Τσούνη γύρνα πίσω, ή έστω τηλεφώνα Μετά τον διπλωματικό…”ογκόλιθο”, η Ουάσιγκτον αποφάσισε να ανεβάσει ακόμη περισσότερο τον πήχη…

287

Ο σημαντικός εταίρος μας στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, οι ΗΠΑ βεβαίως βεβαίως, μας έχει σε μεγάλη υπόληψη. Δεν κάνουν χωρίς εμάς ένα πράγμα, ρε παιδί μου. Όλα τα προηγούμενα χρόνια, αλλά και τώρα, ο Λευκός Οίκος ξημεροβραδιάζεται προσπαθώντας να βρει τρόπους για να διατηρήσει καλές σχέσεις με αυτόν τον γίγαντα των Βαλκανίων. Μια χώρα με τεράστιο μερίδιο στην παγκόσμια αγορά, πανίσχυρες διπλωματικές συμμαχίες, καθοριστικό ρόλο στις διεθνείς εξελίξεις και, φυσικά, τη δυνατότητα να υπαγορεύει τα εξοπλιστικά προγράμματα όλων των χωρών του πλανήτη. Ειδικά των ΗΠΑ, που δεν πουλάνε ούτε βίδα χωρίς να πάρουν πρώτα την έγκριση της Αθήνας.

 

*** Γι’ αυτό, άλλωστε, την προηγούμενη φορά μάς έστειλαν τον τιτανοτεράστιο Τζορτζ Τσούνη, ο οποίος προηγουμένως είχε βάλει στο «στόχαστρό» του τη Νορβηγία. Μόνο που, όταν κλήθηκε σε ακρόαση στην Επιτροπή Εξωτερικών Σχέσεων της αμερικανικής Γερουσίας, αποδείχθηκε ότι δεν γνώριζε βασικά πράγματα για τη χώρα στην οποία φιλοδοξούσε να υπηρετήσει ως πρέσβης. Πιθανότατα, αν του έδιναν έναν χάρτη της Ευρώπης, θα χρειαζόταν και λίγη βοήθεια.

 

*** Ο Τζορτζ Τσούνης μπορεί να μην άφησε ανεξίτηλο το στίγμα του στην ιστορία της διπλωματίας, όμως οι ιδιοκτήτες των ταβερνών του Λεκανοπεδίου έχουν κάθε λόγο να τον θυμούνται με συγκίνηση. Ορισμένοι ενδεχομένως να του έχουν κάνει και κάδρο. Το ίδιο και στο γνωστό γωνιακό στέκι της Βουκουρεστίου, το οποίο είχε μετατρέψει σε άτυπο διπλωματικό γραφείο, πραγματοποιώντας εκεί τα ραντεβού του. Διπλωματία υψηλού επιπέδου, με καφέ, φαγητό και τραπεζάκι σε περίοπτη θέση.

 

*** Μετά από αυτόν τον διπλωματικό ογκόλιθο, η Ουάσιγκτον αποφάσισε να ανεβάσει ακόμη περισσότερο τον πήχη. Και μας έστειλε την Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, η οποία διέθετε ένα ακαταμάχητο προσόν για να αναλάβει την εκπροσώπηση της μεγαλύτερης υπερδύναμης του πλανήτη στην Ελλάδα: είχε υπάρξει αρραβωνιαστικιά του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, γιου του Αμερικανού προέδρου.

 

*** Αν αυτό δεν αποτελεί αδιαμφισβήτητο εχέγγυο διπλωματικής επάρκειας, τότε πραγματικά δεν ξέρω τι αποτελεί. Τόσα χρόνια κάποιοι σπουδάζουν διεθνείς σχέσεις, μαθαίνουν ξένες γλώσσες, υπηρετούν σε πρεσβείες ανά τον κόσμο και ανεβαίνουν ένα ένα τα σκαλοπάτια της διπλωματικής ιεραρχίας, ενώ υπάρχει και ο συντομότερος δρόμος, που περνά από το οικογενειακό περιβάλλον του προέδρου. Και, όπως αποδεικνύεται, μπορεί να σε βγάλει κατευθείαν στην Αθήνα.

*** Η πλειοψηφία των δημοσιογράφων και των αρθρογράφων δεν εξεπλάγην από τις καθημερινές βόλτες στα μπουζούκια. Τους φάνηκε απολύτως φυσιολογικό να γράφουν «σεντόνια» και να σχολιάζουν στα μικρόφωνα τις επαφές της με υπουργούς, βουλευτές, μεγαλοδημοσιογράφους και επιχειρηματίες, μεταξύ μπουζουκιού και «ώπα».
Ήταν όλα καλά. Κάθε εμφάνισή της αποτελούσε είδηση, κάθε χειραψία διπλωματικό γεγονός και κάθε κοινή φωτογραφία απόδειξη της αναβαθμισμένης θέσης της Ελλάδας στον παγκόσμιο χάρτη.

 

*** Αναρωτιέμαι, λοιπόν, πώς αισθάνονται σήμερα όλοι αυτοί, διαβάζοντας τις πληροφορίες που θέλουν τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ να εξετάζει την απομάκρυνσή της από την Αθήνα. Πώς αισθάνονται όσοι αντιμετώπιζαν περίπου ως εθνική επιτυχία την άφιξή της στην Αθήνα, χωρίς να μπουν ούτε για μια στιγμή στον κόπο να αναρωτηθούν ποια ακριβώς ήταν τα προσόντα που την οδήγησαν στην αμερικανική πρεσβεία;

 

*** Διότι, αν τελικά επιβεβαιωθούν οι πληροφορίες, θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον να μάθουμε πώς μια πρέσβειρα που στην Ελλάδα παρουσιαζόταν περίπου ως δώρο της Ουάσιγκτον στην Αθήνα, στην ίδια την Ουάσιγκτον αντιμετωπίζεται ως πρόβλημα. Και, κυρίως, πόσοι από εκείνους που έσπευδαν να φωτογραφηθούν δίπλα της θα θυμούνται αύριο ότι τη γνώρισαν.

 

*** Να θυμίσουμε, επίσης, ότι η κυρία Γκίλφοϊλ δεν είχε πάντοτε την ίδια αγάπη για την Ελλάδα και τους Έλληνες. Το 2015, όταν εργαζόταν στο Fox News, μας αποκαλούσε «τζαμπατζήδες», μας καλούσε να σηκωθούμε το πρωί και να πάμε για δουλειά και μας συνέκρινε με σκύλο που κατουράει στο χαλί και χρειάζεται τιμωρία. Αλλά αυτά είναι παλιές ιστορίες. Άλλωστε, ο Παύλος Μαρινάκης είχε σπεύσει να μας εξηγήσει ότι η Γκίλφοϊλ θα ερχόταν στην Ελλάδα του 2025 και όχι του 2015.

 

*** Προφανώς, μέσα σε δέκα χρόνια αλλάξαμε τόσο πολύ, που από «τζαμπατζήδες» που χρειάζονται τιμωρία γίναμε εξαιρετικοί οικοδεσπότες, με ωραία μπουζούκια, καλό φαγητό και άφθονες ευκαιρίες για δημόσιες σχέσεις. Τελικά, το πρόβλημα δεν ήταν ποτέ τι πίστευε η Γκίλφοϊλ για τους Έλληνες. Το πρόβλημα είναι πόσο εύκολα κάποιοι Έλληνες ξέχασαν τι πίστευε η Γκίλφοϊλ γι’ αυτούς.

Η ΝΤΑΜΑ

 

ΠΗΓΗ Documento

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ προσθέστε το σχόλιό σας
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας