Σε σχόλιο σε ανάρτησή μου στο fakebook με άλλο θέμα, ένας φίλος με ρώτησε πώς και τηρούσα “σιγή ιχθύος” για τη συμφωνία Τραμπ-Πούτιν σχετικά με τις εξαγωγές ντίζελ.
Ένας από τους λόγους που δε σχολίασα τη φημολογούμενη συμφωνία είναι ότι δεν ξέρω τι πραγματικά περιλαμβάνει.
Κατ’ αρχήν, απ’ όσο γνωρίζω, δεν υπάρχει γραπτό, υπογεγραμμένο κείμενο συμφωνίας. Στην καλύτερη περίπτωση υπάρχει μία προφορική “συμφωνία κυρίων”. Οι πρόγονοί μας έλεγαν “έπεα πτερόεντα”. Σε κάθε περίπτωση, για να έχει την οποιαδήποτε αξία μία “συμφωνία κυρίων”, πρέπει να έχει συνομολογηθεί ανάμεσα σε κυρίους. Και ενώ δεν θυμάμαι περίπτωση που ο Ρώσος πρόεδρος να έχει παραβιάσει υπόσχεσή του, ο αμερικανός ομόλογός του έχει επάξια κερδίσει τη φήμη ότι παραβιάζει τις συμφωνίες που συνάπτει – ακόμη και τις υπογεγραμμένες – κυριολεκτικά “πριν αλέκτωρ φωνήσαι”.
Δεύτερον: Δε γνωρίζουμε αν υπάρχουν “μυστικά πρωτόκολλα”, έστω και προφορικά, προσαρτημένα στη συμφωνία που μπορεί να μην είναι ακριβώς συμφωνία. Για παράδειγμα, αν περιλαμβάνεται όρος ότι οι ΗΠΑ θα επιβάλλουν – στην πράξη, όχι στα λόγια – τον τερματισμό των ουκροναζιστικών επιθέσεων στις ενεργειακές υποδομές της Ρωσίας, η συμφωνία έχει άλλο χαρακτήρα απ’ ότι αν δεν υπάρχει τέτοιος όρος.
Τρίτον, δε γνωρίζουμε αν η Ρωσία έχει τη δυνατότητα να εκπληρώσει το δικό της κομμάτι της συμφωνίας – αν μπορεί δηλαδή να εξαγάγει εκατομμύρια τόνους ντίζελ στο συμφωνημένο χρονοδιάγραμμα. Ούτε βέβαια αν οι ΗΠΑ έχουν σκοπό να τηρήσουν το δικό τους, ιδιαίτερα μετά το πέρας των ενδιάμεσων εκλογών (και αυτό βέβαια με την παραδοχή ότι οι ΗΠΑ έχουν οποιονδήποτε σκοπό και ότι αυτός ο σκοπός δεν αλλάζει ανά 8 ώρες – τίποτα από τα δύο δεν είναι δεδομένο).
Τέταρτον, προσωπικά δεν είμαι καν βέβαιος ότι υπάρχει συμφωνία για εξαγωγή ντίζελ. Δεν θα απέκλεια ο Πούτιν απλά να συμφώνησε ότι θα αφήσει τον Τραμπ να υποστηρίξει ότι θα γίνει αυτή η εξαγωγή χωρίς να τον διαψεύσει.
———–
Για να σχολιάσει επομένως κανείς τη συμφωνία, πρέπει να την εξετάσει από διαφορετική σκοπιά. Αυτό που μπορώ να πω λοιπόν με βάση όσα γνωρίζω, είναι ότι θεωρώ ότι η συμφωνία – ή “συμφωνία” – για το ντίζελ έχει κοινά στοιχεία με το λόγο που έβγαλε ο Νάρκο κάπου που δεν ήταν ακριβώς Πνύκα, όπως και με το “ντου”, αξημέρωτα μάλιστα, στο σπίτι της Ιλχάν Ομάρ (στην οποία, προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, καμία εκτίμηση δεν τρέφω), όπως και με το σχόλασμα της Κίμπερλι μία μέρα μετά τους επαίνους και την σθεναρή στήριξή της από τον Νάρκο όπως και με την λίγο προγενέστερη υπόσχεση του Τραμπ προς τους ψηφοφόρους “ψηφίστε δικούς μας και έχετε λαμβάνειν πέντε χιλιάρικα ο καθένας”.
Ο συνδετικός κρίκος των παραπάνω – φαινομενικά αλληλένδετων αλλά χρονικά εγγύτατων – γεγονότων, φαίνεται να είναι η υπό διαμόρφωση νέα πολιτική Τραμπ, η οποία θα μπορούσε να συνοψιστεί στο ρητό “When in danger or in doubt, run in circles, scream and shout“.
Η πολιτικο-οικονομικο-κοινωνική κρίση τόσο στις ΗΠΑ όσο και στην υπόλοιπη Δύση βαθαίνει με τόσο ραγδαίους ρυθμούς που οι “κυβερνώντες” έχουν χάσει τα αυγά και τα καλάθια. Οι κινήσεις τους – χωρίς σχέδιο και κατεύθυνση – έχουν κάνει την πολιτική ζωή της άλλοτε μόνης υπερδύναμης να θυμίζει χαμηλού προϋπολογισμού φαρσοκωμωδία. Και η υπόλοιπη Δύση ακολουθεί από κοντά βέβαια.
