Ψάχνουν τρόπο να γαντζωθούν από επιτυχίες. Να δείξουν ότι παράγουν έργο. Oμως η μετατροπή δύο πραγματικών στατιστικών δεδομένων σε κυβερνητικό θρίαμβο αποτελεί επικίνδυνη πολιτική αλχημεία. Το πρόβλημα είναι ότι αποτελεί πάγια πρακτική για να θολώσουν την πραγματική εικόνα. Το έπραξε η Νίκη Κεραμέως. Στο γεύμα εργασίας που διοργανώθηκε στο πλαίσιο των «Ημερών Καριέρας Αθήνας 2026» η υπουργός Εργασίας επέλεξε για ακόμη μία φορά τον δρόμο της επικοινωνιακής ωραιoποίησης.
Επιχειρώντας να φιλοτεχνήσει την εικόνα μιας πλήρως αποκαταστημένης αγοράς εργασίας δήλωσε με θριαμβευτικό τόνο: «Η αγορά εργασίας συνεχίζει τη σταθερά καθοδική πορεία στην ανεργία. Την παραλάβαμε στο 18%, σήμερα είναι στο 7,4%, είμαστε κάτω κατά περισσότερες από δέκα μονάδες. Τα τελευταία στοιχεία δείχνουν το υψηλότερο ποσοστό απασχόλησης που είχε ποτέ η Ελλάδα, όπως έχουμε ιστορικό υψηλό και στην απασχόληση γυναικών».
Πράγματι η στατιστική υποχώρηση της ανεργίας στο 7,4% –όπως τη μετράει η ΕΛΣΤΑΤ βέβαια θυμίζοντας τη μαύρη εποχή των «Greek statistics»– τον Αύγουστο του 2026 αποτελεί υπαρκτή εξέλιξη. Ωστόσο απέχει παρασάγγας από το να βαφτιστεί ευρωπαϊκή κανονικότητα. Η Ελλάδα συνεχίζει να διατηρεί απόσταση από τον μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Eνωσης (6,1%) και της ευρωζώνης (6,4%), ενώ η μακροχρόνια ανεργία διαμορφώνεται στο 5%, σχεδόν τριπλάσια από το 1,9% της ΕΕ. Παράλληλα, η ανεκπλήρωτη ανάγκη εργασίας (όρος που αποτυπώνει το συνολικό έλλειμμα θέσεων εργασίας σε μια οικονομία) αγγίζει το 12,4%, αποδεικνύοντας ότι το πρόβλημα παραμένει βαθύ, επίμονο και αθεράπευτο. Μπορεί άρα κάποιος να υπερηφανεύεται γι’ αυτές τις αποκλίσεις;
Έμφυλο χάσμα
Την ίδια στιγμή το «ιστορικό υψηλό» απασχόλησης 72,2% για τις ηλικίες 20-64 ετών στο β΄ τρίμηνο του 2026 αφήνει τη χώρα 4,2 ποσοστιαίες μονάδες πίσω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο (76,4%). Όσο για την πολυσυζητημένη γυναικεία απασχόληση, οι υπουργικοί πανηγυρισμοί προσκρούουν στη σκληρή πραγματικότητα των αριθμών: το έμφυλο χάσμα στην Ελλάδα διαμορφώνεται στις 17,4 ποσοστιαίες μονάδες (έναντι 9,6 στην ΕΕ), ενώ η ανεργία των γυναικών διαμορφώνεται στο 10,3% έναντι 4,9% των αντρών. Η Ελλάδα διατηρεί μία από τις χειρότερες επιδόσεις στην Ευρώπη, εξαιτίας της χρόνιας κυβερνητικής αδυναμίας να προσφέρει ουσιαστικές υποδομές φροντίδας.
Συντρίβεται η νέα γενιά
Ακόμη πιο αποκαλυπτική είναι η κατάσταση για τη νέα γενιά. Το ποσοστό των νέων 15-29 ετών εκτός απασχόλησης, εκπαίδευσης ή κατάρτισης βρίσκεται στο 13,6% (έναντι 11% στην ΕΕ), ενώ η απασχόληση των πρόσφατων αποφοίτων καθηλώνεται στο 62,4%, όταν ο ευρωπαϊκός μέσος όρος αγγίζει το 83%. Επιπλέον, το ποσοστό υπερεκπαίδευσης εκτινάσσεται στο 31,4%, το δεύτερο υψηλότερο στην ΕΕ. Στην πράξη, σχεδόν ένας στους τρεις εργαζόμενους απασχολείται σε θέση κατώτερη των προσόντων του, επιβεβαιώνοντας ότι το κυβερνητικό μοντέλο παράγει θέσεις χαμηλής προστιθέμενης αξίας, εγκλωβίζοντας το επιστημονικό δυναμικό της χώρας που έχει ως διέξοδο το brain drain.
Αναζήτηση της ποιότητας
Όμως το θεμελιώδες πολιτικό ατόπημα της Ν. Κεραμέως έγκειται στην πλήρη αποσιώπηση της ποιότητας της εργασίας. Οι πραγματικοί μισθοί δεν έχουν αποκατασταθεί ακόμη στα προπανδημικά επίπεδα του 2019. Την ίδια ώρα οι Έλληνες εργαζόμενοι καταγράφουν τις υψηλότερες μέσες εβδομαδιαίες ώρες εργασίας στην ΕΕ (41 ώρες), ενώ το 42,8% της μερικής απασχόλησης και το 84% της προσωρινής εργασίας είναι ακούσια. Αυτό το καθεστώς γενικευμένης επισφάλειας μεταφράζεται άμεσα σε κοινωνική κρίση: το 2025 το 27,5% του πληθυσμού βρισκόταν σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού, ενώ το 28,9% των νοικοκυριών δαπανά πάνω από το 40% του εισοδήματός του για κάλυψη στεγαστικών αναγκών (έναντι μόλις 8,2% στην ΕΕ). Επιπλέον, οι εθνικοί μέσοι όροι συγκαλύπτουν οξείες περιφερειακές ανισότητες, όπως στη δυτική Μακεδονία όπου η ανεργία σκαρφαλώνει στο 15,3%.
Η πολιτική εργασίας δεν αξιολογείται από τη δημιουργία θέσεων χαμηλοαμειβόμενης και εξαντλητικής απασχόλησης. Η κοινωνία δεν έχει ανάγκη από στατιστικές ωραιοποιήσεις, αλλά από μισθούς αξιοπρέπειας, εργασιακή σταθερότητα και πραγματική κοινωνική σύγκλιση με την Ευρώπη.
ΠΗΓΗ Docuento
