, να συμμετέχουμε στη γενοκτονία, στη συνέχιση της κατοχής και σε αυτά που γίνονται στη Δυτική Όχθη τώρα.
Στην Ελλάδα το υλικό που μπλοκάρετε πηγαίνει και ξεφορτώνεται σε άλλα λιμάνια και τελικά καταλήγει στον προορισμό του;
Καταλήγει, με πολλές δυσκολίες. Δεν ξέρω σε ποια λιμάνια, προφανώς. Αποφεύγονται τα λιμάνια της Τουρκίας και μιλάμε για φορτία που, για να καταλήξουν στο Ισραήλ, θα πρέπει να περάσουν από κάποιο σημείο της Μεσογείου.
Μιλάμε για φορτία που ξεκινούν, συνήθως από πού, τι όγκους μεταφέρουν και πως καταλήγουν αυτά στη Μέση Ανατολή;
Συνήθως, αυτά τα φορτία έρχονται από την Ινδία, από εργοστάσια που παράγουν στρατιωτικό χάλυβα.
Οι γραμμές των ναυτιλιακών εταιρειών καθορίζουν τα δρομολόγια. Υπάρχουν συγκεκριμένες γραμμές που εξυπηρετούν συγκεκριμένα λιμάνια.
Τα περισσότερα φορτία σταματούν σε κάποιο λιμάνι transit, δηλαδή παραμένουν εκεί για κάποιες ημέρες. Έπειτα έρχεται ένα άλλο πλοίο, το οποίο αναλαμβάνει και τα μεταφέρει στον τελικό προορισμό.
Έρχεται ένα πολύ μεγάλο πλοίο με 20.000 κοντέινερ, ας πούμε. Αφήνει 1.000 κοντέινερ που προορίζονται για την Ελλάδα. Μπορεί να αφήσει, για παράδειγμα, 5.000 κοντέινερ στη Μασσαλία. Αναφέρω τυχαία παραδείγματα για να γίνει κατανοητό.
Ένα μέρος από αυτά πηγαίνει στην Ελλάδα. Έρχονται μικρότερα πλοία, τα feeder, τα οποία παραλαμβάνουν αυτά τα φορτία και τα μεταφέρουν στον τελικό προορισμό.
Όταν, όμως, πρόκειται για μεγάλες διηπειρωτικές γραμμές, μεταφέρονται πολύ μεγάλες ποσότητες σε μεγάλα λιμάνια. Από εκεί και πέρα, τα κοντέινερ κατανέμονται σε μικρότερα πλοία, τα feeder, που τα μεταφέρουν στον τελικό προορισμό.
Αυτά τα μικρότερα πλοία που αναλαμβάνουν να μεταφέρουν το πολεμικό υλικό στο Ισραήλ ανήκουν και σε Έλληνες εφοπλιστές;
Κυρίως, αυτές τις γραμμές τις έχει η εταιρεία MSC. Δεν αποκλείεται να έρχονται φορτία και με άλλες εταιρείες, αλλά κυρίως έρχονται με την MSC. Από εκεί και πέρα, τα μικρότερα πλοία, τα feeder, μπορεί να είναι της MSC, μπορεί να ανήκουν και σε άλλους.
Σίγουρα, οι Έλληνες εφοπλιστές έχουν εμπλακεί στη μεταφορά αργού πετρελαίου, από την Αμερική ή μέσω ενός άλλου δρομολογίου, από το Αζερμπαϊτζάν. Έχουν βγει στη δημοσιότητα πολύ συγκεκριμένα στοιχεία.
Εννοείτε αυτά που έβγαλε το BDS;
Ναι. Υπάρχουν στοιχεία και για τους Έλληνες εφοπλιστές που έχουν αυτά τα συμβόλαια και εξυπηρετούν τα πλοία τους.
Πριν από δύο χρόνια, στην αρχή της γενοκτονίας, τον Αύγουστο του 2024, νομίζω, είχαμε κάνει διαμαρτυρία. Επρόκειτο για ένα φορτίο που ερχόταν με πλοίο από την Αμερική, με αργό πετρέλαιο, με κατεύθυνση προς ένα λιμάνι, το Άσντοντ, που είχε ανεφοδιασμό για το Ισραήλ. Οι ισπανικές αρχές απαγόρευσαν στο πλοίο όχι μόνο να ελλιμενιστεί, αλλά και να εξυπηρετηθεί, να πάρει καύσιμα, νερό, τρόφιμα και τα λοιπά. Το ίδιο έκαναν και οι μαλτέζικες αρχές.
