Chris Apostolidis
Τα Οικονομικά του Πολέμου…
Το χρήμα είναι σημαντικό, αλλά δεν είναι το παν. Το ΝΑΤΟ ξοδεύει 1,52 τρισεκατομμύρια δολάρια ετησίως για την άμυνα. Η Ρωσία ξοδεύει 190 δισεκατομμύρια δολάρια. Σε ονομαστικούς όρους, το πλεονέκτημα είναι συντριπτικό. Αλλά οι αριθμοί δεν λένε όλη την ιστορία. Η πραγματική αγοραστική δύναμη εξαρτάται από το κόστος παραγωγής, την βιομηχανική αποτελεσματικότητα και την ικανότητα μετατροπής των προϋπολογισμών σε όπλα που παραδίδονται εγκαίρως.
Και εκεί είναι που η εξίσωση περιπλέκεται.
Η Ρωσία παράγει φθηνότερα. Το κόστος εργασίας της είναι χαμηλότερο, η ενέργειά της είναι φθηνότερη και η πολεμική της οικονομία δίνει προτεραιότητα στην στρατιωτική παραγωγή πάνω απ’ όλα.
Ένα ρωσικό βλήμα πυροβολικού κοστίζει λιγότερο από ένα δυτικό. Ένας ρωσικός πύραυλος κρουζ παράγεται σε λιγότερο χρόνο. Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι καλύτερο, αλλά σημαίνει ότι μπορεί να παράγει περισσότερα με λιγότερα. Σε έναν πόλεμο φθοράς, ο όγκος έχει σημασία. Και η Ρωσία έχει το πλεονέκτημα στον όγκο.
Η Δύση, από την πλευρά της, έχει το πλεονέκτημα στην ποιότητα. Τα συστήματά της είναι πιο ακριβή, πιο ολοκληρωμένα και πιο θανατηφόρα ανά μονάδα. Ένα F-35 είναι ανώτερο από ένα Su-35. Ένα σύστημα Patriot είναι πιο αποτελεσματικό από ένα S-400 σε ορισμένα σενάρια. Αλλά αυτή η τεχνολογική ανωτερότητα έχει ένα κόστος. Τα δυτικά συστήματα είναι ακριβά, πολύπλοκα και αργούν στην παραγωγή. Οι χρόνοι παράδοσης μετρώνται σε χρόνια, όχι σε μήνες. Και στον πόλεμο, ο χρόνος είναι μια πολυτέλεια που δεν είναι πάντα διαθέσιμη.
Η έλλειψη πυρομαχικών είναι το πιο αδύναμο σημείο. Το ΝΑΤΟ παράγει περίπου 1,2 εκατομμύρια βλήματα πυροβολικού ετησίως. Η Ρωσία παράγει δύο ή τρεις φορές αυτή την ποσότητα. Ακόμα κι αν η Δύση αυξήσει την παραγωγή της, όπως κάνει, δεν θα φτάσει τα ρωσικά επίπεδα από τη μια μέρα στην άλλη. Τα σημεία συμφόρησης στην πυρίτιδα, τα προωθητικά και τα ηλεκτρονικά εξαρτήματα εμποδίζουν την επέκταση. Και εν τω μεταξύ, η Ρωσία συνεχίζει να χρησιμοποιεί περισσότερα, πιο γρήγορα και φθηνότερα.
Οι δαπάνες της Ευρώπης και του Καναδά ύψους 560 δις δολαρίων είναι τρεις φορές οι δαπάνες της Ρωσίας σε ονομαστικούς όρους. Αλλά όταν προσαρμοστούν για το κόστος, αυτό το πλεονέκτημα συρρικνώνεται.
Στα βασικά πυρομαχικά, το ρωσικό ρούβλι μπορεί να έχει δύο ή τρεις φορές την αγοραστική δύναμη δολαρίου ή του ευρώ.
Αυτό δεν εξαλείφει το δυτικό πλεονέκτημα, αλλά το μειώνει.
Και όταν προσθέσετε τον παράγοντα χρόνο, η εξίσωση γίνεται ακόμη πιο περίπλοκη.
Η δυτική βιομηχανία επεκτείνεται. Νέα εργοστάσια, πρόσθετες γραμμές παραγωγής, συμβόλαια ρεκόρ. Αλλά αυτό απαιτεί χρόνο. Και ο χρόνος είναι αυτός που χρησιμοποιεί η Ρωσία προς όφελός της. Κάθε μήνα που περνάει, η Ρωσία παράγει περισσότερα πυρομαχικά, περισσότερα drones, περισσότερους πυραύλους. Κάθε μήνα που περνάει, η Δύση προσπαθεί να προλάβει, αλλά δεν μπορεί. Και στον πόλεμο, η καθυστέρηση είναι σχεδόν τόσο κακή όσο η μη εμφάνιση καθόλου.
Τα οικονομικά του πολέμου δεν έχουν να κάνουν μόνο με τα χρήματα. Έχουν να κάνουν με την ικανότητα, τον χρόνο και την πολιτική βούληση. Η Δύση έχει τα χρήματα, αλλά όχι την άμεση ικανότητα. Η Ρωσία έχει την ικανότητα, αλλά όχι απεριόριστα χρήματα.
Ο νικητής δεν θα είναι αυτός που έχει τα περισσότερα, αλλά αυτός που μπορεί να αντέξει την προσπάθεια για το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Και αυτό μένει να φανεί.
