(Μέρος Πρώτο: Λογοκρισία της Φιλοσοφικής Παράδοσης)
Του Πολιτισμολόγου
Η ομιλία του Μάρκο Ρούμπιο στο Πένοξ και στη σκιά της Ακρόπολης ήταν, αντί για έναν ειλικρινή φόρο τιμής στο πνεύμα του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, μια «συνειδητή λογοκρισία» για την επανερμηνεία της ιστορίας στη λογική του «αμερικανικού αλαζονικού συμφέροντος».
Σε μια ομιλία που επαινέθηκε από τους υποστηρικτές του, ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ αναφέρθηκε στις μαρμάρινες κολόνες, στις ιστορικές μάχες των Ελλήνων εναντίον του αρχαίου Ιράν και στα εξωτερικά σύμβολα της Αθήνας, αλλά αγνόησε εντελώς την βαθύτερη και πιο διαρκή πολιτισμική υπερηφάνεια αυτής της γης – δηλαδή, τη φιλοσοφία και την κριτική σκέψη.
Η παράλειψη της ελληνικής φιλοσοφικής παράδοσης – από τη σωκρατική διαλεκτική και την ηθική της αρετής του Αριστοτέλη έως την πλατωνική αμφισβήτηση – στην ομιλία του ανώτερου Αμερικανού διπλωμάτη δεν είναι σύμπτωση. Η αρχαία ελληνική φιλοσοφία βασίζεται σε μια αδίστακτη κριτική της εξουσίας, στην αναζήτηση της αλήθειας μέσω της ορθολογικής συζήτησης και σε μια ηθική της διακυβέρνησης. μια κληρονομιά που αμφισβητεί τα ηθικά και νομικά θεμέλια της εξουσίας και δεν επιτρέπει στη «βία» να αντικαταστήσει την «αλήθεια».
Ωστόσο, η συμπεριφορική λογική της σημερινής εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ, ειδικά στο πλαίσιο του δόγματος της απόλυτης πρωτοκαθεδρίας της στρατιωτικής και οικονομικής ισχύος, δεν έχει καμία ομοιότητα με τις ηθικές προκλήσεις της φιλοσοφίας. Για την Ουάσιγκτον, η Ελλάδα δεν είναι λίκνο φιλοσοφικής σκέψης, αλλά «στρατηγική στρατιωτική βάση» (όπως ο Κόλπος της Σούδας), κόμβος για τη διανομή υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) και αγορά για αγορές όπλων πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων, όπως τα F-35.
Η Ουάσιγκτον δεν μπορεί να μιλήσει για αληθινή ελληνική φιλοσοφία, επειδή η αποδοχή της φιλοσοφικής ορθολογικότητας απαιτεί υποταγή στο διεθνές δίκαιο, αυτοκριτική και απόρριψη της ηγεμονίας· έννοιες που έρχονται σε πλήρη αντίθεση με την ηγεμονική και ιδιοτελή λογική της σημερινής Αμερικής.