Εμείς είχαμε την πληροφορία ότι το πλοίο πλησίαζε τις ελληνικές ακτές, όχι απαραίτητα το λιμάνι του Πειραιά, αλλά γενικότερα την ελληνική επικράτεια.
Είχαμε κάνει παρεμβάσεις διαμαρτυρίας στο υπουργείο Ναυτιλίας, ζητώντας να μην του παράσχει τις υπηρεσίες που χρειάζεται για να εξυπηρετηθεί. Παρ’ όλα αυτά, το πλοίο εξυπηρετήθηκε από τις ελληνικές αρχές και δεν υπήρξε ζήτημα.
Πως οργανώνεστε εν’όψει του ReΑrm Europe και της απόφασης της Ευρώπης για στρατιωτικοποίηση και των λιμανιών;
Βγήκε και τον προηγούμενο Μάρτιο μια Ευρωπαϊκή Στρατηγική για τα λιμάνια, με αρκετά ζητήματα στα οποία είμαστε αντίθετοι.
Ένα από αυτά είναι η αυτοματοποίηση των λιμανιών, η χρήση αλγοριθμικών εφαρμογών στην οργάνωση της εργασίας, δηλαδή η περαιτέρω ψηφιοποίηση της δουλειάς μας.
Το κυριότερο και πιο άμεσο ζήτημα είναι ότι τα λιμάνια εντάσσονται στις κρίσιμες υποδομές — και πράγματι είναι κρίσιμες υποδομές για την Ευρώπη — και εντάσσονται στο πλαίσιο του ReArm Europe όπως είπατε, της στρατιωτικοποίησης που θέλει να εφαρμόσει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και η ηγεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Και πώς θα υλοποιηθεί αυτό;
Δημιουργώντας συγκεκριμένες περιοχές μέσα στα λιμάνια, οι οποίες ουσιαστικά θα είναι στρατηγικές ζώνες, ώστε να μπορούν να μεταφέρουν πολεμικό υλικό, φορτία, ακόμη και εκρηκτικά και τα λοιπά.
Για να γίνει αυτό εφικτό, θα πρέπει να δοθούν κεφάλαια και να δημιουργηθούν οι αντίστοιχες υποδομές.
Ο Πειραιάς δεν έχει τη δυνατότητα να δεχτεί εκρηκτικά, δεν έχει τη δυνατότητα να δεχτεί εύφλεκτα υλικά, γιατί αυτά απαιτούν πολύ συγκεκριμένη διαχείριση.
Οι ιδιοκτήτες των λιμανιών θα αντλήσουν κεφάλαια από την Ευρωπαϊκή Ένωση, από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, μέσω χρηματοδοτήσεων, για να δημιουργήσουν αυτές τις υποδομές και να διευκολύνουν τη μεταφορά πολεμικού υλικού.
Γιατί έχει γίνει κεφαλαιώδες ζήτημα για τους Ευρωπαίους ηγέτες να αρχίσουμε να συσσωρεύουμε όπλα και να είμαστε έτοιμοι για έναν πόλεμο. Δεν μας έχουν πει, βέβαια, με ποια πολεμική κατάσταση έχουμε να κάνουμε.
Δεν είναι ακόμα ευρωπαϊκή οδηγία. Είναι ένα κείμενο που λέγεται EU Ports Strategy 2026. Ακόμη δεν ξέρουμε αν θα πάρει τη μορφή κανονισμού, αν θα γίνει οδηγία ή κάτι άλλο. Είναι, όμως, μια στρατηγική που θα υλοποιηθεί άμεσα με διαφορετικούς τρόπους. Είναι μια στρατηγική για τα λιμάνια, η οποία καθορίζει τα χαρακτηριστικά που θέλουμε να έχουν την επόμενη δεκαετία.
Πως θα επηρεάσει κατά τη γνώμη σας η απόφαση της ΕΕ, το ότι τα λιμάνια ανήκουν σε ξένα συμφέροντα. Πχ. θα μπορούσε η κινέζικη COSCO να αρνηθεί να υλοποιήσει την απόφαση της ΕΕ για γεωστρατηγικούς λόγους που αφορούν την Κίνα;
Αυτό είναι ένα ωραίο ερώτημα. Η εικόνα που έχουμε από τα ευρωπαϊκά λιμάνια είναι ότι οι ιδιοκτήτες τους, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι Ευρωπαίοι, δεν έχουν κανένα πρόβλημα, γιατί, όπως είπα, θα διατεθούν κεφάλαια για να φτιάξουν υποδομές. Και θα έχουν σταθερούς πελάτες, αφού η Ευρώπη κινείται προς τη στρατιωτικοποίηση. Πρόκειται για συμβόλαια που θα έχουν σίγουρη δουλειά.
Δεν έχουμε εικόνα να υπάρχει κάποιος port provider που να αρνείται. Επειδή συμμετέχουμε και στον κοινωνικό διάλογο, γνωρίζουμε ότι συμμετέχουν σε αυτόν τόσο τα ιδιωτικά λιμάνια και τα ιδιωτικά τερματικά όσο και τα δημόσια. Δεν έχουμε την εικόνα ότι οι διαχειριστές αρνούνται κάτι τέτοιο.
Στην περίπτωσή μας, όμως, υπάρχει και η οδηγία για το FDI, τις Foreign Direct Investments, δηλαδή τις άμεσες ξένες επενδύσεις, που αφορούν τις επενδύσεις από τρίτες χώρες, όπως η Κίνα.
Η Ευρώπη έχει βγάλει κοινοτική οδηγία για τις άμεσες ξένες επενδύσεις η οποία
ουσιαστικά αποκλείει ή δυσκολεύει πάρα πολύ την είσοδο επενδυτών από τρίτες χώρες, κυρίως ασιατικές, φωτογραφίζοντας τους Κινέζους.
Βέβαια, είναι πολύ αργά, γιατί εδώ στην Ευρώπη όχι μόνο στον Πειραιά αλλά και στη Βαλένθια, στο Μπιλμπάο, στο Αμβούργο, στην Αμβέρσα και στο Ζέεμπρουγκε, υπάρχει ήδη η COSCO και άλλες κινεζικές εταιρείες και στην Ισπανία. Οι Ευρωπαίοι, ως συνήθως, αργούν να αναλάβουν πρωτοβουλίες.
Εάν η COSCO στον Πειραιά δεν θέλει να εμπλακεί σε αυτή τη διαδικασία για γεωπολιτικούς λόγους, θα βρεθούν εναλλακτικές, όπως το Λαύριο που αναφέρατε. Ή η Ελευσίνα, που σχεδιάζεται από τους Αμερικανούς να παίξει έναν ανταγωνιστικό ρόλο γιατί τα χρήματα είναι πολλά.
Το διακύβευμα για την Ευρώπη και τους Ευρωπαίους ηγέτες είναι μεγάλο σε σχέση με αυτή την προετοιμασία. Και αυτό συμβαίνει σε άλλα επίπεδα. Μία έκφανση του ζητήματος είναι οι υποδομές στα λιμάνια.
Η Γερμανία, μάλλον, θα περάσει τώρα από την εθελοντική στην υποχρεωτική στρατιωτική θητεία. Είναι μεγάλο το ζήτημα.
Εμείς ως εργαζόμενοι δεν είμαστε πολλοί αριθμητικά, αλλά η λειτουργία που επιτελούμε μέσα στα λιμάνια, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά συνολικά, είναι πάρα πολύ σημαντική.
Αυτό που λέμε εμείς είναι ότι πρέπει να συντονιστούμε και να κάνουμε κοινή προσπάθεια ενάντια στη στρατιωτικοποίηση της Ευρώπης. Από εκεί και πέρα, όμως, πρέπει να μπουν και άλλοι κλάδοι.
Πρέπει η κοινωνία να αγκαλιάσει το κίνημα και, προφανώς, να μπει μπροστά σε αυτό το ζήτημα. Η κοινή γνώμη είναι ένας αποδέκτης των κινητοποιήσεων, η κυβέρνηση ένας άλλος, όπως και η Ευρώπη και οι Ευρωπαίοι ηγέτες, για να καταλάβουν ότι υπάρχουν αντιδράσεις. Δεν θέλουμε να στρατιωτικοποιηθεί ούτε το λιμάνι μας ούτε η κοινωνία μας ούτε τίποτε άλλο.