Η ψευδαίσθηση της δυτικής ισχύος καταρρέει όταν εξετάζει κανείς τα οικονομικά του πολέμου. Δεν είναι ότι η Δύση δεν μπορεί να κερδίσει, είναι ότι δεν μπορεί να κερδίσει γρήγορα. Και σε έναν πόλεμο φθοράς, η ταχύτητα είναι πολυτέλεια. Αυτό που απομένει είναι ένας αγώνας δρόμου ενάντια στον χρόνο, μια δοκιμασία αντοχής όπου ο νικητής δεν θα είναι ο πλουσιότερος, αλλά ο πιο υπομονετικός. Και αυτό, σε έναν κόσμο εκλογικών κύκλων και ασταθούς κοινής γνώμης, αποτελεί μια τεράστια πρόκληση.
Το Αβέβαιο Μέλλον…
Το μέλλον είναι άγραφο. Κανείς δεν ξέρει πώς θα τελειώσει αυτή η ιστορία. Αυτό που είναι γνωστό είναι ότι ο κόσμος έχει αλλάξει. Οι κανόνες του πολέμου δεν είναι πλέον οι ίδιοι. Η υλική υπεροχή δεν εγγυάται τη νίκη.
Οι ολοκληρωτικοί πόλεμοι είναι ανέφικτοι. Και το κόστος της πυρηνικής κλιμάκωσης είναι απαγορευτικό. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα υπάρξουν συγκρούσεις.
Σημαίνει ότι οι συγκρούσεις θα είναι περιορισμένες, υβριδικές και παρατεταμένες.
Το ΝΑΤΟ μπορεί να αμυνθεί. Μπορεί να αποτρέψει. Μπορεί να διατηρήσει μια παρατεταμένη σύγκρουση. Αλλά δεν μπορεί να περιμένει μια κλασική νίκη. Δεν μπορεί να περιμένει να καταλάβει τη Μόσχα. Δεν μπορεί να περιμένει να αλλάξει το ρωσικό καθεστώς. Αυτό δεν είναι αδυναμία είναι μία πραγματικότητα. Και αυτή η πραγματικότητα θα πρέπει να μετριάσει οποιαδήποτε θριαμβευτική αφήγηση για το τι μπορεί ή δεν μπορεί να κάνει η Δύση στον σημερινό κόσμο.
Η Ρωσία, από την πλευρά της, δεν μπορεί να περιμένει ούτε μια ολοκληρωτική νίκη. Μπορεί να κατακλύσει τις άμυνες, μπορεί να προκαλέσει κόστος, μπορεί να διαβρώσει τη δυτική βούληση. Αλλά δεν μπορεί να περιμένει να κατακτήσει την Ευρώπη.
Δεν μπορεί να περιμένει να νικήσει το ΝΑΤΟ στο σύνολό του. Αυτό δεν είναι αδυναμία, είναι πραγματικότητα.
Και αυτή η πραγματικότητα θα πρέπει να μετριάσει τυχόν θριαμβευτικές αφηγήσεις σχετικά με το τι μπορεί ή δεν μπορεί να κάνει η Ρωσία στον σημερινό κόσμο.
Το μέλλον είναι αβέβαιο. Αλλά κάποια πράγματα είναι σαφή. Οι πόλεμοι θα είναι περιορισμένοι. Το κόστος θα είναι υψηλό. Οι νίκες θα είναι μερικές. Και οι νικητές δεν θα είναι αυτοί με τα περισσότερα όπλα, αλλά αυτοί που μπορούν να αντέξουν την προσπάθεια για το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Αυτό δεν είναι απαισιοδοξία, είναι ρεαλισμός. Και ο ρεαλισμός είναι αυτό που χρειάζεται ο κόσμος τώρα.
Η ψευδαίσθηση της δυτικής ισχύος καταρρέει με μια πιο προσεκτική εξέταση.
Δεν είναι ότι η Δύση είναι αδύναμη, είναι ότι ο κόσμος έχει αλλάξει.
Οι πόλεμοι δεν κερδίζονται πλέον μέσω της υλικής υπεροχής.
Κερδίζονται, ή μάλλον διαχειρίζονται, μέσω της αποτροπής, της συγκράτησης και των υπολογισμών κόστους. Και σε αυτό το παιχνίδι, ακόμη και η μεγαλύτερη δύναμη έχει σαφή όρια.
Το Ιράν το έχει αποδείξει αυτό.
Η Ρωσία και η Κίνα το γνωρίζουν. Και το ΝΑΤΟ, αν και μπορεί να το αρνείται δημόσια, το καταλαβαίνει και κατ’ ιδίαν.
Το μέλλον δεν είναι γραμμένο. Αλλά κάποια πράγματα είναι σαφή. Οι πόλεμοι θα είναι περιορισμένοι. Το κόστος θα είναι υψηλό.
Οι νίκες θα είναι μερικές. Και οι νικητές δεν θα είναι αυτοί με τα περισσότερα όπλα, αλλά αυτοί που θα μπορέσουν να αντέξουν την προσπάθεια για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Αυτό δεν είναι απαισιοδοξία, είναι ρεαλισμός. Και ο ρεαλισμός είναι αυτό που χρειάζεται ο κόσμος τώρα.
Το ερώτημα που παραμένει είναι απλό: Μπορεί η Δύση να αποδεχτεί αυτή την πραγματικότητα;;;
Μπορεί να αποδεχτεί ότι δεν μπορεί να κερδίσει κάθε πόλεμο;;;
Μπορεί να αποδεχτεί ότι η δύναμη έχει όρια;;;
Η απάντηση δεν είναι άνετη, αλλά είναι απαραίτητη. Γιατί μόνο με την αποδοχή της πραγματικότητας μπορεί να οικοδομηθεί ένα σταθερό μέλλον. Και το μέλλον, όσο αβέβαιο κι αν είναι, χρειάζεται σταθερότητα.
